Unutamadığımız sahneler ..

[Fettan]

Arkadaşlar unutamadığımız sahneleri bu başlıkta paylaşabiliriz..


Mesela benim en çok hoşuma giden sahnelerden biri Ebru'nun Cemal'e anladınmı Cemal abi dediği sahne :)

[anatoliaz]

Benim unutmadığım sahne ve reliklerden biri...

Ebru :: Ya sende bilirsin yaşadın bu duyguyu..Ama geçicek geçicek geçicek dimi?

Cemal :: Aşk öyle bir şeydir ki Ebru istediği zmaan gelir istediği zaman gider..Acısıda bize kalır..

[ena]

Aslında unutamadığım pekçok sahne var...Şimdilik bir tanesiyle başlayayım yine de... İleride bol bol vaktimiz olacak zaten her sahneyi tek tek hatırlamaya nasıl olsa...

Kaçıncı bölüm hatırlamıyorum... Zeynep intihar girişiminde bulunup da görümcesi tarafından yakalandıktan sonra kocası baba evine getirmiş onu "bu kız delirdi" diyerek... Zeynep gerçekten de iyi değil.. Ağır bir psikolojik bunalımda... Ne annesi, ne babası, ne en yakın arkadaşı Sevcan ne de öğretmeni... Hiç kimseyi tanımıyor... Gözleri dolu dolu sallanıp duruyor olduğu yerde... Bir an küçük bir çocuğun elinde ya da işte bir yerde bir kitap görüyoruz. Hikaye kitabı.. Çocuklar için.. Zeynepler için... Bir tek onu hatırlıyor Zeynep... Ağzından çıkan tek cümle "Kitabım.. Benim kitabım" oluyor hızla atılıp kitabı alırken... Kitaba sarılıp öyle bir ağlıyor ki... İşte bu sahne içime işlemiştir benim... Unutamadığım sahnelerden biridir...

[hewal]

Unutulmaz sahnelermi o kadar çok ki evet nasıl olsa zamanımız olacak bol bol o zaman bende aklıma gelen ilk sahneyi yazayım:
Gülnaz'ın hamile olduğunu öğrendikten sonraki sevinci,kimseye bişey söylememeis ve sürekli bebeğim bebeğim derken Kumru nene ve Cemile yengenin delirdi sanmaları üstüne gebelik testini göstermesi ve ailede yaşanan sevinç o sahneler çok hoşuma gider yanlış hatırlamıyorsam Cemal o sahnede bu testler KESİN doğrudur gibi birşey demişti :)

Bu sahneler aklıma gelmişken köyü Cemile yengeyi,Kumru neneyi,küçük ömer'i Gülnaz'ı hatta İsmial'i Ziynet'i kısaca Kevenli'dekileri ne kadar özlediğimi hissettim..Yokmudur mümkünatı bilmiyorum onların tekrar kısacıkta olsa dizide görünmelerinin ama ben finalin Keven'lide olmasını çok isterim..Mesela Ebru ve Cemal'in düğünü :)

[dişi einstein]

Evet dediğiniz gibi unutamadığımız birçok sahne var ama benim hiç unutamayacağım bir sahne var ki o da 22. bölümün final sahnesi. Yani Kumru Ninenin köy meydanında elinde silahıyla öz torununu vurduğu sahne. Etkisi bayağı büyük oldu benim için. İki oyuncu muhteşemdiler. Hayat'ın oradaki söyledikleri ve ses tonu Kumru ninenin pişmanlık ve çaresizliği gerçekten çok etkileyiciydi. O sahneyi kimbilir kaç defa izledim ve Hayat'ın sesi hâlâ kulağımda.
Şimdilik aklıma ilk gelen bu oldu. Daha bunun gibi etkisi büyük olan çok sahne var dizimizde.

[gldysn]

Benim unutamadığım ve hala aklıma geldikçe gözlerimin dolduğu sahne;

Hayat son kez Yusuf’la konuşmak ister, kapısına dayanır, kapı açılmaz, kapı yumruklanır ve Hayat’ ın yüreğimizi yakan sözleri, ağlaması, buraya bu son gelişim bir daha beni göremeyeceksin deyişi.

