http://img207.imageshack.us/img207/8394/onurunlu1500jx.jpg (http://imageshack.us)

Doğumu
1973 - İzmit

Eğitimi
Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi
Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde yüksek lisans



Filmleri - Yönetmen (1 Film)
Polis 2006

Filmleri - Yapımcı (1 Film)
Polis 2006

Filmleri - Senaryo (7 Film)
Polis 2006
Sırça Köşk 2006
Körfez Ateşi 2005
Beşinci Boyut 2005
Kalbin Zamanı 2004
Görünmez Adam 2004
İstanbul Şahidimdir 2004

başarılarının devamını dilerim

Onur Ünlü: "Harcadığımız emeğin ve zamanın karşılığını alıyoruz"




Çekimleri 4 Eylül'de başlayan, "Polis" filminin setine yaptığımız ziyarette, filmin yönetmeni Onur Ünlü'yle konuşma fırsatı bulduk. Her şeyin planladıkları şekilde, senaryoya uygun ilerlediğini belirten Ünlü, oyuncuların filme olan inançlarının sete ayrı bir enerji kattığını söyledi.




"Polis", Haluk Bilginer ve Özgü Namal'lı kadrosuyla yeni sezonun en çok merak edilen filmlerinden. 5 Eylül'de basının karşısına çıkan filmin çekimleri tüm hızıyla sürüyor. Biz de 12 Eylül günü, çekimlerin sekizinci gününde, filmin Beykent Üniversitesi'nde konuşlanmış setine küçük bir ziyaret yaptık. Filmin yönetmeni Onur Ünlü, yeni sahne için set hazırlanırken sorularımızı yanıtladı...

Çekimlerin ilk haftasını tamamladınız, gidişattan memnın musunuz?
Bugün çekimlerin 8. günündeyiz ve çekimlerin yaklaşık üçte birini tamamladık. Her şey çok iyi gidiyor. Çekim takvimini yüzde doksan oranında tutturmuş durumdayız, pek sapma yok. Her sette olabilecek ufak sıkıntılar oluyor, ama onlara da hemen pratik çözümler buluyoruz.

Çekimlere başlamadan önce sıkıntı yaşayacağınızı düşündüğünüz, ama beklediğinizden daha rahat altından kalktığınız şeyler oluyor mu?
Aslında genel olarak her şey benim beklediğimden daha az sıkıntılı oluyor. Ekipteki arkadaşlarımız çok iyiler, yaptıkları işi gerçekten seviyorlar.

Haluk Bilginer'le ve diğer oyuncularla nasıl bir çalışma yöntemi izliyorsunuz?
İki tür prova yapıyoruz. Önce teknik prova yapıyoruz; seti hazırlayıp oyuncular olmadan ses ve ışık kontrolü için yaptığımız prova bu. Bir de oyuncularla birlikte oyun provası yapıyoruz. Bu, işi biraz uzatıyor bazen, mesela tek bir plan için iki-üç saat prova yaptığımız oldu; ama çok iyi bir plan çıktı ortaya. Sonuçta harcadığımız emeğin ve zamanın karşılığını alıyoruz. Oyuncular da çok iyiler, çok özveriyle çalışıyorlar, sete hep hazır geliyorlar, çok istekliler. Sabahladığımız zaman bile, yorgun olmalarına rağmen, çekimler başladığında bunu hiç yansıtmıyorlar.

Peki filme inanıyorlar mı sizce?
Öyle görünüyor... Ama bu çok da önemli değil belki de, bu işi inanmadan da yapabilirsiniz. Yine de filme inanmaları, sete ayrı bir enerji katıyor tartışmasız.

Senaryoda yazdığınızdan farklı çekmek durumunda kaldığınız sahneler oluyor mu? Sette keşfettiğiniz şeyler var mı?
Tabii ki sette keşfettiğiniz şeyler oluyor, ama onları da senaryoya hizmet eder şekilde kullanıyorsunuz. Ancak benim yazdığım metinden sapacağını düşündüğüm yerler vardı ki onları bile çok iyi toparladık. Her şey senaryoya uygun ilerliyor.

"Polis, yeni ve yenilikçi bir film!"



Bu Cuma vizyonda çok farklı, çok şaşırtıcı bir film izleyeceğiz: "Polis". Özellikle Haluk Bilginer'in performansıyla çok konuşulacak olan filmin yönetmeni Onur Ünlü, filmle ilgili sorularımıza samimi yanıtlar verdi?


"Polis"le ilk filmine imza atan Onur Ünlü, hemen her karesinde yeni bir şey deneme cesareti gösterdiği filmle ilgili sorularımıza filmi kadar ilginç yanıtlar verdi:

"Polis" filmini tek bir cümleyle anlatsanız, bu ne olurdu?
İnsan acizdir; sadece ve alt tarafı insandır. Ve davranışlarını sergilerken buna dikkat ederse kendisi için daha iyi olur. Bence "Polis" bunu anlatıyor.

