Küçük Kıyamet 2006
Ankara Cinayeti 2006
Yabancı Damat 2004
Okul 2003
Alacakaranlık 2003
Baba 2003
Beşik Kertmesi 2002
Vaka-i Zaptiye 2002
Cinlerle Periler 2001
Yıldız Tepe 2000
Sır Dosyası 1999
5 Maymun Çetesi

"Dizide en önemli şey yönetmen değildir"

"Alacakaranlık"ın yönetmen kardeşleri Durul ve Yağmur Taylan: "Dizinin Uğur Yücel'in adıyla anılıyor olması önemli değil. Çünkü böyle işlerde asıl önemli olan, projeyi yaratan ve oyuncuları seçendir"

Boynumda boyunluğum, "Alacakaranlık" dizisinin setinin bulunduğu mahallede kahveye oturduğumda, çaycı "Rol icabı mı?" diye sordu bana. Değil! Boynum sorunlu. Canım sıkkın. Her an "psikopata bağlayabilir" ve suçu kullandığım ilaçlara atabilirim yani. O derece canım yanıyor.
Taylan Biraderler mi? Ne yazık ki onların derdi benden çok. Haklarında çıkan, kişiliklerine yönelik eleştirilere o kadar içerlemişler, o kadar şaşırmış ve bozulmuşlar ki bu gerginlikle pek yakında onlarda da boyun fıtığı çıkabilir, benden haber vermesi...
Röportaj esnasında bir başka yönetmen için kurdukları cümleleri onlara aynen uyarlamak isterim: "Onların tek günahı, kötü bir film çekmek, eğer kötü bir filmse 'Okul'... Bence yaşadığımız şu dünyada kötü film çekmek çok küçük bir günah. Hatta günah bile değil."

İyi anlaşıyor musunuz?
Durul Taylan: İyi anlaşırız.

Kavga çıkmıyor mu?
D.T.: Kardeşlerin birlikte oyun oynaması gibi. Kavga da ediyoruz tabii arada.

Kim baskın peki?
D.T.: Ya, bu sorular...
Yağmur Taylan: Annemiz baskın.
D.T.: Hakikaten bu sorulara çok şeyiz biz ya. Birlikte yönetmenlik yapmak bize çok doğal geldiği için çok kasılıyoruz bu tür sorularda.

Kasılmayın, boyun fıtığı olursunuz. Çok acı verici bir şey.
Y.T.: Şöyle söyleyeyim: "Popstar" seyrediyordum dün akşam. Nehir Erdoğan "Niye şapka takıyorsunuz?" diye sordu bir yarışmacıya. Bir an o sorunun bana sorulduğunu düşündüm. Ne cevap verilebilir ki? Ve çocuk "Atatürk'ün Şapka Devrimi'nden beri biz ailece şapka takıyoruz" dedi. Bizimki de o hesap. Yani bir cevabı yok. Belki vardır ama çocukluğumuzdan beri tersini hiç düşünmedik biz. Birlikte bu işe girdik.

"Bir kız kardeşimiz var. O da bizimle çalışırsa Taylan Kardeşler oluruz"
Niye kardeş değil de biraderler?
Y.T.: Erkek kardeşlere birader denir. Bizim kız kardeşimiz de var.

O da katılacak mı size?
D.T.: O, Ankara'da öğrenci. Katılırsa Taylan Kardeşler oluruz o zaman. Belki senarist olarak gelir.
Y.T.: Ben size bir soru sorayım. Warchowski Biraderler'e siz niye biradersiniz diye sormuşlar mıdır?
D.T.: Ama orada "Brother" var, öyle deniyor. Niye sorsunlar?
Y.T.: E bizde de birader var.
D.T.: Kardeş de var ama. Yani kardeş ve birader arasında bir tercih var. "Niye biraderi seçtiniz?" diye soruyor. Neyse, ben açıklık getireyim bu birader meselesine. Birkaç sene önce bir yapımcıyla iş konuşurken sözleşme yapacaktık, o zaman Taylan Kardeşler demeye karar verdik. O da dedi ki ismi Taylan, soyadı Kardeşler anlaşılabilir. Tek bir kişi anlaşılabilir.

Niye "birader" seçimini sormama bozuldunuz?
Y.T.: Türkiye'de çok acayip bir şey oluyor. Bir iş yapıyorsunuz, aklınıza hiç gelmeyen bir şeyden acayip eleştiriliyorsunuz. "Okul" filmindeki küfürler mesela. O kadar doğal bir şeydi ki, üstünde hiç konuşmamıştık bile. Biraderler de öyle. Radikal'de biri "Hababam Sınıfı" hakkında uzun bir yazı yazarken, birden araya bizi de katmış, "Biraderler de neyin nesi? Neyin özentisi?" falan diye. Biz de şaşırdık yani. Beraber film çekiyoruz. Aynı zamanda da biraderiz. Nüfus cüzdanımızı gösterelim mi?

Gösterin. Hiç benzemiyorsunuz.
D.T.: Ya hakikaten, böyle söyleyenler bile vardır mutlaka.
Y.T.: Biraderiz ve kendimize de Taylan Biraderler diyoruz. Taylan Brothers da diyebilirdik. Kime ne?

Bence "The" deyin.
Y.T.: A evet, o da olabilir. The Taylan Brothers. Neden olmasın?

Önemsemeyin bu eleştirileri.
D.T.: Nasıl önemsemeyeceksin ya Tuba? Sabah kalkıyorsun "Özenti biraderler" yazıyor gazetede. İşinle ilgisi yok, direkt sana bir şey söylüyor.
Y.T.: Kişiliğine hakaret ediyor. Ne bileyim, annemiz üzülüyor mesela.