Aslında tüm sahneler o kadar güzel ve değerli ki bu sadece bir tanesi… Keşke bu Türkü hiç bitmese, hep söylense…

[lal2]

cogu güzel unutulmuyan sahneler dile getirilmis... beni en üzen civil civilAyseyinin vurulmasi idi...
Vanda evden kacan ögrencisini Yusufla(mecburen) armaya cikisi idi...
Yusufun Hayati Muammerle Yolun ortasinda birakmasi ve hayati pahasina onu korumasini emredisiydi..
okulun tamiri... okuma bayrami...
en güldügüm sahne ise Ismail di demi ayni günde yeni gelinden (Ayseyi) ve evdeki karisindan oldugu gündü...

[nuro]

çok sahne var hafızalarda unutulmayan...ilk bölümleri pek fazla hatırlayasam da biraz zorlarsam hatırlarım gibi..
bana en çok dokunan,gözlerim dolarak izlediğim sahne:hayatın nesrinin annesini zeynep'in yanına getirip çok güzel,anlamlı bir "hayat dersi" verdiği sahneydi..o sahnedeki güvercinleri de ayrı bir severim...

bir de cemal,ebru ve hayatın töre ile ilgili yaptıkları ufak tartışma ve sonrasından ebrunun küsüp gitmesi...o sahnedeki kahve fincanları,kedii,insanlar,araba sesleri.....bu sahneyi de ayrı severim..

[sezinti]

Unutulmaz sahne olarak olarak bir çok sahneler yazılabilir. Her bölümde hemen her sahne unutulmayacak sahne olarak yazabiliriz. Konu başlığına uyalım bizde,
Hayat ve Zeynep'in olduğu bütün sahneler unutulmazlarım arasındadır. En güldüğüm sahne ise İsmail ile Kevenli köyü halkının büyükbaş hayvanlar üzerine olan sahneleridir.

[dişi einstein]

Dünkü bölümden sonra unutamayacaklarım arasına bir sahne daha girdi her yeni bölümden sonra olduğu gibi. Ebru'nun Cemal'in evlenme teklifine karşı verdiği cevap. Şekeri kıtlaması. Bu kadar anlamlı bir sahne olur. En az onlar kadar gözlerim doldu. Harika bir sahneydi. Ellerinize sağlık.

[ena]

Sanırım 7. Bölüm... İbrahim annesinin bir başkasıyla evleneceğine dair dedikoduları duyar ve evden kaçar. Saatler geçer, gece çöker, İbrahim hala gelmemiştir. Bütün köy ve tabii jandarma onu aramaya başlar... İnatçı öğretmenimiz Hayat da haliyle bu arama ekibine katılmıştır. Her tarafta kar, ellerinde meşalelerle herkes İbrahim'i aramaktadır. Artık herkes umudunu kesmiştir İbrahim'den... Cemal "Bu soğukta hiçbir canlı yaşayamaz Hayat. Biz köye dönüyoruz" der. Hayat ikna etmeye çalışır insanları ama boşuna. Bir tek Yusuf kalır yanında, o da umutlu olduğundan değil, Hayat'ı tek başına bırakmamak için... Hayat'ın orada Yusuf'a söyledikleri "Ben onu nasıl bırakırım?" deyişi de unutulmaz sahnelerden biridir benim için...

[digiplato]

" Sen hamile misin? " :img-hyste :img-hyste :img-hyste müthiş bir espriydi ya koptum...

[yediveren]

herkezin unutmadığı bi belkide birden fazla sahne var herkez gibi benimde var tabi... sevcan canından çok anne sini kaybedince öyle bir feryat yaktı ki o feryat hala içimi acıtır ve yine aynı zaman da taşın üzerinde hayatla yaptıkları konuşma..... sanki ordaki ben mişim gibi hissetmiştim o kadar gerçekçi bir sahne sanırım hayatım boyunca bir daha hiç bir dizi de göremem göremem...........

[vanessa19]

yusufun hastanedeyke hayatın onunla konusmalarını hıc unutamıyorum...bır seferınde orda calısan bırıyle konusurken yusufun komaya gırısı...:icon_sorr

[siyah-beyaz]

Güzel düşünmüşsünüz...Benim unutamadıklarım,Diyar'ın babasının onca yoksulluğuyla ,törlere boyun eğmeyerek,kızına bakmaya çalışması....Ve öldürülüş sahnesi...Bir de hani köylüleri vardı çocuğuyla sığınmışlardı Hayatlara,kocasıyla kaçıyorlardı, adını unuttum.Onun bebeğine ilaç alıp dönüşünde öldürülüşü ve yere düşüp kırılan pembe ilaç gözümde hala....