Sizce izleyici "Polis" filmini neden izlemeli?
İnsan sinemaya niçin gider? Heyecanlanmak için, eğlenmek için ve bunlar olurken mümkünse daha önce başka bir yerde düşünme fırsatı bulamadığı şeyleri düşünüp bir parça kafayı çalıştırabilmek için. "Polis" filmi, bence seyirciye bunların hepsini yaşatacak. Bu yüzden izlenmeli.

"Polis", bugüne kadar Haluk Bilginer'in canlandırdığı Musa Rami karakteriyle gündeme geldi. Bu karakteri bu kadar özel ve önemli kılan nedir?
Musa Rami insana çok benziyor. Herkes gibi çelişkileri var. Bazı konularda çok iyi bir insan, gerçek bir kahraman ama an geliyor ki aczin pençesinde kıvranmaya başlayıp hata üzerine hata yapıyor. Ama yine her insan gibi son ana kadar umudunu yitirmemeye çalışıyor; yaşına başına aldırmadan genç bir kıza aşık oluyor ve gerekirse takır takır adam vuruyor. Birçok yüzü olan ve son ana kadar belirli bir tutarlılığı sürdürmeye çalışan, içi sevgi ve öfke dolu bir insan Musa Rami. Diyorum ya, hepimiz gibi... Yani onu bu kadar 'özel' kılan bizler kadar 'sıradan' olabilmesi... Bu, sinemada çok rastladığımız bir şey değildir. Öyle midir?...

Filmle ilgili kimi söyleşi ve tanıtım yazılarında Musa Rami'nin hem dindar hem günahkâr bir karakter olduğu söyleniyor. Karakterin bu yönünü biraz açar mısınız?
Bu sorunun yanıtı aslında yukarıdaki sorunun yanıtında gizli. Dindar insanlar da elbette günah işlerler. Bir açıdan bakıldığında herkes günahkârdır ve yine bir açıdan bakıldığında inansın ya da inanmasın herkesin Allah ile bir bağlantısı vardır. Musa Rami de, yukarıda söylemiştik hani, herkes gibi... Hem günahkâr hem masum. Hem inanıyor ama bir yandan da inancının zayıf noktaları ona galebe çalıyor. İnancının kaliteleriyle ilgili sorunları var Musa Rami'nin ve bu durum onu zorda bırakıyor. Diyorum ya işte, hepimiz gibi...

Filminizin doğru anlaşılıp anlaşılmayacağına dair herhangi bir endişeniz var mı?
"Polis", yeni ve yenilikçi bir film. Bu açıdan, ilk anda belirli bir tazyikle karşılaşacağını, açıkçası düşünmüyor değilim. Fakat filmin meselesini anlatma biçimindeki 'tatlılık', inanıyorum ki seyircide uyanan şaşkınlık duygusuna galip gelecek ve film seyirciyi bütün şaşırtıcılığıyla birlikte kuşatıp ona bir filmden beklediklerini ciddi oranda verecektir.

Film sizin düşündüğünüzden bambaşka bir şekilde algılanırsa, nasıl bir tepkiniz olur? Bu durum, bundan sonra yapacağınız işleri etkiler mi? Mesela, Eflatun Film'in noir türüne odaklanan yaklaşımı değişir mi?
Elbette değişmez. Bu tutmadı/tutulmadı, hadi bir komedi deneyelim ondan da parayı kazanalım türü ahlâk dışı bir davranış içine nasıl olur da gireriz? efLÂtunfilm'in önümüzdeki on yıl içinde çekeceği filmlerin neler olduğu aşağı yukarı belli ve inşaallah film çekmeye devam edebildikçe bu projeleri çekeceğiz. Kaldı ki yaptığımız film ve yapmayı düşündüğümüz diğer filmler şu an için evet 'yeni', fakat zaman içinde onlara alışılacak ve alışıldıkça da beklenir hale gelecekler. Orta vadede seyirci ile ilişkimiz daha sağlam bir sevgi ilişkisine dönüşecek gibi geliyor bana...

"Polis" polemiğe açık bir film mi? Vizyona girdikten sonra hakkında farklı görüşler, tartışmalar çıkabileceğini düşünüyor musunuz? Sizce film en çok hangi yönüyle tartışılacak?
Her şeyden önce daha önce denenmemiş bir tarzı olduğu için bir yadırganma durumu olabilecektir. Fakat filmin sahiciliği ve samimiyeti, bu yadırgamayı bize çabuk atlattıracak. Filmin en çok hangi yönüyle tartışılacağını bilemiyorum ama filmin içinde çeşitli farklı bakış açıları için farklı tartışma malzemeler gırla... İsteyen istediği gibi kullanacak bunları... Yalnız dikkat! Film, kendisine kötü niyetle yaklaşanların röntgenini çekecek kadar kuvvetli bir ışığa sahip...

