Uğur Polat [Arşiv] - DiziFilm.com

ehlocan

18-03-05, 14:16

UĞUR POLAT

AST'ın hayatınızdaki yeri nedir?

AST benim için bir ilkler yuvası olmuştur. İlk provam, ilk oyunum, ilk alkış, ilk maaş, ilk gişecilik, ilk yer göstericilik, ilk dekorculuk, ilk ışıkçılık ve ilk sahne tozu... Tüm bu ilkler, oyunculuk serüvenimin başlangıcı oldu. Tiyatroyu böyle yoğun yaşamasaydım, oyunculuk benim için bir heves olarak kalacaktı.

İstanbul'a gelip konservatuarda okumaya nasıl karar verdiniz?

AST'da görev aldığım iki yıl boyunca, aynı zamanda İstanbul Gazetecilik Yüksek Okulu'nda da okuyordum. Ailemin de taşınmasıyla İstanbul benim için kaçınılmaz oldu. Ama artık oyunculuk ağır basıyordu ve ben bu işin eğitimini almak için sabırsızlanıyordum. Bir yol ayrımındaydım; ya oyuncu olacaktım ya da gazeteci! Kararımı verdim; üniversiteden kaydımı alıp konservatuar sınavlarına girdim.

Çok beğenilen bir oyuncusunuz. Dönüp geri baktığınızda bu noktaya nasıl geldiğinizi düşünüyorsunuz?

Konservatuarda hocam olan sevgili Müşfik Kenter, '% 20 yetenekse, % 80 çalışmak' derdi. Bende zaten % 20 vardı, geri kalan yüzdeyi de çok çalışarak sağladım. Bende emeği olan tüm hocalarımı sevgiyle anıyorum.

Bir role nasıl hazırlanıyorsunuz? Okuyan, araştıran bir oyuncu musunuz, yoksa sezgilerinizle mi hareket etmeyi daha uygun buluyorsunuz?

Oyunculuk benim için önce sezebilmek, sonra da hayal edebilmektir. Elbette okumak, araştırmak, gözlem yapmak, bilgi görgü arttırmak bir oyuncu için önemli besin kaynaklarıdır; ama sezgi oyunculuğun olmazsa olmaz anahtarıdır.

Devlet Tiyatrosu sanatçısısınız. İstediğiniz rolü oynama ya da rol seçme şansınız oluyor mu?

Kurumumda 16. yılımı tamamladım. Bu süre içinde karşılıklı iyi niyet çerçevesinde hep istediğim projelerde, istediğim rollerde oynadım. Ama iyi niyetin olmadığı dönemlerde ben de bundan payımı aldım.

Rolü 24 saat taşıyanlardan mısınız?

Benim için oyun bittiğinde, o rolle kurduğum ilişki bir sonraki oyuna kadar biter. Dışarıda 'Hamlet' ya da 'Ruhi Bey' olarak dolaşmam. Ama prova süreci çok sancılıdır; o rolle yaşarım, o rolle düşler kurar, o rolle yatar kalkarım. Ta ki ilk oyuna kadar. Zaten benim algıladığım tiyatro, prova sürecidir.

Peki, provalarda yönetmene direnir misiniz?

Bir oyunculuk sanatı olan tiyatroda yönetmen bir anahtar, bir üçüncü göz, bir yorumcu, bir organizatördür. Ama aslolan oyuncudur. Yönetmen kapılar gösterir; oyuncu yol kateder. Yönetmen yorumlar; oyuncu bu yorumu kendinde ifadelendirir.

Bugünlerde herhangi bir sinema-televizyon-tiyatro projesi içinde misiniz? Önümüzdeki sezon için projeleriniz, yapmak istedikleriniz var mı?

Halen 'Yeditepe İstanbul' dizisinde oynuyorum. Yeni sezonda 'Ben Ruhi Bey Nasılım' ve 'Kuvayi Milliye' adlı oyunlarım devam edecek. Televizyon ve sinemaya dair ise bu ülkede bugünden yarına plan yapmanın yanlış olduğunu tecrübelerimle anladım. Ama mutlaka bir sinema projesinin içinde olacağım.

Eskişehir Anadolu Üniversitesi Konservatuarı Tiyatro Bölümü'nde öğretim görevlisisiniz. Tiyatro eğitimciliğine nasıl bakıyorsunuz? Hocalarınızla kendinizi karşılaştırdığınızda nasıl bir sonuca varıyorsunuz?

İki yıldır konservatuarda oyunculuk derslerine giriyorum. Haftada 1 gün 5 saat olmak üzere 1. sınıflarla, 'Oyunculuğa Giriş' derslerinde beraber oluyoruz. Okulun bulunduğu coğrafya nedeniyle İstanbul ve Ankara'dan gelen hocalarla, yani taşıma suyla bir konservatuar eğitimi sürebilir mi, yani değirmen döner mi? Öğrenci meslek dersi hocasını haftanın her günü yanında görmek, ona sorular sormak, onunla motive olmak ister. Çünkü sonuçta bizim işimiz duygularla. Biz sevgili hocam Müşfik Kenter'le 3 yıl boyunca usta çırak ilişkisinin ötesinde, baba oğul gibi yaşadık. Bu süreç benim gelişimimde çok önemli bir yer tutar.

Genç oyuncularda gördüğünüz en önemli eksiklikler desem?

En önemli eksiklik, ses ve beden kullanımındaki zaaflar. Yeteneğimiz ve duygularımız çok yoğun olabilir, ama bunları ifade etmede kullandığımız enstrümanlarımızı, yani sesimizi, bedenimizi iyi kullanamazsak çabalarımız ve yeteneğimiz hiçbir işimize yaramaz. Evet, % 20 yetenekse, % 80 çalışmak!

http://www.tiyatrokeyfi.com/soylesiler/ugurpolat.gif

_hasret

27-03-05, 02:18

hala cok yakisikli ve basarili bir oyuncu !!!

aşıkım

30-07-05, 20:09

ya bi insan bu kadar tatlı bu kadar karizmatik bu kadar mı tatlı olur.ben ölürümmm ya ona.ya gittiği takıldığı yerleri bilen varsa nolur yazsınnnnn.bi kere göriim onu yakından yaaaaa.....aşıkımmmmmm ona aşıkkkkkkkkkkkkkkkkk :(

hiLda

14-10-05, 23:17

çoookk karizmatik... ;) http://www.maximum.com.tr/images/content/2005/02/ugur_polat_2.jpg
http://www.tempodergisi.com.tr/life_style/07568/imperiaflex_0_0_0.jpg

rubio

14-10-05, 23:37

Seher Vakti dizisinin Ali Hasanalisi......... ve beni en çok etkileyen tv filmlerinden biri olan "beni unutma" filminin başrol oyuıncusu..... türkiyedeki en karizmatik orta yaşlı oyuncu....... kendisin istiklalde bir görmüşlüğümmm var arkadaşlarım zor toparladılar benii çok tatlıydıııııııı

forgetmenot

15-10-05, 22:19

Uğur Polat demek 'kalite' demektir.

ena

17-06-06, 19:15

Yeditepe İstanbul'un Ali'si, Sıcak Saatler'in Kaptan'ı..
Tiyatroda Ben Ruhi Bey Nasılım ile muazzam bir performans gösteren ve gözlerindeki heyecanı hiç kaybetmemiş güzel oyuncu, güzel insan.

Geçen sezon başladığı iki proje de yayından kaldırıldı. İstanbul Şahidimdir ve Seher Vakti.. Haklı olarak küsmüş olmalı televizyon ekranlarına. Umulur ki öyle değildir ve en kısa zamanda kendisini yeniden ekranlarda görürüz.

oslemm

17-06-06, 19:23

şimdide derviş zaimin cenneti beklerken adlı sinema filminde oynayacakmışş

Schmidt

18-06-06, 08:33

arkadaslar sevket coruhla bir dizide de oynamisti. kanald de yayinlanmisti. mahalle dizisiydi. adini hatirliyo musunuz?

yeşim----

18-06-06, 12:55

Uğur Polat Seher Waktinde Ne Olarak Oynamişti Sanirim Tamin Ettiim Biri War

ena

18-06-06, 14:21

berk hakmanın babası rolündeydi seher vakti nde....Şevket çoruh la oynadığı dizi ise sultan makamı idi. Orda bir veteriner i oynuyordu. Motorsikletiyle gezen bir tipti.

Schmidt

19-06-06, 03:34

tesekkurler ena

ben seher vaktini izlemedim sanirim, umarim trye geldigim zaman tekrarlari falan olur da, izleme sansim olur.

isfendan

19-06-06, 04:31

Merhaba Arkadaşlar,
ana sayfa da tesadüfen "Uğur Polat"ı görünce hemen linki takip ettim ve buraya geldim:img-grin2 bende böyle önemli bir oyuncunun severlerinin bu kadar az olmasına üzüldüm:img-sorry hiç değilse "ena" arkadaşımız onun için bir başlık açmış,sağolsun;) Yeditepe İstanbul'da Ali'ye resmen aşıktım.Oyunculuğu,canlandırdığı karakteri,ses tonu,bakışları,son derece duru ve net olan Türkçesi ile beni kendine hayran bırakmıştı.Daha sonra "Seher Vakti" ve "Sultan Makamı" dizilerinde beni etkilemeye devam etti.Ne yazık ki "seher vakti" gibi umut vaat eden bir dizi yayından kaldırıldı.Sultan Makamı'nda Uğur Polat çok ön planda değildi ama yine de marjinal birini canlandırdığı için akıllarda kalmıştı:img-grin2 Ayrıca sırf Uğur Polat'ı izleyebilmek için "Bir Erkeğin Anatomisi","Filler ve Çimen","Salkım Hanım'ın Taneleri","Yıldız Tepe","Dar Alanda Kısa Paslaşmalar" gibi Türk filmlerini de izledim ve "Salkım Hanım'ın Taneleri" filminde "Levon" karakterini canlandırıyordu,yine Ali karakteri gibi etkileyici bir roldeydi:img-nyam: izlemeyen arkadaşlar varsa tavsiye ederim:img-grin2

isfendan

19-06-06, 04:37

Uğur Polat
Doğum Tarihi:1961
Boy:1.78
Kilo:65
Göz Rengi:Kahverengi
Yabancı Dil:Almanca (orta)
E-mail adresi:ugurpolat@casod.org

Sinema Filmleri ve Yönetmenleri
Sis (Zülfü Livaneli)
Bütün Kapılar Kapalıydı (Memduh Ün)
Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri (İrfan Tözüm)
Bir Kadının Anatomisi (Yavuz Özkan)
Bir Erkeğin Anatomisi (Yavuz Özkan)
Suyun Öte Yanı (Tomris Giritlioğlu)
Salkım Hanımın Taneleri (Tomris Giritlioğlu)

TV Yapımları ve Yönetmenleri
Cahide (Ziya Öztan)
Kurtuluş (Ziya Öztan)
Yıldızlar Gece Büyür (Okan Uysaler)
Kördüğüm (Tomris Giritlioğlu)
Kimsecikler (Orhan Oğuz)
Sahte Dünyalar (Sadullah Celen)
Sıcak Saatler (Veli Çelik)

Yabancı Ortak Yapımlar
Zwei Schlitsoren in Antalya (ARD Televizyonu)Almanya

Özgeçmiş
1979 Ankara Sanat Tiyatrosu. 1981 İstanbul Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü. 1985 Adana Devlet Tiyatrosu. 1987 İstanbul Devlet Tiyatrosu.