Çok mu üzülüyor?
Y.T.: "Niye böyle yazmış, ben o adamı severdim oysa" diyor. Ben de bu tür şeyleri yazanlara üzülüyorum. Annemi kaybediyorlar. Bilemeyiz tabii, belki başka şey kazanıyorlardır.
D.T.: Filmle ilgili en çok Nehir Erdoğan'ın oyunculuğu yüzünden eleştirildik. Hıncal Uluç da "Filmin tek iyi yanı Nehir Erdoğan" yazdı.
Y.T.: Başka şeyler giriyor araya.
D.T.: Ya da şöyle: Bu tür yazılarda filmin kendisinden başka tür şeylerin etkisi olup olmadığını kim garanti edebilir? Sonra biri "Hadi biraderler sinemacılık oynadınız, şimdi o aptal dizilerinize geri dönün" yazdı mesela.
Y.T.: Aptal dizi dediği de "Alacakaranlık" dizisi yani.

"Diziyi devralmak riskli işti, başka birisiyle yapamazdık"
Alacakaranlık" dizisinin yönetmenliğini dördüncü bölümde devraldınız. Riskli değil miydi bu?
Y.T.: Çok riskli. Başka biriyle yapamazdık. Uğur abinin (Yücel) kendi kurduğu bir dizi bu. Yaratımı, kastı ona ait. Üç bölümden sonra zamanı yetmeyince, bizimle konuştu.
D.T.: Sıkıntı yaşar mıyız acaba diye kaygılandık ama teknik ekiple ve Uğur abiyle çok iyi anlaştık.

Tanışıyor muydunuz önceden?
Y.T.: Samimiyetimiz yoktu. Bizi yönetmen olarak beğendiği için aradı. Bize dizinin bir bölümünü seyrettirdi. Ne istediğini anlattı. "Biz bunu güzel çekeriz" diye düşündük.

Şunu düşünmediniz mi: "Ne kadar güzel çekersek çekelim, bu dizi hep Uğur Yücel'in adıyla anılacak."
Y.T.: Hiç önemli değil bu bizim için. Bir TV dizisinde en önemli kişi onu yaratandır. Gavurların dizilerini tek bir yönetmen çekmez. Her bölümü başka bir yönetmen çeker.
Aynı anda: Bible'ları vardır.
Siz gerçekten kardeşsiniz.
D.T.: Biri bir şey yaratır, kastını yapar, ondan sonra her bölümü başka bir yönetmen çeker, başka bir senarist yazar. Belli kuralları vardır. "Bu karakterin istediği şey bu" falan gibi.
Y.T.: İşi kurmak önemli. Doğru bir hikaye, doğru oyuncular önemli. Yönetmen en mühim şey değil.

Yani siz aslında bir şey yapmıyorsunuz. Biz de şimdi sizinle boşuna röportaj yapıyoruz. Öyle mi?
Y.T.: (Gülüyor) Biz diziyi iyi çekmeye çalışıyoruz. İyi yönetmenlik diye bir şey var. Doğru çekmeniz gerekiyor. Doğru çekmek de çok zor bir şey. Onu yapmaya çalışıyoruz.

"Sezen Aksu ile çalışırken hiçbir problem yaşamadık"

Dizi yönetmenliğinde çok kısa zamanda bir bölüm yetiştirmek zorunda kalındığından, başka projelerde de yer alan oyuncuların iş programı birbirine uymadığı için çekimlerin aksadığından bahsediliyor. Siz de ünlü isimlerle çalışıyorsunuz. Kenan İmirzalıoğlu, Uğur Yücel, şimdi Sezen Aksu... Böyle aksaklıklar oluyor mu?
Y.T.: İşin tuhafı onların hiç program sorunu olmuyor.

Assolistler zamanında geliyor yani.
Y.T.: Evet, hep aksi düşünülür ama onlar geliyor. Bizim en büyük sorunumuz tiyatrocularla oluyor aslında. Çünkü onların başka programları oluyor genellikle.

Sezen Aksu nasıl dahil oldu diziye?
D.T.: Zaten böyle bir karakter dahil olacaktı diziye. Songül'ün annesi.... Sezen Aksu da diziyi seviyormuş.

Uğur Yücel'i arayıp o söylemiş galiba.
Y.T.: Aramak değil de... Zaten çok sık görüşüyorlar. Sezen Aksu da "O rolü ben oynamak istiyorum" demiş. Uğur abi de tamam demiş. Evet, galiba birazcık o kendisi dahil olmak istemiş, bu doğru yani.

Fotoğrafçılara bile poz vermiyor Aksu. Çekimlerde sorun oldu mu, oradan al, buradan gör falan diye.
D.T.: Olmadı. Sezen Aksu'nun çok ciddi bir personası var. Herhangi bir ortama girdiği zaman, o girmiş oluyor. Gerçekten çok doğal bir insan. Ve o doğallığına rağmen, nasıl denir, tuhaf bir ağırlığı var. Ama kötü bir ağırlık değil. Bizimle çalıştığı sürede -zaten çok az gün çalıştık ama- hiçbir sorun yaşamadık.

"Yönetmenliğin sırrı ne yaptığını bilmediğin zamanlarda da biliyormuş gibi yapmak"

"Birbirimizin çektiği sahneleri de eleştiririz. 'Niye böyle?' derim, 'Elektrikler kesildi' der"
Yönetmenin sette otoriter olması gerekir, değil mi?
D.T.: O eski bir Kızılderili inanışıdır. Otoriter yönetmenler de var ama otoriter olmayanlar da var. Artık Türkiye'de yeni kuşak yönetmenlerde öyle bir otorite kalmadı.

Setin hakimi yönetmen değil midir yani?
D.T.: Yönetmendir tabii.