Bu filmi çekerken sizi en çok ne zorladı?
Samimi bir şekilde söylemek gerekirse, zaman zaman yaşanan ve setin el birliğiyle çarçabuk aşabildiği kimi prodüksiyon yoksunlukları dışında hiçbir şey zorlamadı çok şükür...

Filmle ilgili tek bir şeyi değiştirmek elinizde olsa bu ne olurdu?
Ben memnunum filmimden.

"Polis" filminin bu hale gelmesinde en çok etkisi olan, sizin için vazgeçilmez olan şey nedir?[/B
]Haluk Bilginer, A. Taner Elhan ve Funda Alp. Onlardan birisi bile olmasaydı, bu film olmazdı.

[B]"Polis"'in estetiğini ve anlatım biçimini oluştururken nasıl bir yaklaşım belirlediniz?
Bence Türk sinemasının temel problemi özgünlük problemidir. Ben hem senaryoda hem de filmi çekerken bunun üzerinde durdum. Ancak özgünlükle, Beckettyen anlamda 'saçma' arasında ince bir çizgi vardır; ve ben zaman zaman bu çizgiyi bilinçli bir şekilde ihlal ederek belirli bir 'atmosfer' kurmaya çalıştım. Ve sanıyorum filmin gerçekten kendisine has, sadece "Polis" filmindeki gibi bir atmosferi oldu. Onun dışında ilk film numaraları yapmaktan kaçındım ve sahnelere 'sakin' bir tavırla yaklaşmaya çalıştım. Umarım başarılı olmuşumdur.

Bu söyleşiye "Polis"'i özetleyen bir başlık koymanızı istesek bu ne olurdu?
"Şehrin insanı, şehrin insanı, şehrin!
Bozuk paraların insanı, sivilcelerin..."

Aaa oldu mu ama simdi erten =)

Bn acıcaktım baslıgı =)

---

Acıkcası Polis filmini cok begendim, her yönetmenin yaptıgı gibi filme katkısı buyuk, filmde yönetmenini yansıtmıyor mu aslında ?.. İyiki böyle bir film yapılmıs;)

İstanbul Sahidimdir de cok güzeldi .. Başarılarının devamını dilerim, umarım hep buralarda olur .. =)

http://img503.imageshack.us/img503/8516/poliss9ac2.jpg (http://imageshack.us)

http://img503.imageshack.us/img503/7274/poliss10zx5.jpg (http://imageshack.us)

http://img131.imageshack.us/img131/8826/onurnlbl0.jpg (http://imageshack.us)

Ben de başlık yollicaktım varmış Funda Alp'le çok iyi bir ikililer Mantıklarına hayranım Müjgan Bey ve Sahra'yı da yazmışlardı Bu 2 diziyle beraber bir de Sırça Köşkte izledim

Polis'in Yönetmeni Onur Ünlü'nün İfadesini Aldık

Yönetmen olarak altına imza attığı ilk filmi Polis ile Onur Ünlü önümüzdeki günlerde adından çok söz ettirecek. Gerçekten de film, daha önce bu topraklardan çıkmış hiçbir sinema eserine benzemiyor. Bu farklı filmi ve ardındaki yönetmeni bu röportaj ile tanımaya ve tanıtmaya çalıştık... Ünlü'nün sinema üzerine iddialı ve felsefi yorumlarını kaçırmayın...

"Televizyonun alanı belli, hacmi belli.
Ne yapabileceğin, ne yapamayacağın belli."

- Eğitiminiz iletişim üzerine. Film yapımına yönelmeniz nasıl oldu?

- Reklam okudum. ’97 mezunuyuz biz. Eskişehir’den birkaç arkadaş geldik, ufak bir ajans kurduk. Okulun bitmesine yakın kafamda film yapma fikri oluşmaya başlamıştı. Çocukluğumdan beri film yapmak istiyor değildim. Bir film görünce sinemacı olmaya karar vermedim. O perdeden gelen ışıklar beni büyülemedi. 25 yaşından sonra, kazık kadar adam olduktan sonra karar verdim. Sonra burada (Eflatun Film) televizyonculuk yaptık, reklam filmleriyle uğraştık. Bir yandan da film projeleri oluşuyordu. Fiziki şartlar bunun yapılmasının en doğru zamanı olduğunu gösterdi bize ve Polis ile başladık.

- Uzun bir süre dizi senaryoları yazmışsınız anladığım kadarıyla.

- Evet, 350-400 bölüm iş yazdık. Ben bile hatırlamıyorum ne kadar olduğunu. Hala da yazıyoruz bir takım işler. Esas olarak oradan para kazandık.

- Herkes çok istediği şeyleri yapamıyor belki ama televizyon birçok kişi için iyi bir pratik alanı oldu sanırım.