Ödüller
1990 Ankara Film Festivali Umut Veren Oyuncu. 1996 İsmet Küntay Ödülleri En İyi Erkek Oyuncu.

isfendan

19-06-06, 04:44

Karizmatik, derin bakan, dinledikçe daha çok konuşmasını isteyeceğiniz biri... Başarılı tiyatrocu, sinema ve televizyon oyuncusu Uğur Polat ile çok keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. Zevkle paylaşıyoruz...

İstanbul Devlet Tiyatroları’ndan önce, uzun süren bir Ankara Sanat Tiyatrosu maceranız var. Ankaralı mısınız?

Doğum yerim İstanbul; ama ilkokul, ortaokul ve liseyi Ankara’da okudum. Benim için tiyatronun başlangıcı da Ankara.

Peki Ankara mı, İstanbul mu?

İstanbul’a göçtükten sonra Ankara’ya çok sık gittim. Çocukluğum, ilk gençliğim orada geçti. Konservatuvar boyunca da sıkça gitmeye devam ettim; ama bu giderek seyrekleşti, sonra sadece iş için gider oldum, turne ya da film festivalleri için. Biz küçükken Ankara bambaşkaydı, Kızılay’a gitmek bir coşkuydu, güzel kıyafetler giyip hazırlanırdık. Ama ne yazık ki artık aynı değil.

AST (Ankara Sanat Tiyatrosu), İSTDT (İstanbul Devlet Tiyatroları), aldığınız pek çok ödül... Bunların hangisi kariyerinizde asıl önemli adım size göre?

İlk ödülüm, 1990 yılında Ankara Film Festivali’nde aldığım “umut veren erkek oyuncu” ödülüdür. İlk filmini çeken oyunculara verilir bu ödül, eğer umut veriyorsa... Bundan 9 yıl sonra Antalya’da ödül aldım, umutlarımın meyvelerini ancak toplamaya başladım. Tiyatroda da aldığım ödüller var. Ama yine de okuldan yeni mezun, genç bir oyuncu olarak aldığım o ilk ödülün yeri ayrıdır.

Sizin bir gazetecilik maceranız varmış...

Evet, 3 yıl gazetecilik okudum. Ben hep oyuncu olmak istiyordum. Ağabeyim de mimardı, ona özenip mimar olmak istediğim zamanlar da oldu. Gazetecilik okumaya başladım, aynı dönemde AST’de de oynuyordum. Ama kalbimin tiyatro istediğini fark ettim.

Konservatuvar eğitiminin bambaşka bir önemi olduğu kesin. Ama yıllardır da işin içindesiniz. Sizin için asıl eğitici olan hangi dönemdir?

Ben şanslıydım, çünkü özel tiyatro deneyiminden geldim. AST’de oyunculuk dışında dekorculuk da yaptım, yer de gösterdim, bilet de kestim. Yani farklı bir disiplin alarak gelmiştim okula. Orada da farklı bir disiplin alındı. Elbette ki bu iş sahnede öğreniliyor... Ama tabii ki bana yol gösteren çok değerli insanlar var. AST’de Rutkay Aziz, sonra Müşfik Kenter. Onlara borcumu ödeyemem. Ben okula geldiğimde profesyonel oyunculuk yapmıştım, 4 - 5 oyunda oynamıştım, turnelere çıkmıştım, seyirci – oyuncu ilişkisini yaşamıştım. Sonra okulda tabii ki bambaşka bir dünya açıldı önümde. Bilmediğim yazarlar, bilmediğim oyunlar, metotlar, daha akademik bir eğitim aldım. Sonra bunların hepsi harmanlandı. Okuldan sonra iki sene Adana Devlet Tiyatrosu’nda staj yaptım.

Devlet tiyatrosu ile özel tiyatroya bağlı olmanın farkı nedir sizce?

Devlet tiyatrosunda olmak çok büyük bir avantaj. Çünkü Pazartesi hariç her akşam perde açılıyor. Nice mezun işsiz arkadaşım var; ben çok şanslıyım ki her akşam sahneye çıkıyorum, her yıl ayrı bir oyunda oynuyorum. Özel tiyatro da çok kalmadı. Genco Erkal, Kenterler, Ali Poyrazoğlu tiyatroları var. Asıl okuldan yeni mezunları alkışlamak lazım, onlar her şeye rağmen işlerini yapmaya çalışıyorlar. Devlet tiyatrolarında çok avantajlı durumdasınız, çünkü dekor, kostüm, teknik olanaklar daha rahat bir şekilde önünüze geliyor. Büyük prodüksiyonlar gerçekleştirilebiliyor. Ben hep iyi işlerde oynama şansını buldum, bu şansı yarattım. “Ben Ruhi Bey Nasılım” oyunu 4 senedir kapalı gişe oynuyor. Türkiye’de bu sayede tiyatroya çok gidilebiliyor. Özellikle üniversite öğrencileri çok gidiyor tiyatroya.

Rolünüze nasıl hazırlanırsınız?

Benim oynadığım roller çok fazla hazırlık gerektirmiyor aslında. Çünkü hep sıradan, küçük insanları canlandırıyorum. Her gün yolda karşılaştığımız küçük insanlardan biriyim ben de. Ama “Yağmur Adam”, “Sol Ayağım” gibi bir prodüksiyonda elbette özel bir hazırlık gerekir. Hatta “Sol Ayağım” Devlet Tiyatroları’nda oynanacaktı ve ben bunun için sol ayağımı güçlendirme çalışmaları yaptım, hatta iki parmağımla resim fırçası tutabilir hale gelmiştim. Sonra oyun oynanmadı.

Bazı dizilerdeki başarısız oyunculukların sebebi nedir sizce?

Asıl sebep senaryoların genellikle iyi olmaması. Kötü yazılmış bir rol nasıl iyi oynanabilir? Bu rolü Al Pacino’ya bile verseniz ne yapabilir? Yabancı dizilerin çekimi haftalar sürerken, bizde 8 günde çekiliyor. Bu iş hakkında bunu düşünerek konuşmak lazım. Bizde bir fabrikasyon üretim anlayışı var, yaratıcılık eksikliği var. Hep cepten yeniyor, yeni şeyler üretilmiyor. Aynı şeyi baştan yapmak zorundasın. Aynı bakış, aynı gülüş, aynı el tutuş... Türkiye’de sinema filmleri bile çok kısa zamanda çekiliyor.

Sinema ve televizyonda canlandırdığınız karakterler sokaktan insanlar dediniz. Genelde sizin için hüzünlü ve mahzun karakterle uygun görülüyor. Acaba gerçekten öyle misiniz yoksa bu rollere takılıp kaldınız mı?

Kamerada önemli olan biraz da verdiğiniz resimdir. Benim yüzümde hüzünlü bir duruş, gözlerimde içeri doğru bir karakter var. Yönetmenler de artık buna göre seçer oldular. Hüzünlü bir karaktere ihtiyaç duyduklarında akıllarına Uğur Polat, Mehmet Aslantuğ, Fikret Kuşkan geliyor...

Komedilerde oynamak ister misiniz?

İyi bir çalışmada yer almak isterim tabii. Zaten tiyatroda çok iyi komedilerim vardır. Matrağımdır ben aslında. Ama bu işin biraz da ekonomik ve küçük oynamakla da ilgisi var. Bu tarz oyunculuğu seviyorum. İçlerinde fırtınalar da kopsa patlamayan, dışarı çok yansıtmayan karakterler bunlar. Ben de biraz öyleyim.

Alışverişten hoşlanır mısınız?

Alışveriş terapidir benim için. Özellikle yalnız başıma, kendim için alışveriş yapıyorsam... Vitrinde bir giysi görür, onunla uzun süre flört eder, sonra alırım... Sürekli gittiğim mağazalar vardır, onlara uğrarım. Bu konuda da belli bir düzenim vardır.

Internetle, teknolojik cihazlarla aranız nasıldır?

Hiç iyi değildir, evimde bilgisayar yok. Cep telefonunu bile yeni edindim. Pek ihtiyaç da duymuyorum. Bilgisayar konusunda tutucuyum. Eğer ihtiyaç duyarsam yakın arkadaşlarım hallediyor benim için.

Sizi geceleri görenler var. Gezmeyi seviyor musunuz?

İstiklal Caddesi’ni seviyorum. Mojo’ya bir arkadaşım çaldığı için, Nevizade’ye ise rakı, roka, balık sevdiğim için gidiyorum.

Keşke yapmasaydım dediğiniz işiniz var mı?

Var tabii ama hepsi televizyon için yaptığım işler. Sinema ve tiyatro çalışmalarım zaten seçici olduğum şeyler; dolayısıyla hepsini de seviyorum.

“Seher Vakti” ile ilgili neler söylersiniz?

“Seher Vakti”nde enteresan bir durum var, tartışmalar da başladı. Mezhep ayrılığı konu ediliyor. Sosyal sınıf değil, inanç farklılığı nedeniyle ayrı düşmüş iki insan var, onların çocukları da birbirlerine aşık oluyorlar... Aslında bir anlamda Türkiye’nin gerçeklerine parmak basıyor. Yakın geçmişte maalesef çok acı olaylar yaşandı, çok büyük ayıplarımız var. Böyle bir konu hakkında yarayı kanatmadan mesaj vermek lazım. Bu nedenle hikâyeyi ve rolü çok sevdim. Çok iyi bir senaryo, çok iyi bir cast var. Sesli çekiliyor olması da çok güzel, oyunculuğun da daha yetkin olmasını gerektiriyor.

kaynak: http://www.maximum.com.tr

isfendan

19-06-06, 04:48

Gerçek bir hikâyeden yola çıkan 'Seher Vakti'nin Ali'si Uğur Polat, televizyonun sinemaya ipotek koyduğunu, son dönemde çekilen bazı filmlerin de televizyon formatında olduğunu söylüyor.
02.03.05

Tartışılmaz bir karizmadan bahsediyoruz. Bu, sadece fizikle olacak bir şey değil. Konuşması, bakışları, gözlerindeki hüzün, ses tonu, kibarlığı... Bir bütünün parçalarının buluşmasıyla ortaya çıkan bir durum bu... Yeşim Salkım ile başrolünü paylaştığı 'Seher Vakti' ile yeniden beyazcamda gördüğümüz Uğur Polat'tan bahsediyoruz. Yani, sert, depresif, psikolojisi olan travmatik karakterlerin adamı Uğur Polat'tan...