Şuraya gelmek istiyorum: Hikayesinden kastına Uğur Yücel'in yarattığı bir dizi bu. Ve o hâlâ bu dizide oyuncu. Ne kadar karışmak istemese de, karışır yani insan. Yücel'e yönetmenlik yapmak zor olmuyor mu?
Y.T.: Zor... Evet, doğru tabii, kendi yaratımı olduğu için... Ama Uğur abi bu işi çok iyi bildiği ve bizi de çok sevdiği için karışma kısmını asgaride tutmayı başarıyor. Aramızda bir sorun olmuyor. Yönetmenin otoritesi meselesine gelince... Yönetmenin otoritesini tek kaybettiği an, ne yaptığını bilmediğinin başkaları tarafından fark edildiği andır. Bence bu yönetmenliğin sırrı bunu mümkün olduğunca az hissettirmek, ne yaptığınızı bilmediğiniz zamanlarda da biliyormuş gibi davranabilmek.

Oturup izler misiniz dizinizi? Çok eleştirir misiniz?
D.T.: Çarşamba akşamı çekim yoksa, izliyoruz tabii. E tabii, insan kendi yaptığı işe, "Aaa ne şahane" diye bakmıyor. İzlerken hataları daha net görüyorsunuz.
Y.T.: Bir de bazen ayrı ayrı çalıştığımız için, diziyi izlerken Durul'un çektiği bir sahneye rastlıyorum. Nasıl çektiğine bakıyorum, hoşuma gidiyor.

Hep hoşunuza mı gidiyor?
Y.T.: Yo, bazen "Niye böyle?" diyorum. "Sorma abi, elektrikler kesildi" falan diyor. Durul da beni arar. Bazen beğenir, bazen "Niye böyle?" diye sorar.

"Biraz da filmin yapımcısı Sinan Çetin diye bize böyle bodoslama daldılar"

"Okul"dan siz memnun kaldınız mı?
D.T.: "Okul" ne göklere çıkarılacak, ne de yerlere vurulacak bir film. 10 üzerinden 7 alır.
Y.T.: Bir filmin iyi veya kötü olması göreceli. Yakın arkadaşınızla bile anlaşamadığınız olur. Ama bir filmin başarılı olup olmadığını, amacına ulaşıp ulaşmadığını söylemek daha kolay. Büyük bütçeli batan bir film söyle.
D.T.: Çok var öyle.
Y.T.: Söyle işte bir tanesini...
D.T.: Niye ben söylüyorum? Sen söyle.
Y.T.: Söylesene bir tane kardeşim. Neyse, bir filmi çok yüksek gişe için çekiyorsanız ve o film gişe yapmıyorsa o film başarısızdır. Ödül kazansın diye yaptığınız film bir tane bile ödül almıyorsa, o film başarısızdır. "Okul" başarılı oldu. Bunu kimseye yedirmeyiz. Biz "Çok iyi film çektik, bizi anlamadılar" demiyoruz. Ama her zaman başyapıt da çıkaramazsınız.

"Okul"un yapımcılığını Sinan Çetin yaptı. Memnun ayrıldınız mı birbirinizden?
Y.T.: Bizim ondan, yine birlikte çalışmamızı engelleyecek büyük bir şikayetimiz yok. Bir proje denk gelirse birlikte çalışırız, değil mi?
D.T.: Tabii. Ama şu da bir gerçek ki bu ülkede çok Sinan Çetin düşmanı var. Biz de arada kaynadık. Birçok insan "Bunlar Sinan Çetin'le birlikte çalışıyorsa... Zaten kendilerine birader falan da diyorlar" diye bize böyle bodoslama daldı.

Taylan Biraderler'e Yakın Plan Bir Söyleşi

İlk filmleri Okul ile denenmemişi denediler ve diğer filmlere öncülük ettiler. Ardından gelen Küçük Kıyamet ile en büyük korkumuzu canlandırdılar. Filmin gösterime girmesinin ardından herkes bu filmi tartışmaya başladı. Bazıları övdüler, bazıları sövdüler. Ama görülen o ki, Taylan Biraderler film yapınca kıyamet kopuyor... İşte böyle bir zamanda, yönetmenleri Durul ve Yağmur Taylan'ın da söyleyeceği çok şey vardı. İki bölümde yayınladığımız bu röportajı kaçırmayın!
"Anlattığın hikaye ile kurduğun ilişki samimi olursa ve bu samimiyeti kendi içinde hissedersen, sorumluluk için çok da uğraşmana gerek yok. Duygu sömürüsü, bazı şeyleri kanırtmak, üstüne gitmek, altını çizmek gerekmez."

- Yakın tarihte yaşanan trajik bir gerçeği içeren bir hikayeden bir film yaptınız. Bunun büyük bir sorumluluğu vardı elbette, öncelikle neden bu trajediyi hikayeleştirme kararı aldınız ve bu sorumluluğu nasıl taşıdınız?
- Durul: Aslında film yapmak bir karar alıp almama meselesi değil. Değil mi Yağmur?

- Yağmur: Bilmem önce sen cevap ver.

- Durul: Peki. :) Oturup birgün hadi şöyle bir film yapalım demiyorsun, böyle bir karar almıyorsun, uzun bir süreç bu. Film yapma süreci kendi hayatınla, kendi ruhunla çok içiçe geçen bir süreç. Bizim çocukluktan itibaren, belki psikanalitik nedenleri var bilemiyorum ama, bir deprem korkumuz vardı. Yönetmenliğe başlamadan önce vardı. 17 Ağustos'tan sonra, özellikle enkaz altında kalmak, o depremin kaotikliği, yani kim ölecek kim kalacak durumu ve rastlantısallığı gibi konular bizim çok ilgimizi çekmeye başladı. Kader konusu mesela...