- Televizyonun alanı belli, hacmi belli. Ne yapabileceğin, ne yapamayacağın belli. Ama dediğin gibi, bir noktaya kadar çok pratik sağlıyor. Azalan marjinal fayda kuramında olduğu gibi. Pasta ister canın bir dilim yersin; ikinci bir dilim daha yersin; üçüncüde artık istemezsin; dördüncüde, affedersin, kusarsın. Televizyon da öyle. Senaryo teknik işi neticede; bir çeşit zanaat. Televizyon, tekniği öğrenebilme konuda insanı yavaş yavaş ustalaştırıyor. O açından televizyon yazarlığı yapmanın faydası oldu tabii bana.
"Önemli olan atmosfer bu filmde.
Karakterin içinde bulunduğu evrenin tanımlanması önemli."

- Senaristlikten gelmiş biri için, ilk yönetmenlik deneyiminizin öyküden ziyade üslup kökenli olmasını nasıl açıklarsınız?

- Sinema ile çok fazla hikaye anlatılabileceğini düşünmüyorum ben. Bunun için hikaye yazılabilir, roman yazılabilir. Sinema daha görsel, daha kendine has enstrümanlarının kullanılmasını hak eden bir iş. Özellikle bu film, bir kahramanın durumlarını anlatıyor. Elimdeki imkanlar açısından iki şeye odaklanabilirdim: kahramana ve rejiye. Ben bu ikisini at başı götürmeye çalıştım. Hatta zaman zaman rejiyi biraz geri tuttum. Önemli olan atmosfer bu filmde. Karakterin içinde bulunduğu evrenin tanımlanması önemli.

Onu yaparken üslup da biraz öne çıktı. Bir suç filmi bu, çeşitli türdeşlerine benziyor. Neticede bir türden alıyor esas çıkışını. O türün de baskın sinematografik özellikleri var. Onlardan da faydalanmaya çalıştım. Bir de anlatma biçiminin anlatılan şeyden biraz daha önemli ve önde olması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü prensip olarak bir sinema filmi, her şeyden önce estetik bir üründür; estetiğin alanı içindedir. Söylenen şeyler geride kalabilir, kalmalıdır. Yoksa film çekmeyip başka bir şey yapmamız gerekirdi.

- Şiir de yazıyorsunuz. Belki edebiyatçı kimliğinizden de kaynaklanıyor, öykü anlatmakla sinema yapmayı ayrı tutuyor olmanız.

- Evet, bence neredeyse hiçbir bağı, ilgisi yok ikisinin. Sinema ve edebiyat birbirinden her anlamda farklı iki şey. Tabii birbirlerine ciro edilebilirler. Eğer öyle olmasaydı filmlerin romanları yazılırdı ama romanların filmleri çekiliyor. Bunlar birbirlerine çok da kolay dönüştürülebilen şeyler değil. Neticede sinemanın merkezinde drama var, yani çatışma var. Bu da her çatışmada ister istemez bir hikaye doğurur. Bundan dolayı bir hikaye anlatmak üzerinden bakıldığında benzeşlik kurulabilir ama bence çok ilgili şeyler değiller.

"Bir meseleyi kendi işime yarayacak şekilde geçirmeye çalışmak zorundayım. Pratik, zekice ve mümkünse eğlenceli şekilde."

- Polis, Türkiye’de yapılmasına alıştığımız türde bir film değil. Komediden de, dramdan da, suç filminden de böyle şeyler anlamıyor aslında bizim izleyicimiz. Nasıl tepki göstermelerini bekliyorsunuz filmi izlediklerinde?Anlaşılmayabileceğinden endişe ediyorum ben doğrusu…

- İki durum var. Bir, ortada anlamayacak bir şey yok. İki, herşeyi anladılar da sıra benim filmime mi geldi? Onu da anlamayıver, eğer mesele buysa. Bence anlaşılmayacak bir şey yok, adamın biri mücadele ediyor.

- Kastettiğim şey öykünün anlaşılmaması değil. Mesela bir park sahnesi var. Aynı mizansenin farklı diyaloglarla tekrarlandığı bir sahne. Böyle bir trük kullanılmasının amacı nedir, ben de tam olarak adını koyamıyorum.

- Çok basit. Dramaturjik olarak o iki karakterin bir takım şeyler üzerine konuşmaları gerekiyor. O sahne daha da uzundu; yaklaşık beş, beş buçuk dakikalık bir bloktu. Orada bir şeylerin açılması lazım. Fakat parkta dolaşan iki tane adamı uzun uzun anlatmanın hiçbir anlamı yok, seyirciyi sıkmaya hakkım yok. Bir meseleyi kendi işime yarayacak şekilde geçirmeye çalışmak zorundayım. Pratik, zekice ve mümkünse eğlenceli şekilde.


"Sinema popüler bir sanattır ama popülist olması gerekmez.
Bu ikisinin arasında ince bir çizgi var."

- Ben kendi adıma çok eğlenceli buluyorum bunu, sonuçta bir çözüm. Ama yüz küsur kopyayla vizyona çıkan bir film için bu bir risk değil mi?