- Yavaş yavaş Türkiye'de dokunulmayan konular işlenmeye başlandı. 'Seher Vakti' de mezhep ayrılıklarını konu alması itibarıyla böyle bir proje. Siz bu projeye nasıl girdiniz?
Tomris Giritlioğlu'nun projesi bu. Onun babaannesinin başından geçmiş bir hikâye. Gerçi dizide mezheplerin ismini pek kullanmıyoruz; çünkü hassas bir konu ve yarayı kaşıyıp kanatmak istemiyoruz. Ama bu, yaşanmış bir olay ve ortada farklı mezheplerde oldukları için ayrı düşmüş iki sevgili var. Üstelik bugün hâlâ Tarsus'ta ve Anadolu'nun birçok yerinde yaşanan bir sıkıntı bu. İşin ilginç yanı; bir Müslüman, bir Hıristiyan'la evlendiği zaman problem olmuyor ama aynı dinde ayrı mezheplerde olunca problem yaşanıyor. Tuhaf ve anlaşılır bir durum değil.

- Mezhep ayrılıklarına hatta kavgalarına kişisel bakışınız nedir?
Ben, kuşağım gereği Kahramanmaraş, Çorum ve Sivas olaylarını yaşadım, biliyorum ve unutmadım. Türkiye'nin gerçeği ve ayıbı bu. Aslında bu, konuşulması gereken bir konu; ancak bir tabu olarak kalmış. Oysa dillendirip tartışmak gerekiyor. Tomris Giritlioğlu bunu daha önce 'Salkım Hanım'ın Taneleri'nde de yapmıştı. Varlık Vergisi'ni tartışmaya açmış, Aşkale'ye sürgüne gönderilen gayri Müslimlerin acılarını gündeme getirmişti.

- Böyle bir konuyu tartışmaya açması haricinde size Ali'yi çekici kılan neydi?
Zaten Ali'nin inancı veya mezhebi beni ilgilendirmiyor. Çünkü ben neye inanıyorum, ne yapıyorum, nasıl yaşıyorum hiç bilmiyorum, farkında bile değilim. Ali'de beni ilgilendiren, yaşanmamışlık duygusu ve ona olan tepkisi, öfkesi. Her şeye tepkili ve intikam peşinde. Bunu yakmadan, yıkmadan, kan akıtmadan yapıyor. Küçük küçük acıtarak, ufaktan iğnelerini batırarak. Ali'nin içindeki yanardağ gibi öfke beni ilgilendiriyor.

- Bütün bu öfkeye rağmen, Ali çok serinkanlı duran bir adam.
Ali'yi ben oynadığım için böyle. Bir başkası oynasa daha farklı bir dışavurum olurdu. Ben Ali'yi böyle hissediyorum ve yorumluyorum. İçimde kopan fırtınaları azar azar dışarıya vermek hoşuma gidiyor. Bütün rollerime de böyle yaklaşıyorum.

- Uğur Polat'ın oynadığı roller genellikle depresif, travmatik hatta bazen arıza. Bu, kişisel bir tercih mi?
Böyle rollerin gelmesi yönetmenlerin de kolaya kaçmasından kaynaklanıyor. Resim çok önemli ve benim yüzümde bir hüzün var, bu da onların işine geliyor. Fazla riske girmek istemiyorlar. Benim tercihim de psikolojisi olan, arkasında büyük bir hikâye bulunan, kazınca altından bir şeyler çıkan karakterleri oynamak. Seviyorum böyle karakterleri yorumlamayı.

---
Kaynak: http://www.tempodergisi.com.tr
Pınar DENİZER

isfendan

19-06-06, 04:58

'Seher Vakti' isimli diziyle ekrana gelen Uğur Polat, Türkiye'de hep yeteneksiz insanların kazandığına inanıyor. Polat, 'Yetenekliler, hep açlığa ve kaybetmeye mahkûmdur' diyor.

13/02/2005
Uğur Polat filmlerinin seyirciye ulaşamamasından şikâyetçi. Yirmi yıldan beni tanıdığım sanatçı her zamanki gibi düşünceli bir ruh halindeydi. Ben de ona katıldım. "HIZIR TÜZEL"

Şimdi bir dizi var Kanal D'de, 'Seher Vakti'. ANS'nin yapımcılığını üstlendiği bu dizide başrolleri Yeşim Salkım ve Uğur Polat paylaşıyor. Uğur'u severim, bildiğim kadarıyla hem (çok) iyi oyuncu, hem iyi insandır. Hayatı sorgular, kendini sorgular. Hep böyle bir acı çeken aktörlerdendir. Aktörün iyisi de, böyle acı çekenden çıkıyor galiba. Yoksa olup olmadık yerde, pişmiş kelle gibi sırıtmakla pem öyle aktör olunmuyor.

Uğur'u yine buruk acı bir vaziyette buldum. Dizideki rolünün etkisinde herhalde dedim. Mezhep çatışması yüzünden sevdiği kadınla birlikte olamayan bedbaht bir adam, Taksim'deki Point Otel'in lobisinde beni nasıl beklerse, Uğur da aynı o adam gibi mutsuz ifadedeydi. 'Bir insan bu kadar mı değişmez?' diye düşündüm. Yirmi yıl önce, 'Nokta dergisisi için bir söyleşi yapmıştım kendisiyle.

Oyunculuğunun baharındaydı ama yine böyle soru işaretleriyle bakan biriydi. Nereden gelip, nereye gidiyordu yani. Seviyorum böyle insanları. Belki de, böyle oldukları için, hayatın rüzgârında savrulup gitmiyorlar, yaptıkları işin ve hayatın hakkını vermek için de bol bol acı çekiyorlar. En sonunda onlar kazanacak biliyorum.

Böyle mezhepler, töreler filan yüzünden günümüzde hâlâ feci cinayetler işleniyor, aşklar, sevgiler öldürülüyor. Eski çağlardan beri bu böyle. Aşk hep bir tehdit unsuru mu oldu acaba?
Egemen olanlar, egemenliğini sarsacak en büyük etken olarak görüyor aşkı. Truva atı gibi görüyorlar yani. İki insan kavuşurlarsa ortaya melez bir nesil çıkacak, gelenekler bozulacak, malvarlığı diğerlerine gidecek. Bu korkuyu paylaşıyorlar sanıyorum. Egemenlerin korkusu var, aşktan korkuyorlar. Bir de bunlar hiç aşk yaşamamış insanlar. Aşkın ne olduğunu bilmeyen insanlar. Aşk eşittir şudur demek de çok zor ama. En azından bunun üzerine bile kafa yormamış insanlar. Zaten hep bunlar egemen olurlar. Törelerle ilgili çok da bilgi sahibi değilim açıkçası. Orada ne yaşanıyor, ne oluyor, kan davaları, kız kaçırmalar, sonra peşine düşmeler. Çünkü, burada İstanbul'da çok başka bir dünyada yaşıyoruz biz. Çok başka şeyler yükleniyor üstüne mecburi. Gazetede okuyorsun, o onu vurmuş o onu öldürmüş, gelmiş de pusu kurmuş da öldürmüş falan filan. Yani bu olayı tam olarak gerçekten bilmiyorum.

'Seher Vakti', bunu anlatıyor değil mi?
Evet, Ali ile Sabah'ın kaçamaması kendi çocuklarının da başına geliyor. Ali'nin oğlu, Sabah'ın kızına âşık oluyor. Tarih tekerrür ediyor. Mezhep yine aynı mezhep olduğu için onlar da kavuşamıyor. Töre dediğiniz kuşaktan kuşağa gidiyor. 20 yıl önceki kavuşamama bugün hâlâ yaşanıyor. Aynı acıları ilerleyen bölümlerde onlar da yaşayacaklar. Neden çünkü o Alevi öbürü Sünni olduğu için. Çekim yaptığımız yerde hâlâ aynı sıkıntıların varlığını duyunca tüylerim diken diken oldu. 'Ne olur?' diyorum yani, 'verseniz ne olur?'. 'Alevi ya da Sünni gelin alsanız ne olur?'. Diyorlar ki, 'Alırız ve bir daha yüzünü görmeyiz'. Bizim öyle bir gelinimiz yok ve onların da öyle bir akrabası yok gibi davranacaklar.

Sence neden böyle davranıyorlar?
Neden, çünkü asimile olacaklar. Azınlık ya, o nedenle. Herkese göre diğeri altkültür. Onlar azınlık ve diğerleri çoğunluk.
Ama bir Hıristiyan'la Müslüman evleniyorsa neredeyse davul zurnayla yolluyorlar. 'Alman'la evlensin, İngiliz'le evlensin' diye ölüyorlar. 'Evladımız Avrupalı olsun, çektiği sıkıntılardan kurtulsun' diye davul zurnayla uğurluyorlar. Töre möre kalmı-yor bu durumda. Ama iki mezhep aynı dinin içinde birbirlerine düşmanlar, yakıyorlar, yıkıyorlar, öldürüyorlar.

İnsan geni pek başarılı değil galiba ne dersin. Aklı hep savaşta, kıyımda.
Habil'le Kabil'le başlamış, hâlâ din savaşları sürüyor. Bunların geninde savaş ve barbarlık var. Ama kazık atarak, katakullilerle, kalleşçe, kahpece yapıyorlar bunu. Mayın döşeyerek, nötron bombası atarak yapıyorlar bunları. Mesela, hayvan net saldırır. 'Sevişmek istiyorum, burası benim, sen git gez dolaş ama burası benim' diyor. Ne bomba atıyor, ne mayın döşüyor, net ve yiğitçe yapıyor bunu. Kalleş değil yani.

Oyunculuk serüveni nasıl gidiyor?
İyi gidiyor, dört yıldır Devlet Tiyatrosu'nda Edip Cansever'in 'Ben Ruhi Bey Nasılım'da oynuyorum. Çok iyi gidiyor, dört yıldır kapalı gişe oynuyoruz. O anlamda çok tatmin oluyorum ama sinemada hayal kırıklığı yaşıyorum. Benim oynadığım ve benim oynadığım tarz filmler, seyirciyle buluşamıyor. 'Karşılaşma' 25 tane ödül aldı mesela ama filmi altı bin kişi seyretti. Belki yapımcı ve yönetmenin de eksiklikleri olabilir. Beş kopyayla giriyorsun öbürü 500 kopyayla giriyor. Oynadığım roller daha karakter, daha yaşamın içinden şeyler ve bunlarda oynamaktan büyük keyif alıyorum ama filmler izlenmiyor işte.

Bir de çok izlenen filmler var. Onlar için ne diyeceksin?
Sektöre dönecekse bu paralar tabii ki kazanılsın ama öyle olduğuna inanmıyorum ben açıkçası. Sinema sanatına ipotek koyuyorlar ve sinema budur diye dayatıyorlar seyirciye. Seyirci de sinema bu sanıyor. Onun dışındaki sinemayı sıkıcı buluyor. Tabii ki sıkacak, sanat sıkar ve sıkmalı da. Ama televizyon formatında yapılan sinema filmleri sinema sanatına zarar veriyor, ipotek koyuyor yani. Televizyon starlarını alıyorsun, kakara kikiri bir film yapıyorsun. Yani sinemayı bu hale getirdiler ve herkes 'Sinema bu' sanıyor. Sinema seyircisi genç insandır. Şimdi Türkiye'de belli bir jenerasyon sinema olarak bunlarla karşılaştı. Bu demektir ki artık Ömer Kavur film çekmeyecek, Zeki Demirkubuz daha az film çekecek. Gidişat bu.