17 Ağustos'ta böyle çok hikaye vardı. Bu olaydan aklımıza gelen ilk hikaye Küçük Kıyamet'inkinden farklıydı... Eşi ve çocuğu ölüp, kendisi kurtulan bir adamın hikayesiydi ve "neden ben ölmedim?"i sorguluyordu... Çünkü tesadüfen depremden hemen önce su içmek için kalkıyor, mutfağa gidiyor ve deprem oluyor. Ya da yan yana yatıyor iki kişi, deprem oluyor, enkaz altında kalıyorlar ve rastlantısal bir şekilde biri ölüyor, biri kalıyor.

Bize göre bu depremin, hayatın nedenselliğinin ve rasyonalizminin dışında bir tarafı vardı. Bu hikayede çıkış noktamız buydu. Kendi ölümümüzle, kendi sonumuzla, kendi başımıza geleceklerle ilgili birşey değil bu deprem; biraz da yakınlarımızla, ailemizle, sevdiklerimizle ilgili birşey. Kimin başına ne gelecek? Buydu yola çıkış noktamız. O yüzden bu hikaye oldu.

- Ya sorumluluğu?

- Durul: Anlattığın hikaye ile kurduğun ilişki samimi olursa ve bu samimiyeti kendi içinde hissedersen, bu sorumluluk için çok da uğraşmana gerek yok. Öyle duygu sömürüsü, ya da bazı şeyleri kanırtmak, üstüne gitmek, altını çizmek gerekmez. Filmde sadece depremle ilgili değil, filmin hiçbir tarafında böyle birşey yapmak istemedik. Yani duyguların, durumların, ilişkilerin arasındaki o şeylerin altını çizmek istemedik, bu biraz bizim filmdeki dekupajımızda da vardı .

- Yağmur: Çok güzel yanıtladın. :)

"Övgüler çok duygusal olmuyor bizim filmlerimize, filmi beğenenler beğendiklerini söylüyorlar, filmi beğenmeyenler ise filme küfrediyorlar."

- Okul filminde de, Küçük Kıyamet'te de filmlerinizin gösterime girmesinin ardından gerçekten bir kıyamet kopuyor filmi izleyenler arasında. Çok övenler, destekleyenler ve çok sövenler gibi karşıt cepheler oluşuyor, ama ortak payda filmlerinizin büyük bir tepki yaratması. Sizce filmlerinizde Türk izleyicisini tetikleyen ne var? Sizden çok büyük beklentileri mi var? Ya da nedir alıp veremedikleri? Ve bu sizi nasıl etkiliyor?
- Durul: Bunu planlamıyoruz, bunun için film yapmıyoruz, tabi artık alıştık ve herhalde bizim kaderimiz bu. Fakat aslında sinemanın provakatif bir yanının da olduğunu düşünüyorum. Yani bir film var, çok güzel, herkes çok beğeniyor. Bu bizim için çok iyi birşey değil. Sinemaya da baktığımızda tartışılan tarafını çok seviyoruz, sinemanın işlevlerinden biri belki de bu. Yani neden bu dünyada sinema var? Biraz da bu yüzden film yapılıyor.

- Yani siz provakatif amaçla mı film yapıyorsunuz?

- Durul: Bu amaçla yapmıyoruz. Bana göre, bizim filmlerimizin özellikle genç kitlede uyandırdığı, bu iki taraflı aşk-nefret ilişkisinin başka boyutları da var. Onları belki sonradan değerlendirmemiz gerekir, ama Yağmur ile ben bu durumun Türkiye'de yapılan sinema ile ilgili birşey olduğunu düşünüyoruz.

- Yağmur: Aşk nefret durumunun bir arada olması, ingilizcede "ambivalent" (zıt duygular taşıma) deniyor ona. Eğer herhangi bir şeye, bir nesneye, sevgi ve nefretin ötesinde, eğer "ambivalent" bakarsınız, o nesne ile olan ilişkiniz biraz komplike oluyor. Bu psikolojik bir durum zaten. Yani birini seviyorsanız işiniz kolay, birini sevmiyorsanız da kolay, ama birini hem sevip, çok şeyler bekleyip, hem de nefret ediyorsanız, o zaman işiniz çok zor. Bizim filmlerimiz herhalde böyle bir etki yaratıyor diye düşünüyorum; çünkü övgüler çok duygusal olmuyor bizim filmlerimize, filmi beğenenler beğendiklerini söylüyorlar, filmi beğenmeyenler ise filme küfrediyorlar.

Herhalde şöyle bir durum da var, bizim Durul ile beraber duruşumuzla da ilgili birşey. Belki ne bileyim, kendilerinden birşey de görüyor olabilirler. Biz çok normal insanlar gibi görülüyor olabiliriz, ki öyleyiz. Aslında normal insanların sıradışı olmaları bizim gibi toplumlarda çok sık karşılaşılan birşey değil. Onlar da bizi öyle değerlendiriyorlar, yani ismimize Taylan Biraderler dememiz, hiçbir yerlerde pek görünmememiz, fazla kibirli bulunmamız, fazla insanlarla konuşmamamız, muhatap olmamamız... Durul ile benim hayatım işimizle evimiz arasında geçiyor; bu anlamda normal hayatları olan insanlarız biz. Böyle bir yerden bakıpta, bir takım sivri filmler yapıyor oluşumuz bir tepki yaratıyor. Aslında bizim filmlerimizin, hem Okul'un, hem Küçük Kıyamet'in biraz sivrilik dertleri var. Kendi hallerinde filmler değiller. Denenmemiş şeyleri deneyip, bir yandan da birşeyler anlatmaya çalışan filmler. Fakat anlatmaya çalışan tarafları, bu hiç beğenmeyenler tarafından görülmüyor.