- Risk almak durumundayız, yoksa aynı filmleri yapıp dururuz. Biz sıkıldık. Biz bu filmi bir sinemacı gözüyle değil, seyirci gözüyle yaptık. Görmek istediğimiz gibi bir film yaptık ve böyle bir film görmek isteyen birçok insan olduğu kanaatindeyiz. Buna alışık olmayanlar da alışacaklar yavaş yavaş. Belki o açıdan bir kanal açacak bu film. Daha cesurca çıkışlar yapılabilmesine olanak verecek. Bizim inancımız şudur: Sinema popüler bir sanattır ama popülist olması gerekmez. Bu ikisinin arasında ince bir çizgi var. Prensip olarak, daha çok sayıda insana daha iyi şeyler izlettirmek istiyoruz.

- Bu film popüler olursa gerçekten önemli bir adım olur. Polis’te, örneğin Belçika sinemasında rastladığım türde bir absürdlük unsuru var.

- Ama absürdü şöyle anlayacağız: Beckett-vari anlamda bir absürdlükten söz edebiliriz. Günlük kullanıldığı şekliyle ‘saçma’nın yanında değiliz biz.

- Elbette.

"Sinema entelektüel bir sanat değil,
ama onu yapanlar entelektüel olurlarsa, bazı şeyler daha iyi olur."

- Bakın, insanla ilgili olarak Beckett ile mutasavvıfların birleştiği bir nokta var. İnsan dünyaya fırlatılıp atılmıştır, yalnızdır. Bu yalnızlık öldürücü bir şeydir. Beckett’in ve varoluşçuların buna bir çözümü vardır; diğerlerinin başka bir çözümü vardır. Ama kesişme alanları, bize bir sürü yere kanallar açacak imkanlar verir. Oralarda gezinmeye çalıştık. Evet, riskli ama birilerinin alması lazım artık bu riski. Sıkılmadık mı gerçekten? Tabii insanlar ilk defa gördükleri bir şeye şaşkınlıkla karşılık veriyorlar ama alışacaklar.

- Bir röportajınızda okudum; sinemanın fazla entelektüel olmayı kaldırmadığınızı söylüyorsunuz.

- Evet.

- Ben de kesinlikle katılıyorum buna. Ama söylediklerinize bakınca, yüzeyde görünen ne kadar basit olursa olsun, altında fazla entelektüel bir fikir yatmıyor mu bu filmin?

- Sinema entelektüel bir sanat değil ama onu yapanlar entelektüel olurlarsa, bazı şeyler daha iyi olur.
"Beni şu rahatsız eder...
(Bu Film) Anlaşılamadığı için dışarıda bırakılırsa, bu bizi üzer."


- Demek istediğim, seyirciye fazla entelektüel gözükmeyecek mi Polis?

- Hayır, gözükmeyecek. Birkaç tane katmanı var bu filmin. İlk okumayla, düz okumayla, başı sıkışmış bir adam kurtulmaya çalışıyor. Bildik avantür kalıplar geçerli. Biraz daha altında başka bir şeyler anlatmaya çalışıyoruz, daha altında başka bir şeyler.
Bu kolay yapılan bir şey değil ama iyi yapılırsa her taraftan seyirci farklı bir şeyler alacaktır. Şöyle düşünün; küçükken macera filmleri seyrederdik. Büyüyünce, onların altında başka şeyler olduğunu görmeye başladık.

- Ama görünmezdir o şeyler. Elbette belli bir birikime ulaştıktan sonra fark eden fark eder ama çok ince bir çizgidir bu. Filmin park sahnesi gibi kısımlarında şöyle düşündüm: Bunu iyi veya kötü, başarılı veya başarısız olarak tanımlamak mümkün mü? O zaman filmi bir yere oturmak da zorlaşıyor. Bunun kıstası ne olabilir?

- Buna ben bir şey diyemem. Ben kafamdaki şeyi filmin içinde yapabildiğim kadar bir yere oturttum. Bunu sinema tarihinde nereye koymak lazım? Belki acele etmemek lazım. İddia ediyorum, ikinci film daha da acayip olacak. Belki bu film bir de böyle bir şey var diye kenarda duracak. Bu beni rahatsız etmez. Beni şu rahatsız eder: Biz bir risk aldık. Haluk Bilginer bir risk aldı. Adam Haluk Bilginer! Biz bu filmi beceremezseydik, bize bir şey olmazdı. Nasıl yaşıyorsak yaşarız. Ama Haluk Bilginer kariyerini ortaya koydu. Demek ki bir grup insan böyle bir şeye inanmış. Anlaşılamadığı için dışarıda bırakılırsa, bu bizi üzer.

- Haluk Bilginer filme belli ki çok inanıyor. Filmin izleyenleri dönüştüreceğini söylüyor röportajlarında.

- O biraz fazla romantik şeyler söylemiş.
"Ben o kadar büyütmüyorum sinemayı...
Bence sinemanın iki amacı vardır: eğlendirmek ve eğlendirmek."

- Herhangi bir filmin böyle bir gücü olabilir mi sizce?