Durum hoş değil yani. Peki, kendini bu piyasada nasıl görüyorsun? Ezel Akay'ın gerçekten doğru söylediği bir şey var. 'Yeteneksizler' dedi birileri için. Bu ülkede her zaman yeteneksizler kazanıyor. Yetenekliler hep açlığa ve kaybetmeye mahkûm, bu her zaman böyle. Bu ülkede yeteneksizler başarılı oluyor ve böylece yeteneklilerden intikam alıyorlar. Bunlara çok öfkeliyim. Gerçekten. Ben çok yetenekliyim de çok başarısızım değil bu ama en az benim kadar yeteneksiz adam bütün köşeleri tutmuş. Bütün lobiler ona çalışıyor. Sisteme ayak uyduramadığın zaman seni uzak tutuyorlar. Buna üzülmekten başka elimden ne gelir ki. Egemenler gereği ya gay olacaksın, ya mason. Bütün lobiler onlardan yana. Bu tiyatroda da böyle.

kaynak: http://www.radikal.com.tr

isfendan

19-06-06, 05:09

http://img208.imageshack.us/img208/8906/ugurpolat6el.jpg

http://img208.imageshack.us/img208/2051/332sz.jpg

http://img208.imageshack.us/img208/4982/399fh.gif

http://img208.imageshack.us/img208/124/ugurpolat25kz.jpg

http://img208.imageshack.us/img208/6065/ugurpolat010kj.jpg

http://img208.imageshack.us/img208/4728/394li.gif

Seher Vakti dizisinden fotolar:

http://img208.imageshack.us/img208/5761/sehervaktiyesilsalkimugurpolat.jpg

http://img208.imageshack.us/img208/4013/sehervakti3jk.jpg

Bir Erkeğin Anatomisi Film Afişi
http://img208.imageshack.us/img208/6984/birerkeginanatomisi2ws.jpg

beterböcek

19-06-06, 14:43

çok severek takip ettiğim oyuncuların başında gelmekte.başarılarının devamını dilerim. takipçisiyim.

SETURK

19-06-06, 19:34

yeditepe istenbuldan

http://img452.imageshack.us/img452/5512/191724515mt.png (http://imageshack.us) http://img375.imageshack.us/img375/2951/191726598ju.png (http://imageshack.us)

sarjaleti

01-07-06, 19:08

çok iyi bir oyuncu olmasının yanında karizmatik tavırlarıyla insanı etkileyen bir insan kendisi. her rolünde kendine özgü bir ağırlığı bir saygı duyulası duruşu var. kız olsam direk aşık olurdum o derece yani :img-grin2

SELXX

12-07-06, 01:51

Çok iyi bir oyuncu. Oynadığı sinema filmlerinin çoğunu ve dizilerin hepsini izledim. Yeditepe İstanbul'da inanılmaz güzel bir oyunculuk sergiliyordu. Seher Vakti adlı diziyi de, sırf o oynadığı için izliyordum. Çabucak bitirdiler o kaliteli diziyi. İstanbul Devlet Tiyatrosu'nda Ben Ruhi Bey Nasılım? adlı oyunda ise kendisine birkez daha hayran kaldım. Önümüzdeki sezon da oynarsa, bu oyunu mutlaka gidip izleyin derim.

sisley

12-07-06, 03:14

Cok severim Uğur Polat'ı Sıcak Saatler,Yeditepe İstanbul,Seher Vakti
İstanbul Şahimdir hepsine beğenerek izlemiştim özellikle Sıcak Saatler "Kaptan" rolünde cok basarılıydı.
Yine dizilerde görmek isterim ama son 2 pojesinden sonra televizyona ve dizilere tavır alır diye de korkuyorum cünkü bu 2 dizide özellikle İstanbul Şahidimdir çok güzel yapımlardı ve rating kurbanı oldular.

sude-elvin

13-07-06, 02:58

iyi oyunculardan biri bence yedi tepe istanbulda daha yakindan tanimistim.

LİBRA

22-07-06, 17:19

yaşlanmasından korktuğum tek insan

**Tugce**

08-08-06, 23:06

Tek kelimeyle mükkemel bir oyuncu...Bende ençok yeditepe istanbul ve seher vaktinde bir de sıcak saatlerde beğenmiştim

RoseMarry

08-08-06, 23:13

ilk defa Yedi Tepe İstanbulda görmüstüm cok basarılı bi oyuncu

selluka

16-08-06, 14:28

İDT'da oynadığı Edip Cansever'in Ben Ruhi Bey Nasılım oyununu 5 kere izledim daha da izlerim.
Tek kelimeyle mükemmel.
Hayranıyım

selluka

16-08-06, 14:32

Ben Ruhi Bey Nasılım

AKM Aziz Nesin Sahnesi

Edip Cansever’in ‘ölmeden önce sahnede görmek istediği’ ırmak şiiri şimdi Aziz Nesin Sahnesi’nde... Ne yazık ki, ölümünden 18 yıl sonra...

(İlk Oynanış: 19 Ekim 2001)

2002 (6.) Afife Tiyatro Ödülleri
Yılın En İyi Erkek Oyuncu
Yılın En Başarılı Işık Tasarımcısı

Oyun 1 saat 30 dakikadır.

Yazan: Edip Cansever
Reji: Cüneyt Çalışkur
Dekor: Ethem Özbora
Kostüm: Gülhan Kırçova
Işık: Önder Arık
Müzik: Tamer Çıray

Oyuncular:
Uğur Polat
Taner Birsel
Rüçhan Çalışkur
Mahmut Gökgöz
Ali Fuat Çimen
Ali Ersin Yenar
Celal Kadri Kınoğlu
Canan Sanan

selluka

16-08-06, 14:34

Ben Ruhi Bey Nasılım / Edip Cansever

I

Gördün mü hiç suyun yanmasını tuzda
Gördüm ben bu yaşam boyu iniltiyi
Büyük bahçelerin küçük içinde
Saksılardan birinde
Gördüm de
Uyurken uyandırılmış gibi
Beni bir sardunya büyüttü belki.

O ben ki
Bir kadında bir çocuk hayaleti mi
Bir çocukta bir kadın hayaleti mi
Yalnızca bir hayalet mi yoksa.

Ne peki
Yere dökülen bir un sessizliği mi
Göğe bırakılmış bir balon sessizliği mi
İşini bitirmiş bir org tamircisinin
Tuşlardan birine dokunacakkenki
Dikkati ve tedirginliği mi.

Bekler mi beni
Her yanı, ama her yanı çocuklar gibi gülümseyen
Bir sürü yaz gününün içinde
Acaba bekler mi beni
Uykularım, o sonsuz uykularım
Yanmış bir limonluktaki
- Ve limonlar ki her gün bir yaprak ayininde
Sesini hiç eksiltmeyen -
Ama bilmez miyim ben
Bilmez miyim hiç
Böyle sığ hayallerle oyalanmak yerine
Kısacık bir zaman olmalıydı elimde
Turfanda meyva gibi bir zaman
Yollar yollar kateden tadı ve ekşiliği
Geçerek erguvanların dönemecinden
Leylakların dörtyol ağzından
Yapıştırıncaya dek beni dudaklarına
Acının dudaklarına ve geçmişin
Bir yaban gülü yaprağı gibi beni
Ama ne gezer.

Korkmuyorum artık solmaktan
Solmaktan ve solgunluktan
Gelmişim nerelerden böyle
Kurumuş bir dere yatağı gibi
Ya da pek kurumamış da
Baygın, hasta ya da cançekişen
Çırparaktan yüzgeçlerimi dip sularında
Ya da yer tahtaları, muşamba, örtük perdelerin kasvetini
Yorgun düşerek taşımaktan
Ve ne çıkar ayırmasam kendimi
Suların büyük içkilere kavuştuğu koylardan.

Koylardan
Kapsayan o sevimsiz, o küçük aşkları da
Eskiyen turunçlar gibi ilk rengini pek aratmayan
Ayırmasam kendimi
Diyorum ayırmasam
Köhnemiş bir geminin -izine pek rastlanılmayan-
İçindeki bir yolcudan da, değerli taşlarla dolu cepleri
Cepleri yüreği cepleri
Ayırmasam da ben
Kim görürdü o yolcuyu, yani kim farkederdi beni
Sıradan acılardır çünkü bütün ilgileri toplayan
Oysa sıkıntıyı buruşuk bir iç çamaşırı gibi saklayan
Bu kımıltısız gövde
Görülmemiştir ki hiç görülsün şimdi
Görülmediği gibi gündoğumundan havalanan kuşların
Ya da bir oda kapısını açtığınız zaman
O müthiş öğle sıcağında
Pencerenin önünde örgü ören birinin
- Örgü mü, bir çay bardağını başka başka tutan ellerin becerikliliği mi-
Görülmediği gibi
Ama var mıydı sanki görülmek isteyen
Var mıydı bir şeyler bekleyen yüreğimin eskittiklerinden.

II

Ve her şey hızla yetişti sonra
Sarı bir günün kahverengi yarınına.

Yıkılmış bir ağacın üstünde yıllarca oturdum da
Gözleri avına benzeyen bir avcıydım sanki
Ağaç da çürümüş zaten
Kazımış, oymuş bir yerlerinden gelip geçen onu
Ağaç mı, içi yıllarla dolu bir kutu mu
Çözmek için mi acaba içlerindeki bir gizi
-Gizi mi, bir giz gereksinmesini mi-
Yoklamışlar orasından burasından
Kim bilir.

Ama sessizlikten başka ne bulmuşlar
Önemsiz bir iki anıdanbaşka
Ya insan kılığında ya da bir dekor taşkınlığında
Sorarım ne bulmuşlar
Çoktan yeni bir umuda dönüşmüştür onlar da
Anılar.

Oysa bambaşka şeyler olmalıydı ağaçta
Kazılmış, oyulmuş yerlerinde ağacın
Buruk mayhoş, daha çok da bir zehir tadındaki
Bir şeyler olmalıydı. Ve sanki
Yıllar var ki saklamışım orda ben

Saklamışım anlaşılan
Odasında yapayalnız doğuran bir kadının
Dışa vurmak istemediği
Ya da pek gereksinmediği
O iniltiyi andıran
Duyurulmayan her şeyi.

selluka

16-08-06, 14:36

III

Ve her şey dönüştü işte
Kahverengi bir çarşambadan
Sapsarı bir cumartesiye.

Ansızın bir rüzgar çıktı demin
Çölde yanıt arayan alaycı bir rüzgar
Kolalı bir örtü gibi acıtıyor yüzümü
Yakıyor gözkapaklarımı da
Toplayıp getiriyor anılarımı bir bir
Uzun yolları hiç sevmeyen anılarımı.

(Kaç türlü girilirdi anılardan içeri?
1 - İşte! bir zambağın özsuyunun içilişi gibi
2 - Süt emer gibi bir memeden
Bütün renklerin ve bütün kokuların bir anda bilinişi
3 - Dibini kazıyor alanlar: dünyanın iç çekişi.)