Okul filminde eleştirilebilecek çok şey vardı, biz de bunun farkındaydık zaten, biz eleştirilere kızmadık, ama böyle şeyler insanın moralini bozuyor, büyük öfke seziyorsunuz gerçekten. "Böyle film olur mu, rezalet", "Paramı istiyorum" gibi şeyler... Başka insanların hiç aklından gelmemiş şeyleri söylüyorlar.

Provakatif dedik biraz önce; aslında yapmadığınız şeyleri yapmışız gibi düşünüyorlar. Mesela Okul'daki küfür meselesi. Yani inanın, buna yemin edebiliriz ki, bu filmde küfür olmasının sebebinin filmin ticari meselesi ile hiçbir ilgisi yoktur. Bence akıllı ve sağlıklı bakan hiçbir göz bunu iddia edemez. Ama küfüre takıldılar.
Mesela burada da deprem meselesine taktılar. Niye takıyorlar ki çok saçma? Bence sinemanın bir ülkenin kolektif bilinçdışındaki korkuları ve duyguları ele alması gerekir. Sanatın böyle bir durumu var zaten. Nedense onları esas ilgilendirmeyen filmlerin kişisel bilinçdışı ile ilgili filmler olması gerekirken, onlara hiç kızmıyorlar. Mesela adam tamamen kendi kişiliği hakkında bir film yapıyor ona birşey demiyorlar, ama ne zamanki birileri çıkıp gerçekten kolektife bulaşmaya başlıyor o zaman olan oluyor. Mesela Ermeni meselesi ile ilgili birisi, birgün film yapmaya kalkışsın, ya da terör meselesi ile ilgili, bakın görün neler oluyor...

- Yönetmenler olarak filmlerinizin kolektif bir yüzleşme aracı olmasını arzuluyorsunuz diyebilir miyiz? Mesela Okul'da yüzleştirmek istediğiniz nasıl eğitildiğimiz, ya da ergenliğimiz miydi?
Ya da okullarda nasıl küfrettiğimiz... Okullarda nasıl küfredildiğini, ne tecavüz olayları yaşandığını okumuyor muyuz gazetelerde, yani nasıl olur da Türkiye'de bir insan kalkıp, "nasıl yani böyle mi Türkiye'de" diyebilir... Daha fazlasını gösterebilirdik, ama göstermedik, aslında çok hafif bir düzenekten baktık.

"Galiba bizimle ilgili böyle bir sorun var, aslında bizimle özdeşleşmek istiyorlar ve özdeşleşemiyorlar, çünkü Tarantino gibi değiliz."

- Durul: Genç insanların özdeşleşme ihtiyacı vardır. Tarantino ile özdeşleşebilirler mesela. Şu anda dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan, çizgiroman okuyan, Uzakdoğu dövüş filmleri izleyen belirli bir teenager kesim, rahatlıkla Tarantino ile özdeşleşebilir. Bu anlamda Türkiye'de bu şekilde özdeşleşilebilinen bir yönetmen yok.
Galiba bizimle ilgili böyle bir sorun var, aslında bizimle özdeşleşmek istiyorlar ve özdeşleşemiyorlar, çünkü Tarantino gibi değiliz.

- Yağmur: Evet, bravo.

- Durul: Buna başka bir açıklama getiremiyorum. Mesela bizim Testere gibi bir film yapmamızı istiyorlar. Bizimle ilgili değil, böyle bir yönetmen tipolojisinin çıkmasını istiyorlar. Bilinçli birşey değil. Bize baktıklarında bunlar galiba böyle diyorlar, fakat filme gittiklerinde bunu bulamıyorlar. Ama sonuçta bizler yönetmeniz, yani bütün diğer "yönetmenler" gibi... Tırnak içinde söyledim, çünkü film çeken herkes yönetmen değildir. Bizim yapmak istediğimiz öznel şeyler var.

- Yağmur: Bir sinema izleyicisi olarak kendim için çok düşündüm. Bu durumları anlamak için insanın olaylara kendi içinden bakması gerekiyor. Ben Coen Kardeşler'i çok seviyordum. Barton Fink diye film çekmişler. O filmden sonra Coen'ler komedi çekmeye başladılar. Ondan önce komedi filmleri yok değil mi?

- Durul: Hayır var, Raising Arizona var. Ama Bir Şirket Komedisi (Hudsucker Proxy) hemen Barton Fink'ten sonra geldi. Biz Barton Fink'ten çok etkilendik. Hatta Küçük Kıyamet'in içinde çok ciddi bir selam var Barton Fink'e. Çok aşık olduğumuz bir filmdi. Barton Fink'ten sonra Bir Şirket Komedisi'ni izlediğimiz gece uyku uyuyamadık, çok kötü olduk ve "ya nasıl bunlar böyle film yaparlar" dedik. O zaman gençtik. Şimdi olsa böyle olmaz.

"Ben internet okumuyorum artık."

- Yağmur: Ya Türkiye'de bu nefret sevgi ilişkisi sadece bizimle ilgili değil, ne yazık ki her alanda var. Türkiye'de ortalama, yani sağduyulu ve soğukkanlı eleştiri yapma tavrımız pek yok. Bunu henüz öğrenemedik, bir tartışma programını bile hala beceremeyen bir ülkeyiz biz.
Yani illahi kavga çıkar. Birileri Kurtlar Vadisi: Irak diye bir film yapar ve birileri ondan en sert bir şekilde bahseder, sanki bütün Türkiye'deki terör Kurtlar Vadisi'ymiş gibi gösterir. Birileri ise Kurtlar Vadisi'ni sanki memlekette yapılmış en şahane işmiş gibi sahiplenir. Yani bu ülke sahiplenme ve nefret etme/dışlama arasında gelip gidiyor. Radikal bir ülke bu ülke. Sert bir ülke. Bizim tarihimizde böyle zaten. Orhan Pamuk en iyi örneği... Birtakım insanlar o'na siyasi fikirleri yüzünden kızıyor olabilirler, bu olabilir. Ama topuzun ayarı bir süreden sonra kaçıyor. Devamında, "bu adam edebiyat mı yapıyor" diye konuşmaya başlıyorlar. Yani Orhan Pamuk'a demeyin artık bunu.