- Olamaz bence. Bir film sadece bir filmdir. Belki seni dönüştüren şeylerden bir tanesi de o film olabilir. Ama bir film neyi dönüştürüyor? Hangi sanat eseri bunu başarmış ki, bir filmin böyle bir gücü olsun? Ben o kadar büyütmüyorum sinemayı. Bu bence sinemacıların kendi yaptıklarına bir kutsiyet atfetmek için uydurdukları, aslında kendilerinin de pek inanmadığı ama artık çok büyüdüğü için inanmaya başladıkları bir durum. Bence sinemanın iki amacı vardır: eğlendirmek ve eğlendirmek.

- Türk sinemasının önünde de bir duvar mı bu? Sinemacılarımız hep büyük şeyler söylemenin, büyük fikirlerin peşindeler.

- Tabii ki bir duvar. Yurtdışında nasıl bilmiyorum, belki böyle değil ama Türkiye’de şöyle bir durum var: Sinemayla ilgili sinema dışından insanlar kafa yormazlar. Başka entelektüeller sinema üzerine düşünmezler. Onlar sinemayı ciddiye almazlar.
Türkiye’de sinema ciddiye alınmıyor. Ciddiye alınsa, sinema dışından felsefeciler, sosyologlar, sosyal bilimciler, estetikçiler ortaya koyup orasını burasını kesip biçmeye başlarlar. Oysa bu yapılmıyor. Niye? Çünkü ciddiye alınmıyor. Çünkü onu çok fazla ciddiye alan birileri var. Böylece bir çeşit duvarla kapatıyorlar etrafını. Kutsal bir alan haline getiriyorlar. Örneğin, Ece Ayhan’ın düzenli olarak sinema üzerine düşündüğünü, yazdığını düşünsenize. Neler çıkar oradan! Ama Ece Ayhan bunu yapmıyor. Niye? Çünkü Türk şiiri almış başını gitmiş. Türk şiiri çok büyük bir şey. Türk sineması mukayese edilemez Türk şiiriyle. Nankörlük olarak da anlaşılmasın söylediklerim. Hiçbir şey yapılmadı, artık yapılıyor demiyorum. Elbette çok önemli örnekler var. Ama neticede ciddi, büyük, halkı heyecanlandıracak, entelektüelleri kendinden geçirecek hiçbir atılım yapamadı Türk sineması. Hiçbir zaman yapamadı.

"Bir Türk Sineması'ndan söz edebiliyor muyuz?
Türk sineması da şunu söylüyor diyebiliyor muyuz?"

- Yapım koşullarının da bununla ilgisi olabilir belki. Kolay film yapamayınca insan eline fırsat geçtiğinde hayatının filmi yapmak, her şeyi söylemek istiyor.

- “Bir tas çorbayı, romantizme tercih ederim” diyor Goethe. Katılıyorum tamamen. O romantizmle iş yürümüyor. On beş senede iki tane sinemacımız Avrupa’da ödül alacak da bekleyeceğiz. Bu mu? Bir Türk Sineması'ndan söz edebiliyor muyuz? Türk sineması da şunu söylüyor diyebiliyor muyuz? Çünkü yan disiplinlere açık değil. Çünkü iddia edildiği gibi ortada büyük bir mesele yok. Herkes bir şeyler yapmaya çalışıyor, kimsenin emeğini küçümsemek istemiyorum. Ama galiba başka türlü yollar aramak lazım. Evet, biraz risk almak lazım. Biraz cesaret lazım.

- Filmi Japon sinemacı Takeshi Kitano’ya atfetmişsiniz. Genelinde, onun filmlerinde var olan bir tat da var.

- O şöyle oldu: Bu bizim kendi kendimize konuştuğumuz bir şeydi, sonra internetten falan bize dönmeye başladı. İş büyüyünce, hadi büyüklük bizde kalsın dedik. Biz çok seviyoruz babayı. Filmlerini de seviyoruz. Ama onun peşinden gitmek, onun gibi filmler yapmak gibi bir amacımız yok. Temel meselenin özgünlük olduğunu düşünüyoruz.

- Tabii, filminiz bir yandan da son derece yerel. Karakterler de öyle. Bu çok hassas bir denge ve bunu tutturmak da çok zor. Ben başarıldığını düşünüyorum. Ama nasıl bir yol izlendi, neler gözetildi?

- Eyvallah, teşekkür ederim. Huzursuz da oldu insanlar. “Biz yapıyorduk bir şeyler, şimdi bu da nereden çıktı?” gibi bir hava seziyorum. Bu bir yandan da eğlendiriyor beni tabii. Bir yanıyla tam da olmasını istediğim bir şey. Biraz huzurumuz kaçacaksa kaçsın, biraz kımıldayalım artık. Eğer başarılmış bir şey varsa da demek ki biz bunu kafamızda kotarmışız.

- Haluk Bilginer gibi bir aktörle çalışmak göz korkutucu olmadı mı? Nasıl çalıştınız?