(Ansak mı anmasak mı
Yeri mi şimdi değil mi
Bir tren yolculuğunda ve her yerde
Her şeyin ya da hiçbir şeyin hiç mi hiç çekilmezliğini
Bir hafta tatilini, bir öğle vaktini, belki bir pazartesiyi
Saatler iyi
Adamlar gülüyorlarsa iyi, gülmüyorlarsa gene iyi
Ve bütün yolcuların dalgın
Koparıp koparıp bir şeyler yediklerini
Görünüşte kararsız
Görünüşte üzgün, endişeli
Görsek mi acaba, görmesek mi
Açıp da kapalı gözlerini arada
Şöyle bir görünümü tek bir solukta
Yalandan, inatla içine çekenleri
Ya da bir köprüden geçerken, bir tünele girerken
Belirtip yüzlerinde çok görmüşlüğün izlerini
Bir tilki çevikliğiyle, acele
Katarak yolculuğa hiç yoktan bir gizemliliği
Bilmem ki, görmesek mi
Durunca tren bir istasyonda
Dudakları çatlamış, ateşli, hasta bir istasyonda
Dünyanın bütün elma satıcılarına bakıp
Bakıp da her şeyi ilk defa tanıyormuş gibi
Uzanıp pencerelerden sarkık gerdanlarıyla
Tutarak parmaklarıyla yalancı
Ve ucuzundan bir kolyeyi
Acaba görmesek mi
Bir treni ve dünyada tren olan her şeyi.

Ansak mı anmasak mı acaba
Yeri mi şimdi, değil mi
Sırasını bekleyen bir kadının, hasta
Gereğinden fazla abartılmış yüzünü
Besbelli iğrenirdiniz
Çevirirdiniz gözlerinizi yer tahtalarına
Bir duvar saatine ya da kapıya
Telefona bakardınız, tırnaklarını incelerdiniz uzun uzun
Kısaca
Kaçınmak isterdiniz o yüzden -ama bitmedi-
Gördünüz, görüverdiniz bir daha
Sıyrılmış acılardan ansızın
Sevecen, durgun, sade
O yüzü
Belki de, orda, acele
Karar verdiniz
Bir anneniz olsun isterdiniz böyle
Ve belki sarılıp öpmek isterdiniz onu
Her neyse...

Söylesek, yeniden mi söylesek şimdi de
Ben uzun yolları hiç sevmem
Doğacak bir çocuk gibi beklemeli anılar
Ansızın doğmalı, ansızın ölmeli saniyelerde.)

IV

Bırakıp gidiyor anılarımı rüzgar
Denize bırakılmış çöpler gibi
Yol kenarlarında birikmiş gereksiz eşyalar gibi
Geri veriyor ve çekip gidiyor usulca.

Bulanık bir havuzun yanında buluyorum kendimi
Bakımsız, taşları kırık bir havuzun yanında
İçinden koyu yeşil bir çocuğun baktığı
Çürümeye yüz tutmuş yaprak renginde
Ağlaması yağmurlu bir sundurmaya benzeyen
Kırık iskemleleri, çatlamış mermer masasıyla
Yağmurlu bir sundurmaya
Ve pencerelerde belli belirsiz bir kadın
Pencerelerde ve her yanda.

Bir çocukta bir kadın hayaleti mi
Bir kadında bir çocuk hayaleti mi
Yalnızca bir hayalet mi yoksa.

(Nerdeyim
Kelebeklerden dokunuşlar alan bir yaprak gibi inceyim
Para bozduranların az çok bildiği
Adres soranların gene bildiği
Bir sokakta bir aşağı bir yukarı
Saatlerce dolaşanların hemen hemen bildiği
Amansız bir güceniğim.)

Geri getiriyor bunları rüzgar
Geri getiriyor anılması kırmızı bir konağı da
İniltili, hasta bir konağı da
Çatısında baykuşların tünediği
Birtakım iplerin düğümlendiği tahtaboşlarda
Ve bütün konuşmaların tek bir cümlede toplanıp
Suskunluğu bir anıt gibi yükselttiği
Bir konağı ve konağın olanca görkemini
Geri getiriyor rüzgar.

(Konaksa yandı çoktan
Tertemiz bir asfalt ezip geçti onu
İyi biliyorum tertemiz bir asfalt
Ezip geçti onu
Kırmızı bir konak mezarı gölgesi bırakarak.)

Ve yıllar ve günler ve saatler ayarlandı
Caddeler, işhanları kahveler ayarlandı
Meyhaneler, genelevler
Pasajlar, dar sokaklar, geçitler
Soğuk biralar ayarlandı, soğuk her şey
Ve bütün ilişkiler
Birden yerini aldı.

Ve her şey yetişti gene
Sarı bir çarşambadan
Kahverengi bir cumartesiye.

V

Ben Ruhi Bey, nasıl olan Ruhi Bey
Nasılım
Bir yaz ikindisinden çıktım geldim
Diyelim bir pazartesiydi, biraz da şöyle geldim
Kapıyı iyice kapadım
- Kapadım mı, evet, kapadım -
Çitlenbik ağacının altından geçtim
Frenk üzümlerinden bir iki salkım kopardım
Dişlerimle sıyırdım
Sardunya renginde ve sardunya tadında idiler
Biri fotoğrafımı çekiyorkenki gibi durdum
Azıcık gülümsedim
Ve dünya bana gülümsedi
Çakılların üstünden yürüdüm
Yürüdüm ki, bir sese benziyordum sanki
Yüzyıllarca önce kırılmış bir kemik sesi
İyice duydum
Çıkarken bahçe kapısını açık bıraktım
- Çok yüksekti. Deniz dibi renginde ve demirdendi. Üstünde aslan başı
kabartmalar vardı. İki yanında çok yüksek iki duvar uzar giderdi.
Dışardan çam ğaçları görünürdü. Bir kırbaç gibi görünürdü. Ve
ağaçların üstünde kırbaç kılıflarına benzeyen ve evlatlıkların mavi
pazen giysilerini andıran kalınlaşmış bir gökyüzü dururdu -
On sekiz on beş trenine yetiştim
Geniş kadife koltuğa oturdum
Puromu yaktım - iki kibrit harcadım -
Akşam gazetelerinde pek bir şey yoktu
Haydarpaşa'ya kadar bulmaca çözdüm
İskelede saçları çok iyi taranmış bir kız bana baktı
Bakışından tedirgin oldum
Giyimsizdi, boyasızdı, bakımsızdı
Vapurla Karaköy'e geçtim
Tokatlı'ya uğradım
Köprüden aldığım Fransız dergilerini karıştırdım
Kirazla bir kadeh rakı içtim
Çıkarken boy aynasında kendime baktım
Oldukça yakışıklıydım
Gömleğim temizdi, beyaz ceketim
Tertemizdi ve ayakkabılarım
Pantolonum ütülü
Yelek cebimde ince altın bir zincir
Sarı ve ince bıyıklarım
Tam Ruhi Bey bıyığıydı
Ve iki parmağın arasında bir çiçek sapı
- Zakkum muydu, değil miydi, belki yazpatı -
Boynumda menekşe rengi bir papyon
Hafifçe sarkık
Dudağımda bitti bitecek bir sigara
Kenarında dudağımın
Dışarı çıktım.
Tünele bindim, Asmalımescit'teki Viyana lokantasına geldim.
Avusturyalı karı koca beni karşıladılar
İkisi de eğilerek ben dimdik durdukça onlar bir kez daha eğilerek beni
karşıladılar
Benden başka oldukça şişman iki adam daha vardı. Beyaz Ruslardandılar, gözleri
necef taşı gibi sert ve parlaktı
Tezgahta bir Leh Yahudisi votka içiyordu, yüzündeki ince damarlar fırçayla
çizilmiş gibiydi, bir silinip bir canlanıyorlardı.
Soğuk et getirdiler bana, omlet, bira filan getirdiler
Üstüne kremalı ahududu getirdiler, likörle kahve getirdiler
Çıkarken bolca bahşiş bıraktım.
Markiz'e uğradım, dört mevsimden süzülmüş bir konyak içtim
Düzeltip arada bir bıyıklarımı
Uçları hafifçe ıslak
Bir ara pencere camında kendime baktım
Baktım ki, ben Ruhi Bey
Nasıl olan Ruhi Bey
Daha nasılım.

Oradan Galatasaray'a kadar yürüdüm
Bir kadının pembe beyaz teni dağılıp uçuşarak
Gezindi ortalıkta bir süre
Ve durdum
Durdum bu güzel yaz ikindisinden çıkıp
Bambaşka bir sonbahar sabahını giyinceye kadar Nasılım.

selluka

16-08-06, 14:37

VI

Nasıl olacaksınız Ruhi Bey
Bugün de erkencisiniz Ruhi Bey
Şarapla bira mı içiyorsunuz Ruhi Bey
Böyle sabah sabah Ruhi Bey
Akşam akşam Ruhi Bey
Akşam sabah Ruhi Bey
Cıgara alır mıydınız Ruhi Bey
Yakalım Ruhi Bey, yakalım
Böyle üşümüyor musunuz Ruhi Bey
Benim de ayakkabılarım su alıyor Ruhi Bey
Ne olur ne olmaz
Önümüz kış Ruhi Bey
Ee, daha nasılsınız Ruhi Bey
- İyiyim, iyiyim.

(Gelsem gelsem bir solgunluktan gelirim
Kızgın bir sardunyanın üstelik üvey çocuğu
Pembe pembe azarlanırım
O ölür ben azarlanırım
Kocaman bir konakta uzarım kısalırım
Ellerim tırnaklarım
Yeni kırpılmış bir koyun derisi gibi pespembe
Ve sıcak
Gözlerim, gözlerim benim
Denizi ilk defa gören bir çocuğun
Birdenbire yaşlanması neyse.)

Sizinle görüşelim Ruhi Bey
Vaktim yok, vaktim yok
Ruhi Bey, görüşelim
Vaktim yok görüşmeye kimseyle
Ruhi Bey!
Kendimle bile, kendimle bile.
(Olmaz ki, kimse kimseyi sevemez
Ama hiç kimse.)