Bize de bunu yapıyorlar. Mesela deprem meselesini ele almışlar, çok hassas bir mesele falan derken, birden bir bakıyorsunuz korkunç şeyler yazmışlar. Bir daha okumayacağım zaten. Ben internet okumuyorum artık. Ayrıca internetle ilgili de birkaç şey söylemek istiyorum...


Röportaj: Bige Akdeniz

"Bu bende sadece bir duygu yaratıyor...daha fazla sorumluluk hissi."

- Öte yandan, ilginç bir şekilde, siz de sizi eleştirenler kadar tutkulu yönetmenlersiniz. Sanki sizi büyük bir hevesle izleyen ve takip edenlerin içinden geldiğiniz belli oluyor...
- Yağmur: İyi anlıyorum zaten onları. Ama çok yanlış birşey bu.

- Sanki filmlerinizdeki tutkuyu hissedip buna tutkulu bir tepki veriyor gibiler sizi şiddetle eleştirenler...

- Yağmur: Ama eleştirinin dozu kaçıyor. Ekşisözlük'te birşey okudum... Şimdi yorumu yazan kişi herşeyi eleştirecek ya, İlker'e geliyor sıra... Lensi taktın mı, tepeden de kontur ışığı verdin mi yeterli zaten gibi bir yorum. Lens falan takmadık, nereden çıkartıyor bu kişi bunu. Ne kontur ışığı? Biz o ışık için saatlerce bekledik; zaten halk arasında buna sinema deniyor. Bu eleştiri değil ki. Eleştirinin ayarını kaçırıyor bir yerden sonra, öfkesini tutamıyor devam ediyor. Zaten internette yapılıyor bu. Çünkü internet şöyle bir ortam. Alta atıyorsunuz bir imza, kimse sizi tanımıyor. Odanızda, siberalemde, istediğini yaz. Ben şuna inanıyorum. Zaten Dabbe'de bu yüzden tuttu. Çok sağlam bir korku filmi bu arada. İnternette insanların bilinçdışları patolojik bir şekilde ortaya çıkabiliyor, çünkü kaldırıyorlar engelleri. Belki gerçek hayatta olsa, karşı karşıya olsa öyle şeyler söyleyemeyecekler, ama internette böyle tuhaf birşey içerisine de giriyorlar. Bir taşkınlık yaşanıyor.
- Durul: Yani biz gerçekten filmimizden memnunuz. Ve sonuç olarak, Okul da öyle olacak, bu da böyle olacak.

- Yağmur: Bir de bizi sevdiklerini düşünüyoruz. Gerçekten, ben buna inanıyorum. Bize bu sevgiyi psikolojik olarak böyle açıklıyorlar. Bize karşı duygusal bir bağları var, kendilerine teşekkür ediyorum o yüzden. Bu bende sadece bir duygu yaratıyor, -çok samimi söylüyorum bunu, demin ki soruna cevap olur belki- daha fazla sorumluluk hissi. Durul da daha fazla sorumluluk hissediyor. Sadece çok fazla etkilenmemek için mümkün olduğunca ölçülü bir ilişki kurmaya çalışıyorum.

- Durul: Şöyle birşey hissediyorum ben. Biz sosyal hayatı çok olmayan insanlarız ama, üniversitelere falan gidiyoruz, çok gittik, orada gençlerle birebir konuşma ve tartışma imkanı bulduk birkaç kez. Ben gerçekten bizi çok sevdiklerini hissettim. Şu açıdan hissediyorum, biz de onları çok seviyoruz aslında. Yani ne olursa olsun, biz özellikle Okul filmini aslında bu insanlara yaptık. Türkiye'de popüler film yapmak, seyirci için film yapmaktan bahsetmiyorum. Ama Tarantino diyor ya "seyirci biziz" diyor... Seyirci benim diyor aslında.

Biz de aslında öyle bir yerden, onlarla aynı yerden geldiğimiz için, kafamızın bir köşesinde hep onları düşünüyoruz aslında, onlara film yapıyoruz. Bu sayı yüzbin de olabilir bir milyon da olabilir. O gerçekten filme göre değişiyor. Okul filmini 900,000 kişi izledi. Belki bu filmi daha az kişi seyredecek ama biz sonuçta o kitleye film yaptık. Kendimiz de oradan olduğumuz için, seyirci olarak da öyle bir seyirci olduğumuz için. Ama biz büyüdük, ben 37 yaşındayım, Yağmur 40 yaşında. Belirli bir an geliyor hayatında manipülasyonlara falan daha kapalı hale geliyorsun. Yani Otel ve Testere gibi bu tür sinemanın kötü örnekleri hakkında çok başka düşünüyoruz.

"Zaten biz bu filmi korkutmak için yapmadık. Filmler insanları korkutmak, kusturmak, manipüle etmek için yapılmaz, yapılmamalıdır."