- Çok sıkıcı Haluk Bilginer’le çalışmak. Bir sahne yaklaşık üç, üç buçuk saatte kuruluyor. 80 kişi arı gibi çalışıyor. Sonra Haluk Bilginer geliyor. Çekiyorsun, iki dakikada bitiyor. Herkes birbirine bakıyor; “Bir daha niye çekeyim bunu? Oldu!” der gibi. Böyle kalıyorsun yani. Öyle kötü bir tarafı var. Onun dışında çok büyük avantajları var. Haluk Bilginer olduğu zaman kimse ağzını açamıyor; saygısından ve sevgisinden. Setteki olumsuzluklardan Haluk Bilginer etkilenmiyor, homurdanmıyor, bir şey söylemiyorken; setteki diğer insanlar da bir şey söyleyemiyorlar. Ve Haluk abi çok neşeli, çok komik, çok zeki bir adam. Onunla birlikte olmak çok tatlı bir şey. Bu sete de yansıyor; set eğlenceli bir hale geliyor. Gözümü hiç korkutmadı. Haluk abi ne istediğimi anladı ve sonuna kadar bana her türlü yardım etti. Ben de açıkçası yönetmenmişim gibi dolanmadım ortada. Hep beraber bir şey yapıyorduk ve ekibin içinde benim de görevim oydu.

- Çok kapıyı da açmıştır muhakkak.

- Tabii. Haluk Bilginer’in olması filmin pratik olarak yapılabilmesini sağladı aslında. Sıradan bir oyuncuyla bu filme kimse girmezdi.

- Galada tepkiler nasıldı?

- Seyirci ilk başta filme direndi. Anlamadı, korktu. Sonra film yavaş yavaş nüfuz etmeye başladı ve teslim oldular bir noktadan itibaren. Galadan çıkınca gidilir ya. Gitmediler. Enteresan şekilde insanlar orada dolanmaya başladılar. Tanıdık tanımadık bir sürü insan gelip beni tebrik etti. Genel olarak, tam da arzuladığımız gibi bir şaşkınlık vardı. O piknik sahnesi gerçekten oldu mu? Ee, oldu. Montajcım bana “Sen şeytansın” demişti; “Haluk Bilginer’i nasıl ikna ettin o piknik dansına?” Ama Haluk abi benden hevesliydi.

- Tahmin ediyorum böyle şeylere açık olduğunu.

- Çok açık. Ona nasip oldu böyle bir şey yapmak.

- Bir sonraki proje ne olur, gerçekten merak ediyor insan. Polis’in ardından nasıl bir film gelir?

- Biz burada (Eflatun Film) sırayla film yapmayı düşünüyoruz. Bu filmin yapımcılarından Taner Elhan çekecek inşallah ilk filmini. Şimdi ben de bir şey yazmaya çalışıyorum. Duvarların arkasını görüp içinden geçebilen bir yan hakemle ölümsüz bir muhasebecinin hikayesi. Konuşan bir kedi, bir de görünmez imam var. Bunların arasında geçiyor hikaye. Bir ihanet hikayesi düşünüyorum. Muhasebeci, yan hakemi karısıyla aldatıyor falan.

- Daha şimdiden çok riskli geliyor kulağa.

- Alışılmadık bir şeyin alışılmadıklığına filmde vurgu yaparsan o sırıtır. Ben Polis filminde son derece sakin durmaya çalıştım. Kızın düştüğü sahneyi düşün. Türkiye’de o sahneyi kim çekse, sekiz on tane plan kesip bütün duygunun içine ederdi. Hiçbir şey yok ama. Küt diye düşüyor, o düşmenin üzerine kesmeden şaryo hareketi var. Orada esas afallatan o. Sabit plandan kesme yapmadan kamera hareketine geçilir mi? Muhakkak yakın bir tepki alıp sonra kamera hareketine kesilir. Ufak şeyler bunlar. Denemek lazım. Yaptık, budur demiyoruz tabii. Biz bir şey yapmaya çalışıyoruz, bunla da başladık. İnşallah yürür. Bakalım bu yıl yapılan filmlerden 10 yıl sonra hangileri hatırlanacak.

Röportaj: Ali Ercivan

Kaynak: Beyazperde

Polis ve çocuk filmlerinin yönetmeni onur ünlü: Fazla artistlik yapıyorum, tarz gibi duruyor


Geçen yıl Haluk Bilginer'li Polis'i çeken ve şu sıralar Çocuk filmi vizyonda olan senarist ve yönetmen Onur Ünlü, ilginç biri. Fantastik filmler çekiyor, dini içerikli bir diziye senaryo yazıyor ve "Türk sineması diye bir şey yok," diyor.