BİR ÇİÇEK SERGİCİSİ DER Kİ

Bin dokuzyüz on iki miydi, bin dokuz yüz elli iki miydi
Güneşli bir öğle miydi, çiçekler gölgesiz miydi
Ellerim kirli miydi
Neydi
Çiçeklere su mu serpiyordum, bir karanfil çok mu uzaklardan gelmişti
Bilmem ki
Benim bütün yaşamımda hep karanfiller olmuştur
Her zaman hatırlarım
Sanki bir karanfilden sürekli doğmuşumdur
Bin dokuz yüz on iki doğumlu bir karanfili
Karım göğsüme takmıştı. Şimdi ben çok yaşlıyım
Şimdi ben nedense çok yaşlıyım
Herkesi ayrı ayrı tanımam
Ruhi Bey'i İçerenköy'den tanırım
İçerenköy'ü iyi bilirim de ondan
Kaç yıl önceydi, şimdi unuttum
Babasını da tanırım
Kaç yıl önceydi, bilemem
Üryani eriği gibi gözleri vardı
Çizmeleri, kamçısı
Ruhi Bey, benden çiçek alırdı
O zamanlar sokak sokak dolaşırdım
Çiçek alanları iyi bilirdim
Ruhi Bey de çiçek alırdı
Nedense benden alırdı. Çünkü ben çiçekleri çok biçimli tutarım
Kuşkonmazları sevmem, kullanmam
Çiçeklerin aralıklarına bakarım
Sanki ben onları hep yeniden yaratırım, yontarım
Bin dokuz yüz kırk üçde biri öldü
Boynu değil, bir karanfilin sapıydı, yana düştü
Düşünce öldü
Bir ölülük sindi ellerime
Bir ölülük bana sindi
Ona sergimde her zaman bir yer ayırırım
Kimseler bilmez
Ben işte gizli gizli onu sularım
Karanlık bir karanfilliği
Yoklukta bir karanfilliği
O gün bugündür bütün çiçekler
Karanfildir benim için.

Bir gün de bir demet karanfilim yandı
Bir demet karanfilin penceresi, kapısı
Nedense yandı
Önce giyinik bir ev görünümündeydi, öyleydi
Takındı kırmızılarını sonra
Süslendi
Bir boşluk edindi orda kendine
Hemen oracıkta bir boşluk
Açtı şemsiyesini ve gitti.

Ben şimdi oğlumun yanında kalırım
Onun kırmızı yapraklardan yapılmış
Bir zamandışılığı vardır
Beni anlamaz
Anlamaz, niye anlasın
Anlaşılmak! -değil mi ama- sanki kimsenin olamaz

Ben kendime bir karanfil mezarı satın aldım
Beni oraya gömecekler
Ruhi Bey cenazeme gelecek
Ama hangi Ruhi Bey
Doğrusu biraz şaşırdım
İçerenköy'deki Ruhi Bey gelmez
Osadece karanfil satın alır
Ölümü pek beğenmez
Şimdiki Ruhi Bey ölümedaha yatkındır
Yaşamaya da
Ölümle yaşam arasında bunalır bunalır
Ben bu kadarını anlarım
O gelir beni kaldırır
Bir karanfil kalabalığına arrtık katılır
Geçen gün gördüm
Acımayı unuttum
Sevinmeyi unuttum
Ben her şeyi artık unutuyorum
Ama ogeçerken ne yalan söyleyeyim şuramda birağrı duydum
Ağrı da değildi belki, hani, nasıl
Gövdemi yeniden buldum
Acılar acılara eklenince ağırlaşıyor
Gövdem de ağırlaşıyor
Ruhi Beyle kocaman bir demet karanfil oluyoruz
Şu üstümdeki boşluk kadar
Bir demet
Yok artık pek konuşmuyoruz
Benim sözlerim eskidi
Onunki de eskidi
Zaten kelimeler sonludur
Öyledeğil mi
Donuk donuk bakışıyoruz
Ben ölüme iyice yakın
O yaşamaktan uzak
Öyle bir gök içinde durmuş gibiyiz
Karanfiller ölürken
Karanfillerden bir deniz.

BİR MEYHANE GARSONU

İşte
Isınmış parke yolun kokusu
Demek ki ben mutsuzum
Tuhaf bir su içmişim de sanki içim görünüyor
Gözlerim buzdan
İçimde yaz kırıkları.

Eklemek gerek
Büyümesi gibi bir salyongozun
Yıllarla değil, yıllarla değil
Saniyelerle kıvrılmıştır kabuğum.

Aynalıpasaj'ı geçtim
Geçerken sağlı sollu aynalara baktım - her günkü gibi -
Vitrinlere baktım, düğmelere, fremuarlara
Yukardaki taş heykelciklere baktım
Bakmasam ne yapacaktım, açılıp kapanmaya başladı dudaklarım
Gözkapaklarım
Açılıp kapanmaya
Açılan kapanan çözülen
Ne varsa duyuyordum kendimde
Balıkpazarı'na saptım.

Ben balıkpazarı'na sapınca
Dünyada sayılmayan bir adamdım
Nasıl duruyorsa gökyüzü sayılmadan
Boylu boyunca bir duvar
Ve uzay nasıl duruyorsa
- Uzay ki mutluluktur
Ele geçmeyen bir sonsuzluktur uzay -
Ben masallara şunu bunu taşırdım.

Oldukçe dar bir sokağa gelince durdum
Karşıdan karşıya çamaşırlar asmışlardı
Mor, pembe, beyaz çamaşırlar
Kızgın yaz güneşinin altında
Hoşlandım
Anahtarı kilide soktum, bundan da hoşlandım
Çevirdim bir iki kez, kapı titredi
Ben de titredim
Dükkanı açtım.

Karşıki evler çoktan uyanmıştı
Hemen herkesi az çok tanırdım
İki kocakarı, levanten, dama oynuyorlardı gene camın önünde
Çinko balkonda bir kız çocuğu ağlıyordu
Oydu
Bir satıcıya sesleniyordu, oydu
Besbelli yeni uyanmıştı, saçları dağınıktı
Zayıftı, sürekliydi, değişmiyordu
Sesi inceydi, isterikti
Saate baktım dokuz buçuktu.
Ne yaptım da ben, daha sonra ne yapacaktım
Önce helaya girdim, bir süre helada kaldım
Terledim, adını bilmediğim bir kokuyla koktum
Mutfağa girdim
Patatesleri soydum yıkadım
Domatesleri salatalıkları
Soydum yıkadım
Muska böreği sardım kaldırdım
Bira kasalarını, boş şişeleri
Dükkanın önüne çıkardım
Camları sildim, ortalığı süpürdüm
Sonra bir iskemleye oturdum
Orda yüz binlerce cinayeti ben
Ve intiharı
Bir mutluluk gibi dışımda duydum.

Evet, gelirdi
Ruhi Bey mi dediniz, evet, gelirdi.

selluka

16-08-06, 14:38

PATRON MASAYA GELİR

Ben patronum, şöyle böyle bir adamım
Bırakın konuşayım
Bir bira içeyim konuşayım
Kim ne derse desin kadınlara düşkünüm
Ne yapayım öyleyim
Kadın dendi mi sanki ben
Vişneli bir dondurmayı durmaksızın yalarım.

Ruhi Beyi pek tanımam
Yok, hayır, belki de iyi tanırım
Neden derseniz ben herkesi iyi tanırım
İşsizim, dülgerim, boyacıyım
Herkesle bir olurum
Kişiliksiz kalırım.

Günün herhangi bir saatinde çıkar gelir
Nasılsınız Ruhi Bey, derim
O her zamanki gibi: iyiyim, iyiyim!
Şu köşedeki masa onundur
Başkası oturmuyorsa gider oturur
Şaraptan başka bir şey içmez
Bazen şarapla birayı karıştırır
Doğrusu sarhoşken hiç görmedim
Tersine çok incedir, derim ki biraz da soyludur
Nedense bulutlanır gözleri arada
O zaman kimseyi görmez
Uzaklara bakar yalnızca
Benimle konuşurken, gazetesini okurken
Ruhi Bey uzaklara bakar
Sanırsınız ki işte çok uzaklarda bir Ruhi Bey daha var
Bana öyle gelir ki durmadan geri çağırır onu
Ama durmadan
Ve alır karşısına - neden bilinmez -
Suçlu bir çocuktur da sanki o, gizli gizli azarlar.

Parası varsa verir
Yoksa hiç bir şey söylemeden çekip gider
Sonra bir cep saati vardır, arada çıkarıp bakar
Ama bilirim saatle filan işi yoktur
Zaten zamanla işi yoktur ki Ruhi Beyin
Hep aynı elbiseyi giyer
Yazın ceketini çıkarır
Kravatı ip gibidir, incedir
Ayaklarına hiç bakmadım
O kadar ilginçtir ki yüzü, ayakları bilmem var mıdır.

Bu meyhaneyi yirmi yıldır işletirim
Doğrusu Ruhi Bey gibisini hiç görmedim
Mısırçarşısı'nda baharatçı dükkanları vardır, bilirsiniz
Ruhi Beyi ben o dükkanlara benzetirim
Binlerce şeydir çünkü Ruhi Bey
Nanedir, ada çayıdır, zencefildir
Bu çevrede herkes onu tanır
Bana sorarsanız tanımaz
Şöyle ki, bir ayakkabı çivisi gibi kendine batar
Şarabıyla batar, uykusuzluğuyla batar
Gülmesi hüznüne
Konuşması susmasına batar.

Çok oturmaz, usulca kalkıp gider
Sıkılır da mı gider, pek anlamam
Anladığım bir şey varsa
Şu bardağı görüyorsunuz ya
Bardağa birayı boşalttığım gibi gider
Gitmeden önce biraz silikleşir
Sonra büsbütün solar
Gerçekte
Dört mevsimin karışımı gibidir Ruhi Bey.

Size bir olay anlatayım, çok kısa
Bir kış günüydü, kar yağıyordu
Gök sapından boşalmış papatya yaprakları gibi duruyordu
Kapıda Ruhi Beyi gördüm
Gözleri kıpkırmızıydı
Çiğnenmemiş karın üstünde
İki tek kokina gibi duruyordu gözleri
Beni birine gösteriyordu eliyle
Yanında kimseler yoktu
Birine yakınıyordu benden
Yanında kimseler yoktu
Bir adım daha attı
Eli bir bıçak ucu gibi sipsivriydi, uzundu
Ve nasıl olduysa oldu
Yitirdim bir anda gözden
Hani düş gördüm desem
O zaman sağ bileğim niye kanıyordu.

KÜRK TAMİRCİSİ YORGO VE KÜÇÜK BİR OLAY

Tepebaşı'ndan Pera'ya girerken
Küçük bir alandan geçeceksiniz
Geçmeyin!
Sağda ufak bir dükkan vardır, benimdir
Kapının üstünde KÜRK TAMİRCİSİ YORGO yazılıdır
İyi havalarda kapısı açıktır
İçersi biraz loştur
Loşolsun, ben severim, böylesi daha güzeldir
Ben, karım, bir de anjel
Biz üçümüz kürk kaplarız, kürk dikeriz
Anjel elimzide büyümüştür, iyi kızdır
Hemen hemen hiç konuşmayız - içersi biraz loştur -
Yoktur ki ne konuşsak yıllarca konuşmuşuz.

Ama baksak ki birbirimize arada
- Yorulunca işten bakarız da -
Sanki herkes yeni bir haber getirmiş gibidir
Öyledir öyledir
Yüzlerimiz ona göre kesilmiş
Ona göre biçilmiştir
Çünkü insan yalnızken katettiği yollardan
Ne zaman geri dönse yeni bir haber getirir
- Doğrusu kentlerden kentlere mektuplar da böyle sessiz gider -
Ve dışardan biri geçse gözlerimiz ona dikilir
Çok görmüşümdür iş hanlarındaki terziler
Kapıları açık terziler de böyledir
Biri merdivenleri çıkmayagörsün
O çıraklar kalfalar yok mu
Dişlerinde iğneler, iplikler
Başlarını kaldırıp
Hepsi birden göz kulak kesilirler.