[dişi einstein]

Finale doğru buraları dolacak belki ama bu bölüm aklıma takılan ve her anımsadığımda gülmeme yol açan bir sahne: Ebru aceleyle imzasını atar ve aile cüzdanını alarak Cemal'a "Bak aşkım ne güzel." deyip yine giderek konuklara doğru:"Sizi seviyorum.Aşkım seni çok seviyorum.Kocam benim." der. Sonrasında Cemal'in o ifadesi ve gelecek olan ifadeleri...Ve Hayat'ın gülüşü. Son iki dakikada gerçekleşen bu sahne Ebru ve Cemal sahnelerinin en güzellerinden biriydi benim için.(33. bölüm finaliyle birlikte.)

[dokuz]

birinci sezonun son bölümü... Yusuf ve Muammer hastanede... ambulans hastaneye girerken Melih Görgün ün sesinden “ ah bir ataş ver ” i dinledik.. benim tüyler diken diken , gözler dolu , öylece bakakaldığım bir sahne işte...

Zeynep... üzerinde gelinlik , başında bir duvak... çoğu insan için yeni bir hayatın başladığı gün , en mutlu günlerden biri.. peki ya Zeynep için ? Onun gibiler için... hayatın bittiği gün işte... öncesinde köyün en son çitinde dünyanın bittiğine inanırken artık o köy sınırı kadar yaşamı bile kalmamış Ünzile lerin hikayesi...

Gülcihan ve Leyla... Gülcihan koltukta uzanmış radyo dinliyor... “ hastane önünde incir ağacı ” nasıl sevdiğim bir türküdür bu... ve işte o sahne , Gülcihan ın dolan gözleri , Kemal in götürülüşünü hatırlayışı... bu şarkıyı Gülcihan ın hikayesini düşünüp dinleyince daha çok etkileniyorum :

garip kaldım yüreğime dert oldu..
ellerin vatanı bana yurt oldu annem yurt oldu...

Yusuf hastenedeydi ve Hayat hep onun yanındaydı.. elini tutmuş beklerken Yusuf gözlerini açar... Hayat'ın “Hayal görüyorum” demesi , Yusuf 'un gözünden damlayan bir damla yaş... bu sahneyi anlamlı kılan sahnenin içeriğinin yanı sıra Devin Çınar ın başarısıydı sanırım...

Ebru... Cemal e aşık olduğunu söylüyor.. “ ben de sana ” ... başlarda “ben sana hayran sen cama tırman ” :img-hyste şeklinde olsa da sonrasında olay değişiyor... neyse ki “ Cemal ağabey (!) ” de anlıyor durumu... ;)

Yusuf Ankara ya ameliyata gidiyor... ambulansa taşınırken Hayat uzaktan izliyor onu...

Sokak sokak yürüyor yalnızlığım , sen gittin gideli elim kolum bağlı...
Zaman geçer unuturum sandığım yüzün kalbimin en güzel yerinde...

Bir de töre vardı...

Hayat ın bir kız öğrencisi babasının onu sevmediğini söylüyor... sebepse “ kız ” olmasıydı... kızının sözüne hiç güveni olmayan baba , tam da bu sebepten , kızını adam yerine koymadığından zehirleniyor ama yine kızının sayesinde ölümden dönüyor... diğer taraftan evlenmek değil , okumak isteyen kızı kaçtı diye öldürmek isteniyor baba ... ?? bu ne akıl dışı bi işti !!! bu ne yaman çelişkiydi... ... ne kadar garip değil mi ? kız çocukları bir taraftan bireyden , insandan sayılmazken diğer taraftan bütün törelerin bahaneleri kız çocukları ... hem adamdan sayılmazlar hem de okumak istedi diye , sevdiğine kaçtı diye öldürülürler... bu ne tezatlıktır !!! hangisi bu zihniyetlerin asıl düşüncesiydi !!!! kız çocukları aşağılanıcak kadar değersiz miydi yoksa “ ailenin namusu ” denicek kadar değerli mi ??? hangisiydi..? ikisi de fazlaydı aslında...yanlıştı... doğrusuysa sadece insan olduklarını farkedebilmekti...

Bir köşe başında Sevcan ın başına silah dayalı... karşısında babası... sahne donup kalırken öylece... iç ürperten melodi çalmaya başlıyor...

Korkar durur gitmez köyün en son çitine , inanır o sınırda dünyanın bittiğine..
Bir gül gibi al ve narin , bir su gibi saydam ve sakin.. susar kadın Ünzile...