Vizyona yeni giren ve sömestr tatilinde çocukların ilgisini çekecek gibi görünen Çocuk filminin yönetmeni ve senaristi, Onur Ünlü. O aynı zamanda, geçen yıl Haluk Bilginer ve Özgü Namal'lı kadrosuyla dikkat çeken Polis filminin de senaristi ve yönetmeni. Birbirlerinden çok farklı konuları ve hedef kitleleri olsa da bu iki film; bol fantastik öğeleri, orijinal çekimleri ve belli bir hayal gücünün ürünü olmaları açısından çakışıyor. Biz de Çocuk vesilesiyle kimdir Onur Ünlü, nedir Türk sinemasında yapmaya çalıştığı, gidip soralım dedik. Ünlü'yü, bir dönem televizyon dünyasının fenomenlerinden olan Deli Yürek dizisini izleyenler, ayyaş Umur karakteri olarak hatırlayabilir. Kendisi aynı zamanda dizinin senaryo ekibindeydi. İstanbul Şahidimdir, Sırça Köşk gibi diziler ile bazı filmlerin de senaryolarını yazan ya da ekibinde yer alan Ünlü; eşi Funda Alp ile birlikte uzun süredir, Samanyolu TV'deki, dini içerikli Beşinci Boyut dizisinin de senaryosunu yazıyor. Ayrıca yakında yine Haluk Bilginer'le, futbol, eroin ve Allah üzerine bir film çekmeye hazırlanıyor.

- İlginç bir tarzınız var. Türk sinemasında ne yapmaya çalışıyorsunuz?
- Türk sinemasına bir şey yapmak istemiyorum. Ben film yapmak istiyorum. Türkiye'de yaptığım için bu filmler, Türk sineması denen şeyin içine dahil oluyor. Yoksa Türk sineması diye bir şey yok bence. Türkiye'de yapılan sinema o. Ama bir ülke sinemasından söz edemeyiz. Çok zayıfız o konuda bence.

- İlk iki filmden çıkardığımız kadarıyla sizin sinemanız bol fantastik öğeler içeriyor. Polis'te de Uzakdoğu sinemasına göndermeler vardı...
- Ben sinemanın kurmaca bir şey olduğunu düşünüyorum. Mesela gerçek hayattan hikâyeleri beyazperdeye aktarmak, benim hayatta yapmak isteyeceğim en son şey. Bu hiç ilgimi çekmiyor. Gerçek insan hikâyeleri bana sıkıcı geliyor, çünkü insan sıkıcı bir şeydir. Yaşanan bir şeyden bir parça alıp onun üzerinden sen kendin bir şey üretirsin.

- Gerçeklik kavramına bakışınız da farklı bildiğim kadarıyla.
- Hiçbir seyirci, gerçekten öldürülen bir adamın o sırada ne hissettiğini bilemez. Zaten insanlar küçük hayatlar yaşıyorlar, deneyimleri çok az. Bu küçük deneyimlerini ancak birtakım filmlerden elde ettikleri bilgilerle büyütebiliyorlar. Ve ortalama sinema izleyicisinin gerçek dediği şey, aslında ortalama filmlerdeki gerçekliktir.

- Dolayısıyla kimsenin benim ölüm sahnemi eleştirmeye hakkı yok diyorsunuz.
- Hakla değil de hadle ilgili bir şey bu. Bizim sekiz ay düşündüğümüz bir şeyle ilgili sekiz dakikada karar alıyor seyirci. Benim seyirciyle ilgili duygum şudur: Güzelliğin on para etmez, şu bendeki aşk olmasa... Ben seyirci için film yapmıyorum, kendim için film yapıyorum, seyirci de izliyor.

- Fantezilerinizi ne kadar katıyorsunuz sinemanıza?
- Tamamen katıyorum. Tamamen uyduruyorum yani.

- Peki sonuç olarak nasıl tanımlıyorsunuz tarzınızı?
- Henüz bir tarzım yok, bulmaya çalışıyorum. Küt diye tarzın olmaz. Ortada bir tarz varsa, o biraz cüretten kaynaklanıyor. Polis filmi üzerinden söylersek, çok fazla artistlik yaptığım için ortada bir tarz varmış gibi bir hava estirmiş olabilirim. Ki bu da zaten planladığım bir şeydi.

Yeni filmi de Haluk Bilginer'le

- Haluk Bilginer, Polis'in senaryosunu okuduğunda çok beğenmiş ve sizinle her projede yer alabileceğini söylemiş.
- O onun letafetinden kaynaklanan bir şey.

- Haluk Bilginer'le başka projeleriniz olacak mı?
- Evet, sanırım yakında bir şey daha yapacağız.

- Senaryosu hazır mı?
- Hazır. Futbol, eroin ve Allah üzerine bir film olacak bu. Bir çeşit Romeo ve Juliet uyarlaması. Adı da Bankası. Osmanlı Bankası gibi bir şey ama Osmanlı'sı yok. Haluk Bilginer zaten senaryoyu biliyor, Polis'ten de önce okuduğu bir senaryoydu bu.

- Polis'le Çocuk arasındaki benzerlikler neler?
- İkisi de tek kelimeden oluşuyor. Şöyle temel bir fark var; ben Polis'i yaptım, Çocuk'u çektim. Bunlar birbirinden farklı şeyler.