Her neyse
Biz karı koca masada çalışırız
Anjel yerde çalışır
Nedense hoşlanır bundan, yerde çalışır
Biraz da açık saçık giyinir - söylerim, dinlemez -
Kürkleri bacaklarının arasına sıkıştırır
Kızarsa donunu filan gösterir - söylerim, dinlemez -
Yeni evlidir, kocası burada yoktur.

Ruhi Bey derler bir adam vardır
Ne bileyim işte, böyle bir adam vardır
Cin gibidir, nereden geldiği bilinmez
Dükkanın önünde durur
Tam şurada dikilir
Git dersin gitmez
Bu kez de Anjel'e dönerim
Anjel, derim, bak kızım Anjel
- Söylerim, dinlemez -
Yeni evlisin, kocan ne der
- Hiçbir şey demez!

Yeğeni vardır bir de Anjel'in
Şu karşıki dükkanda çalışır
On altı yaşlarında, çocuk
Bir gün yakaladığı gibi Ruhi Beyi
Tuttuğu gibi yakasından
Gerisini sormayın daha iyi
- Çünkü ben böyle şeyleri pek sevmem -
Hep birden karakolluk olduk
Bu olaydan tanırım işte Ruhi Beyi.

Gene mi
Evet, geliyor
Seyrek de olsa geliyor
Bakıyor bakıyor bakıyor yalnız
Anjel desen öyle
Bacaklarını dikmiş oturur
Aldırdığı bile yok
Ruhi Bey de artık fazla kalmıyor.

RUHİ BEY ANLATIYOR:
BİR DÜĞÜN GÜNÜ VE SONRASI

Kısacık bir gündü, bir iki dakikalık bir gündü
Çocukların günü gibi bir gündü
Kahverengi fotoğrafları vardı, bulanıktı
Hiçbir şey açık seçik görünmüyordu
Kocaman bir bahçe olmalıydı, orda burda
Tavuskuşları olmalıydı, herbiri
Öyle bir başına hiç kımıldamadan duruyordu
Saniyeler sümbüller gibiydi
Saniyeler sümbüller gibiydi dokunsam iki parmağım arasında akıyordu
Kısacık bir gündü.

Bir kişi bile yoktu
Hayrünnisa ile ben vardım
Seylan taşları ile işlenmiş bir iğne vardı
Yansıyan kırmızılık taranıyordu güneşte
Kan gibi parlıyordu
Şöyle böyle hatırlıyorum
Beni ölüme uğurlayan bir düğün günü
Babamı hatırlıyorum
Babamın ölümünü
Kırbacıyla birlikte bir çam ağacına gömülü
Annemsa odasında babamın
Hasta yatağında
Kımıldamadan yatıyor
Pencerede sapsarı bir limon görüntüsü
Duvarda rengarenk bir kırbaç koleksiyonu
Hatırlıyorum
Dişleri vardı Hayrünnisa'nın
Hatırlıyorum
Bir şeyler vardı, ortasından kesilir gibiydi
Dişleri bembeyazdı
Kesilen her şey bembeyazdı
O dişleriyle vardı, ben yoktum
Seylan taşlı iğnenin altındaydım, ben yoktum
Hayrünnisa vardı, ben yoktum
Üç gün üç gece geçti, ben yoktum
On gün daha geçti,sonra ben günleri unuttum
Bir kuşluk vaktini iyi hatırlıyorum
İçerenköy'deki tozlu bir yolu
Postacıyı
Terziyi
Oyanmış limonluğu
Çiçek satan adamı
Bir otobüs durağını iyice hatırlıyorum
O yoktu.

Ve bir sabah ben vardım
Koskoca bir konağı bir başıma soydum
Yer halılarını çıkardım, kalın kadife perdeleri
Maun konsolu, Çin porselenlerini, gümüş takımlarını
Hatırlıyorum
Mineli pandantifleri çıkardım, altın zincirleri, pırlanta yüzükleri
Büyük kristal avizeleri, sedefli koltukları
Bursa çatmalarını, Beykoz koleksiyonlarını, minyatürleri
Hepsini, hepsini bir bir çıkardım
Tutkuyla çıkardım, şehvetle çıkardım
Öfkeyle
Kanını akıtaraktan konağın
Hatırlıyorum
Konakta o gece konakla kaldım.

BİR GENELEV KADINI VE...

Girdi
Sırtında eski bir ceket vardı
Bir yerlerden sızmıştı sanki, gün ışığı gibiydi
Sarışındı
Önce bir süre kapının önünde durdu durdu
Gölgelendi, inceldi, beni gördü
Pek önemsemedim
Baktı, hiç konuşmadı
Oysa bir İsa tasviri gibi uçumluydu, güzeldi
Yer gösterdim, oturmadı
Bir sigara yaktım, ona da verdim
Aldı
Sigarasını ben yaktım
Kısa bir gülümseme yürüdü dudaklarından
Benim dudaklarıma da geçti
Çocuklar gibi kızardım
Öteki kızlar gülüştüler
Ben kendimi sevdim, güvendim
Saçlarımı düzelttim, göğsümü biraz kapadım
Bana elini uzattı, ellerimiz birbirine değdi
Sıcaktı, inceydi, kıskanırım anlatmaya bu eli
Ağır ağır odama çıktık.

Girdi
Açık pencereyi kapadım
Perdeyi çektim
Arkamı döndüm, yavaş yavaş soyundum
Bileğimdeki saati çıkardım
Sigaramı söndürdüm
Tam o zaman..
Zaman da değildi belki
Önce korkunç bir gözyaşı seli
Sonra alabildiğine bir kayalık
Kayaların üstünde bir kertenkele
Ardından bir ormanın uğultusu
Binlerce kanat sesi
Sağ elinde bir bıçak
Yok, hayır, bıçak da değildi
Vuran, ezen, öldüren bir el
Ve eller
Ve dişler
Kendimden geçtim.

Bir daha gelmedi, hayır, bir daha hiç gelmedi
Ama onunla ben
Ne zaman istedimse o zaman yattım.

selluka

16-08-06, 14:40

RUHİ BEY VE LİMONLUKTAKİ YANGIN

Niye lmalı öyleyse
Aşk mutlu bir sürgünlükse.

Üvey annemdi benim, ben sarışındım
On altı yaşındaydım, sarışındım
Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
Yalnızdım, karışıktım
Beni tanıyan kimseler yoktu
Hiç yoktu
İçime kapanıktım
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında
Bilmezdim mutluluk nedir
Bilemezdim
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım

Sanki kar yağışlarının ardından
Uzun süren kar yağışlarının ardından
Sevimsiz bir lunaparkta
Kimsesiz bir atlıkarıncaydım.

Bir limonluğumuz vardı, öğle saatlerinde
Bazen o limonlukta uyurdum
Karışık düşler görürdüm
Yalnızlık?
O bir başına kalırdı, ben bir başıma kalırdım
Sanki hiç tüketilmeyen bir otobüs durağı
Gibi kalırdım
Bir gün
İçeri girdi, uyanıktım
Yarı uzanmıştım, uyanıktım
Bir üşümüşlüğü tutuyordum yüzümde, uyanıktım
Dudakları aralıktı, ben uyanıktım
Öyle bir süre durdu, baktı
O baktı ben de baktım
Yanıma usulca uzandı
Uzandığını görmedim, ama uzandı
Dağıldı, uçuştu, bir gülüş gibi uzandı
Önce şaşırdım
Önce hiç kımıldamadım
- Yalnızlık biraz azaldı -
Saçlarımı sevdi, hiç kımıldamadım
Bir biçim değildim sanki, bir nesne, bir şey değildim
Biraz utandım
Sokuldu bana iyice, bana sarıldı
Dudaklarımı aldı, dudaklarımı taşırdı
Köpüren sütler gibi taşırdı
Köpükler içinde kaldım
- Mevsim her zamanki gibi yazdı -
Birden beyaz bacaklarını gördüm
Sonra her şeyi gördüm
O her şeyi ben ilk defa gördüm
Ses çıkarmadım
Ses çıkarmadım, köpüren sütler gibiydik
Beni yeniden öptü, üstüne çekti beni
Köpüren sütler gibiydik
Limonlar beyazlandı
Bir limondan başka bir limona geçtik
Bir limondan başka bir limona geçtim
Gözlerim süt gibiydi, sayısız gözlerim vardı
İlk defa vardı
Upuzun sürdü, kısacık sürdü
Beni bıraktı
Ayağa kalktı, saçlarını düzeltti
Süt dindi
Ama ben kaldım
Çoraklar, çöller, tuzlu denizler gibi kaldım
O gözlerini dikti bana
- Ben suyun yanması gibi tuzda -
Anlamsız, uzun
Gizli, korunaklı
Yüzüyle itermiş gibi ilk defa gördüğü bir yaratığı
Yıllarca, ama yıllarca
Baktı baktı baktı.

Kimseye bir şey söylemedim
Ama bir daha gelmedi
Ne sevgi, ne nefret, ne önceleri bir şey duymadım
Sadece gelsin istedim
Uyanık bekledim
Gelsin istedim
Ama bir daha gelmedi.

Anladım neden sonra
Anladım kötülük olsun diye geldiğini limonluğa
O bembeyaz dişleriyle yoktu, ben vardım
Üç gündüz daha geçti, ben vardım
On gün daha geçti, sonra ben günleri unuttum
- Unutmak! ben büyüdükçe o benim çocukluğum -
O yoktu
Beni uyardı, beni yalnız bıraktı, anladım
Çocukken vururdu, kanatırdı, ezerdi
Bu kez de
Anladım severekten
Okşayaraktan yapmak istedi aynı şeyi.

Üvey annemdi, ben sarışındım
O da sarışındı
Beni uyardı, beni yalnız bıraktı

(Açık saçık giyinirdi, pek anlamazdım
Dudaklarını ıslak tutardı, pek anlamazdım
Şehvetle aralardı, bembeyaz dişlerini görürdüm
Bembeyaz dişlerini görürdüm
Bembeyaz
Kalçalarını okşayaraktan tutardı.)

O günden sonradır ki iyi tanıdım ben kanı.

Bir gece uykudaydı bütün konak
Gizlice bahçeye çıktım
Yaralı bir hayvan gibi sürünerekten
Sokuldum limonluğa usul usul
Döktüm bir şişe gazı ve limonluğu yaktım.

KISA BİR NOT:
KONAKTA SON GÜN VE..

Ve yıllarca sonra kadının ölüsünü
Bir bulantı cenazesi gibi kaldırdılar içimden.

O gece konağın bütün lambalarını yaktım
Elimde bir içki şişesiyle ben
Sanki bir insan şehrayini vardı da, ben
Gecesiz bir sarışındım
Gecesiz bir sarışındım ve işte
Bütün kapıları açtım kapadım
Kırdım parçaladım elime ne geçtiyse
Biblolar mı olur, yağlıboya tablolar mı, kristal takımlar mı
Elime ne geçtiyse
Açtım pencereleri dışarı attım.