Ayşe... elinde bebeğinin şurubu , yüzünde korku... o sokağın ortasında düşerken yere , diğer tarafta bir baba var.. hayattaki tek sevinci kızı olan bir baba , elinde kızına aldığı oyuncağıyla bir ara sokakta kurban ediliyor töreye...


Daha nice sahne var böyle unutulmayan... bunlar sadece bir kısmı , sadece ilk aklıma gelenler...

:icon_ange

[asabi şirin]

Benim unutamadığım ilk sahne tarihler 21 Ocak 2006 Cumartesi saat:20-05'i gösterirken doğan bir güneş ve çıkan Hayat Türküsü yazısıyla başlayan o muhteşem jenerik ve müzik.Ve tabiki 1.bölümün son sahnesi:Gülcihan'ın ölümü.
Galiba her bölümün her sahnesini ayrı ayrı yazmak gerekecek.Ama benim ilk unutamadığım sahneler bunlar...İnanamıyorum tam iki yıl oldu ama ben o ilk bölümü hâlen hatırlıyorum.

[reene]

Az ya da çok dizinin oldukça büyük bir bölümü etkilemiştir beni..Ama şu an gözümün önünde beliren en net sahne 'Hayat ve Kumru Nine'si' arasında geçen bir sahnedir..

Kumru,Hayat'ın kendi torunu yani Kemal'in kızı olduğunu öğrendiği zaman çok kızgındır..Hatta öfkeden gözü hiçbirşeyi görmez durumdadır..Hayat bu duruma rağmen yine de konuşmak ister..Cemallere gider,Kumru odasında yatıyordur..Sonra Hayat,uyuduğunu düşünerek onunla konuşmaya başlar..Neler düşündüğünü,hissetiğini anlatır..Onun söylediklerini duyan Kumru,duygu yoğunluğunu,hisleriyle öfkesi arasında kalışını,sezzice ağlayarak şahane bir şekilde yansıtır ekrana..Ve ben de bu sahneyle beraber Jale Aylanç'ın performansına hayran kalırım:good:

[lolim_94]

SELAM ARKADASLAR BU DİZİ GERCEKTEN COK GÜSEL TEKRARLARINI BİLE İZLEDİM ... en unutmadıgım sahnelerr cok söle birkac tane sıralarsam en komiği ebru ile cemalin dğünüydüü ebru nasıl bırakmıstı öle cemali sonraa hayatın kumru nineyi uyuyor sanıp onaa derdini anlatmasıı nasıl üzmüştüü benii sonraa kumru ninenin ilk istanbula gelemsi ve ewe girincee güvercinlerin ucusu...ebrunun cemalee ask ilanı yapmasıı aslında ebrunun hiç bişiyini unutamıyorum birdee cemale hamile oldugunu söyleyişii haa söledim unutmayı dimi ben hamileyimdee :P:P ccook güseldi birde cemale ewlenceklerini sölemesii :img-blush:img-blush odaa cook güseldii :img-in_lo:img-in_lo

[:::Tugce:::]

Benım unutamadığım sahnelerın başında cemal ve ebrunun düğünü,
ismailin karısı kaçırması doğum shnesi çok gülmüştüm.....
ayşe ile osman sahneleri(hacerın oğlu)))))
ayşenin,türkü sölemesi............:img-yes:

[sakinn]

benimde unutamadığım sahne Gülnaz'ın olaylı doğumu ne sahneydi ama İsmail ne yapacağını bilmiyordu:D:img-hyste

[BERNA]

Biraz önce başlıklarda artık açılmayan çalışmalar ve resimleri ayıklarken hemen hemen tüm bölümleri şöyle bir hatırlamış oldum. Aslında çok sahne var ama izlerken en çok etkilendiğim sahne Sevcan ile babasının İstanbul'da karşılaştıkları ve babasının ona silahı doğrulttuğu sahnedir.

Onun dışında Gülcihan-Leyla'nın ölümden sonra bile devam eden arkadaşlığı, Cemal'in Hayat'ın duygularının farklı olduğunu öğrenmesi, sonrasında hem onun hem de ailesinin Hayat'ın gerçek kimliğini öğrenmeleri ve yaşadıkları ikilem, Ebru'nun Cemal'in kalbine yavaş fakat sağlam adımlarla girişi, Hayat'ın Yusuf'u yaşatma mücadelesi, gazi olduğu zaman hayata küsen fakat Yusuf'un desteğiyle yaşama tekrar kazandırılan askerin öyküsü... Hepsi unutulmayacak öykülerdi aslında.