- Yağmur: Birazcık belki bir mesaj da olur. Birazcık daha onları neyi beğeniyorlar, neyi beğenmiyorlar, neyi eleştiriyorlar üzerinde düşünmeye davet ediyoruz... Düşündükleri, yazdıkları şeyler üzerine birazcık daha fazla düşünmeye davet ediyorum onları. Bir filme gidipte, "ya ben bu filmden korkmadım, paramı geri istiyorum" demeyi ben Türk gençliğine yakıştıramıyorum. Zaten biz bu filmi korkutmak için yapmadık. Filmler insanları korkutmak, kusturmak, manipüle etmek için yapılmaz, yapılmamalıdır. Yani filmler provakatif olabilirler, olmalıdırlar, ama mutlaka filmler insanları düşündürmek için yapılır.
Eğer bir film insanı biraz olsun bile düşündürüyorsa, öncelikle seyircinin kendisi için yapması gereken şey, ya da kendisini geliştirmek için- ki biz olabildiğince öyle yapıyoruz seyirci olarak- karşı karşıya kaldığı ürünle ilgili biraz daha samimi, doğru ve sağduyulu bir ilişki kurması gerekiyor. Çünkü insan kendisini ancak bu sayede biraz daha geliştirebilir diye düşünüyorum.

"Bizi eleştirmek isteyenler bu filmde gerilim filmi referansı aramasınlar, yok çünkü."

- Bu filme bir gerilim filmi yapacağız diye mi giriştiniz? Özellikle Batı'nın oluşturduğu ve yaydığı herhangi bir türün kalıpları ile nasıl bir ilişki kuruyorsunuz?- Yağmur: Bir kere bir filmi şöyle türde bir film yapalım diye yapmıyoruz. Zaten filmlerde böyle yapılmamalıdır diye düşünüyorum. Bizi bu filmi yapmaya iten şey, Durul'un ilk soruya verdiği cevaptır aslında. Şimdi deprem ile ilgili kolektif bir korku var toplumumuzda. Bununla ilgili bir gerginlik var. Bu gerginliğin tekabül ettiği şeyler var. Ve biz olabildiğince bunların üzerine düşünerek bu filmi yaptık. Bizi de kişisel olarak etkileyen bir şeydi bu korku. Kişisel olarak etkilenmemizden kaynaklandı ama kendi kişisel hikayemizi anlatmakla yetinmeyip, bunun yansımalarını, -Fatih Özgüven'in yazısında bahsettiği gibi- az çok anlatan, değinen, insanın ölümle ilişkisini, şehirli insanın ölümle ilişkisini sorgulayan, küçük küçük oralara girmeye çalışan bir film yapmak istedik biz.

Aslında kendimizin ölümle ilişkisini, kendimizin sevdiğimiz insanlarla ilişkisini, sevdiğimiz insanları kaybetme korkusu ile olan ilişkimizi, ölüme olan uzaklığımız ve yakınlığımız, birgün ölecek olmamızla olan ilişkimizi anlatmaya çalıştık. Başka bir yönetmen bunu başka tarzda yapabilirdi, başka tarzlarda da yapılabilir. Polisiyeden tutunda bunu işleyen -ki bence Yedi'de aşağı yukarı bununla ilgili bir film- birçok tür var. Bizim gerilim türüne yakınlığımız burada başlıyor, yani bu konuyu nasıl bir tür içerisinde anlatabiliriz kısmında... Biz bu türde anlatmayı seviyoruz hikayelerimizi, o yüzden bu bir gerilim filmi oldu. Ama başka bir hikayemizi çok başka türleri kullanarak anlatmak istiyoruz. Başka film projelerimiz de var. İnşallah bunları da yapacağız. Yani sadece korku filmi yaparız, korku filmi de bizim hayatımız diyen tiplerden değiliz. Ama biz o türü seviyoruz, diğer film türlerine de çok saygımız var.

Durul: Ama üç yıl öncesinden daha farklı bir yerdeyiz, yönetmenlik serüvenimizde. Okul çok daha anglosakson, Batı Sineması'nın, özellikle Amerikan Sineması'nın kalıpları içinde düşünülebilecek bir filmdi. Biz biraz ondan sıyrılmak istiyoruz, tabi bir anda olmuyor, mesela bunun için çok yoğun bir şekilde Uzakdoğu Sineması'nı izledik. Sadece Uzakdoğu korku sineması değil, Ozu izledik mesela. Jim Jarmusch izledik bu filmi çekmeden önce. Çünkü sinema bizim için çok geniş bir alan. Biz Jim Jarmusch da çok seviyoruz, Ozu da çok seviyoruz, Hideo Nakata'yı da çok seviyoruz, John Carpenter'ı da çok seviyoruz. Ve bunlar arasında geçişler falan bizim çok hoşumuza gidiyor. Yağmur ile filmi konuşurken yıllarca ve hazırlanırken, Peter Weir hakkında da çok konuştuk, özellikle Fearless filmini.

Yağmur: Bizi eleştirmek isteyenler bu filmde gerilim filmi referansı aramasınlar, yok çünkü. O tür sinemadan daha çok, Uzakdoğu Sineması'nın bazı eski klasik kodları ve hakkaten Jim Jarmusch, Peter Weir gibi yönetmenlerin etkisi var bu filmde.

Durul: Yani bunlar bir çorbaya da dönüşebilir. Biz galiba bu filmde, yönetmenlik anlamında etkilenmeyi de biraz daha bıraktık ve biraz daha kendi içimize döndük. Bundan sonra Batı ve özellikle Amerikan Sineması'nın bütün dünyadaki yönetmenlere dayattığı, bütün yönetmenlerin omuzlarında hissettiği bu şeyden iyice sıyrılmak, iyice kendimize ve kişisel dünyamıza dönmek çabası ile yeni filmler yapmaya çalışacağız. Bundan bir Haneke'ye doğru gitmeye, -öyle bir misyonumuz da yok ama- kendimizi daha çok bulmaya çalışacağız.

- Son iki kısa soru... Türkiye'de film yapmanın zor yönleri nedir?
Durul: Çok zor. Türkiye'de bir film yapmak bile çok zor.

- Yeni projeleriniz?
- Durul: Birkaç projemiz var. Bir Ankara Cinayeti projesi var. Şu ya da bu şekilde yapmayı düşündüğümüz. Belki üçüncü filmimiz olmayacak, ama onu yapacağız. Bir komedi filmi hikayemiz var. Ama şu anda bu filmin sıcaklığı ve tazeliği biraz bitmesi, bu filmin artık kendi ayakları üzerinde durması bizim için gerçekten önemli. Bu filmden daha kendimizi tam kopartamadık, çünkü çok yeni.

Yağmur: Ya birazcık şey gibi, çok tuhaf bir örnek olacak ama... Birkaç tane şey atıyorsunuz ortaya... Onlardan, hani yumurtayı dölleyen sperm gibi, bir tanesi öne geçiyor ve film olma şansını yakalıyor. Çok da fazla hakim olamıyorsunuz aslında. Tek bir proje yok, birkaç tane film projemiz var, bunlardan hangisini film yapacağımız birkaç ay içinde belli olur herhalde.

Röportaj: Bige Akdeniz

http://img45.imageshack.us/img45/5561/4093011436durulyagmur1ik5.jpg

http://img117.imageshack.us/img117/8770/duruljr7.jpg

"Küçük Kıyamet" aslında ne demek?

Filmin yönetmenleri olan Taylan kardeşlerin görüşleri:
DURUL TAYLAN: Küçük Kıyamet'in iki anlamı var. Hem 1509'da İstanbul'da yaşanan deprem hem de tasavvufta kişinin kendi ölümü anlamına geliyor. Bu evrenin bittiği ve mahşerin başladığı an. İnsanın kendi ölümü... Bu film de ölüm ve ölüm sonrasıyla ilgili.
YAĞMUR TAYAN: Gerçekliği nasıl algılayışımızla ve korkularımızla ilgili bir film ve aslında çok direkt bir film değil. Kentten bunalan ve kaçmaya çalışan orta sınıfın hesaplaşması anlatılıyor. Filmin özündeki deprem korkusu da içinde bulunduğumuz şehirle ilgili bir şey. Ana karakterler kaçarak Fethiye’ye sığınıyor ama korkuları bir türlü peşlerini bırakmıyor. Kendini güvende hissetmekle de alakalı aslında bu film. Günümüz kentli orta sınıfının kendisini yönetenlerle ilgili bir meşruiyet sorunu var ve kendini güvende hissetmek için kendi önlemlerini almak istiyor. Mesela İstanbul’da bu kadar jeep kullanılmasının içine bindiklerinde insanların kendilerini daha rahat hissetmeleri. Çünkü kendimi sadece kendim koruyabilirim, diye düşünüyorlar. Aslında bu film, insanın kendi yok oluşunu ne kadar önleyebileceğiyle ve bundan ne kadar kaçabileceğiyle ilgili bir film. Hani Zincirlikuyu mezarlığında yazar ya ‘Her canlı bir gün ölümü tadacaktır’ diye, bizim filmimiz de böyle bir şey anlatıyor... Bizim sinematografimizde önemli bir film olacağını düşünüyoruz. Küçük Kıyamet dikkat çekecek bir gerilim filmi.

Taylan Biraderleri tanıyorum hatta bi ünv. söyleşidede bulunmuştum o söyleşide Taylan Biraderlerde vardı.Yağmur ve Durul kardeşler gerçi abi desemde yeri var çünkü Yağmur abi 41 yaşında Durul abide 38 yaşında,neyse yaş muhabbeti bi yana gerçekten çok yetenekli zeki aklı başında, ne yaptıklarını iyi bilen iyi işlerde yer alan,aynı zamanda acayip sevimli sohbetlerine doyum olmayan kardeşler..Bende resimleri var ama buraya sadece gazetelerden veyada Küçük Kıyamet filminin kamera arkasından resimleri eklerim ancak :img-wink:

http://www.resim-yukle.com/img01/14/492955_MG_1325.jpg

Küçük Kıyamet filminin galasından..

http://www.resim-yukle.com/img01/14/29668012.jpg

Okul filminin çekimlerinden..

Bu sezon, reytinglerin düşük olması nedeniyle yönetmeni değiştirilen ilk dizi Karayılan oldu. Dizinin yönetmenleri Taylan Biraderler, 7. bölümden sonra yapımla yollarını ayırdı. Bugüne dek başarılı işlere imza atmış olan Taylan Biraderler'in diziden ayrılış sebepleri ise bir hayli ilginç. Şimdilerde ekrana gelen öyküyle kendi kafalarında oluşturdukları dizinin örtüşmediğini belirten yönetmenler, yerlerini Cem Akyoldaş ve Feride Kaytan'a bıraktı. Dizinin yapımcısı Sis Yapım yetkilileri ise “Yönetmenler bu hikayeyle devam etmek istemediler. Bir nevi hikaye yönetmen uyuşmazlığı yaşadık. Bundan sonra yolumuza iki yeni yönetmenle devam edeceğiz” şeklinde konuştu. Neden iki yönetmen tercih ettiklerini sorduğumuzda ise tek bir ekibin çekimi yetiştirmesinin çok zor olduğu gerekçesiyle iki ayrı ekiple, aynı anda iki çekim yaptıklarını belirttiler.
Yeni Şafak

Bu haberden sonra zaten genelde yapıkları işleri beğendiğim bu yönetmen kardeşlere daha fazla saygı duydum. Onları tebrik ediyorum. Senaryo yanlış bir şekilde gelişmeye devam ediyor o dizide. Ratingler düşük gelince bozdular iyice. Rating süzmeye odaklandılar.Aşk dizisi haline getirdiler. Özsaygılarını yitirmeden ayrılmaları iyi olmuş.