Durmadan atıyordum, eşyalar bitmiyordu ki hiç
Eşyalar bitmedikçe öfkeyle içiyordum
Ve kinle
İniltiler duyuyordum aşağıdan yukarıdan
Ve bağrışmalar
Ve çığlıklar duyuyordum bir de
Tanıdığım artık ve bildiğim iyice
Acayip hayvan seslerine benzeyen
- Konak ki bir şimşekti de, elle düzeltilmişti sanki bir yağmur öncesinde -
Uşaklar evlatlıklar birbirine giriyordu
Birbirlerinden çıkıyordular
Aralarına karıştım
Boşaldım boşaldım boşaldım
Ve bilirdim, biliyordum, süresiz bir sarışındım
Başkalarını da çağırdım daha sonra
Ve karşıladım.

Oramlakarşıladım, en çok oramla
Kapıda karşıladım, düşümde karşıladım
Bir sürü adamlar geldi,o bir sürü adamla bir sürü kadınlar
Nerde kim varsa işte bir bir geliyordular
Mutsuzlar, umutsuzlar, uyumsuzlar
Ellerinde paketlerle geliyordular - neler yoktu ki -
İçkiler, çiçekler, pastalar
Küçük küçük paketler, büyük büyük kutular.

(Ah, ne de çok şeyleri vardır da, nasıl
Hep böyle yerinde harcar bu kentsoylular.)

Giysiler giysiler gene giysiler
Fiyonklar, boncuklar, payetler
Değerli - değersiz, sahici - yalancı
Türlü türlü iğneler, yüzükler ve kolyeler
Önce hep nasılsınızlar, lütfenler, oturmaz mısınızlar
Denenmiş iç geçirmeler, gizliden bakışmalar
Ve yaldızlı cümleler
Bu pazar ne yaptınız? Hangi pavyonda? Sahi mi?
İğreti kahkahalar, ucuzundan gülmeler
Bacak bacak üstüne atmalar, yerlere uzanmalar
Sigaralar içkiler
Sonra gene içkiler, hiç bitmeyen içkiler
Ve dudaklar ve gözler, ince uzun boyunlar
Memeler, kalçalar, kıçlar, falluslar
Ve yavaştan seviciler, ibneler
Poz kesen jigololar.

(Nasıl da vaktini bilirler her şeyin
Ve vaktinde girişirler herşeye bu kent soylular.)

Sabaha karşı duruldu her şey
Gidenler, gelenler, yeniden gidip gelenler
Duruldu konak
Denizanaları gibi açıldı kapandı
Sızanlar mı dersiniz, uyuyup kalanlar mı
- Elle düzeltilmiş bir yağmur sonrası mı acaba -
Bir ara yağma edildiydibütün kamçılar
Ne kalmışsa kırıp dökmediğim
Fırlatıp atmadığım
Yağma edildiydi gümüş şamdanlar
Saatler, konsollar, sehpalar
Perdeler, avizeler, halılar.

(Bilmezsiniz siz, bilemezsiniz
Görseniz nasıl ince
Nasıl da kibardırlar bu kentsoylular.)

Kanadı kanadı kanadı o gece bütün konak
Görkemli bir Kadın kaburgasını andıran konak
Bahçede acı acı bağıran tavuskuşları.

(Kim ne derse desin iyi bilirler kovulmayı da
Azıcık sırıtırlar, azıcık da şakaya filan alırlar
Ve usuldan ve bozmadan hiç durumlarını
Çıkarlar kırıtaraktan dışarı
Yalanla avunurlar, yalanla korunurlar
Bilmezler utanmayı hiç bu kokuşmuş kentsoylular.)

Yaktım konağı da o gece
Bir daha, bir daha yaktım
Yüzlerce, yüzbinlerce yaktım hiç usanmadan
Aklımda bunlar kaldı sadece.

Soluksuz sessiz
Gölgesiz devinimsiz
Bir Ruhi Bey olarak Ruhi Beysiz
Kentin içine kadar sokuldum.
Ağzımın içi zehir gibiydi
Tuttum bir sigarayaktım
Kravatımı düzelttim
Ayakkabılarımı sildim
Ve sordum:
- Ben Ruhi Bey nasılım
- Sahi siz nasılsınız Ruhi Bey
- İyiyim iyiyim.

selluka

16-08-06, 14:41

BİR OTEL KATİBİ

Anlamadığım şu
Ben neden bir otel katibiyim
Eskiyim, renksizim, kimsesizim
Yontulmuş kalemlerden, sosisli sandviçlerden iğrenirim
Papazlardan, homoseksüellerden iğrenirim
Kız kurularından ve saldırgan dullardan
Ve yaşlı adamların sararmış dudaklarından
Ve deli saraylılardan, onların aybaşı kokularından
Kendimden kendimden
Ve nedendir ki ben
Sararmış bir sürahide kirli bir su gibi bekletirim.

Günlerden ne? Pazartesi! İyi bilirim
Ama gün nedir bilmem
Çiylerle çiçeklerle çamlarla doldurulmuş gün
Göğsü bir martı göğsü gibi denizlere değen
Parklarda bahçelerde göz dolduran gün
Bir çocuğun gözlerinden gözyaşı içen
Sesini bir ayin gibi uzaklardan duyduğum
Gün nedir.

Kokular vardı ayrı ayrı, ben unutmuşum
Hepsi şimdi bir otelin kokusu
Kullanılmış çamaşırların ve bavulların kokusu
Ve telefonların ve kapısı açık helaların
Ve hasta soluklarının, tozlu yer halılarının
Sabahlara kadar yanan ampullerin kızgın
Birbirine karışmış, değişmeyen kokusu.

Ruhunda kasvetin suyunu buldu
Kimdir
Olsa olsa bir otel katibidir
Bir otel katibi her yerde bir otel katibidir
Gözlüklü ve tedirgindir
Hiç yıkanmamış gibidir, parmakları sarıdır
Ön dişleri çürüktür, avuçları terlidir
Yıllar var ki bir kumaş düşler kendine
Ve bu yüzden olacak sanki biraz terzidir.

Sorarım - ki otel katipleri sorar - bir terlik nedir
Terliğin yenisi yoktur
Geçmişi yoktur, geleceği yoktur
Yeri ve kimliği zaten yoktur
Bir terlik bir terliktir o kadar.

Bilirim kötünün kötüsü bir oteldir burası
Odalarında hamam böcekleri, sinekler
Pis yataklar, lekeler, sararmış çatlak lavabolar
Peki bir insan nedir
Sorarım - ki otel katipleri sorar -
Bir gün gittikçe ufalıyordum
Düş müydü, gerçek miydi, iyi bilemem
Oturmuş bir küvete kuruyup kayboluyordum.

Şarkıcılar, sokak çalgıcıları gelir en çok
Sokak kadınları, serseriler
Evet, ara sıra Ruhi Bey de gelir
Kan renginde gelir, yolunu şaşırmış bir böcek gibi gelir
Sapından eğilmiş bir gelinciğin öğle uykusu gibi
Çocuksu hafif

Tam bizim otelliktir
Sanırım elbisesiyle yatar, ayakkabılarıyla
Sabah olunca erkenden kalkar
Ve kalkar kalkmaz başlar içmeye, doğrusu pek anlayamam
Uçak saatlerini sorar, lüks lokantaları sorar bir de
Pek anlayamam
Şu var ki, kendiyle eğlenir gibi sorar
Elinde vapur tarifeleri, kataloglar
At yarışı listeleri
Yanaşır pencereye, ışığa tutar birer birer hepsini
- Otel her zaman loştur -
Bakar bakar bakar.

Nemli bir havlunun yere bırakılışı gibi
Çöker bir iskemleye sonra
- Çoğu zaman böyle yapar -
Sokağa bakar aralıksız
Öyle bakar ki, sokakta bir şeyler olmuş sanırsınız
Sanki bir cinayet işlenmiş, biri parasını çarptırmış
Ya da terkedilmiş bir kadın yakalamış kocasını
Bağırıp çağırıyordur gebe karnını göstererek
Nerdeyse
Hani nerdeyse polisler gelecek
Nerdeyse
Hani nerdeyse polisler gelecek
- Gerçi her türlü olaya tanığızdır bu sokakta -
Oysa işte Ruhi Bey
Görerek bakmıyordur ki bir şeyler anlasanız

İçer bardağındaki son yudumu da
Topundan boşalan bir kurdele gibi
Sarı bir kurdele gibi
Çekip gider az sonra.

BİR OLAY: RUHİ BEY VE GÜLCÜNÜN ÖLÜMÜ

Bir kara parçası sanır insan
Düştü mü başı derde
Kendini açık denizlerde.

Şimdi bir kıyı bile değil
Bir ufuk çizgisi bile değil
Yalnızca ölü
Sabaha doğru yağan karın altında
Kıvrılmış kalmış
Besbelli tutunmak istemiş boşluğa
Kolları havada
Sıkmış avuçlarıyla bir demet gülü
Yayılmış gövdesine bir gülümseme
Ve çevresine
Taş binalara, karanlık pencerelere
Kefeni kardan ve gülden.

Polis arabası kapıya geldiği zaman
Giyimevlerini, mezecileri, postaneyi geçerek geldiği zaman
Arka sokaklardaki birkaç kiliseyi
Cenaze levazımatçılarını ve
Bin dokuz yüz yirmi sekiz modasına göre giyinmiş bir kadının bir anlık ölüsünü
Geçerek geldiği zaman
Bir kamyon et boşaltıyorken bir kasap dükkanının önünde, tam o zaman
Yüzü sabunlu bir otel müşterisinin elinde traş makinesiyle
Pencereden sarktığı zaman.

Polis arabasını görmeden önce
Her yanı aynalarla çevrili bir meyhanedeydim
Sırçaları dökülmüş aynalarla
Parça parça görüyordum kendimi
Dışarda kar vardı, kirli kar
Isınmak için konyak içiyordum
- Isınmak için mi dedim, tuhaf -
Dışarda kar vardı
Saat dokuzu on geçiyordu, Balıkpazarı'nın her günkü sabahı
Yıllardır hep aynı sabah
İri bir kayabalığının içbükey karnı
Ve binlerce, on binlerce kedinin hep birden
Kente hiç uymayan bir yaratık gibi kımıldandığı
O sabah.

Polis arabası kapıya geldiği zaman
Aynalıpasaj'ın düğmecileri, gömlekçileri
Yüzükçüleri, bilezikçileri, tuhafiyecileri
Dükkanlarını açık unuttukları zaman
Ve dükkanların üstündeki heykelciklerin
Bir yas törenine hazırlanır gibi
Anlatımlarını değiştirdikleri zaman
Balıkçıların balıkların karşısında en iyi durdukları zaman
Ayakta çay içtikleri zaman
Mermer masaların altından yorgun gövdeleriyle
Çıktıkları zaman serserilerin
Ve Pasaj temizlenmeye ve karlar kürenmeye başladığı zaman
Masmavi iki yengeç gibi bakmaya başladığı zaman gözleri garson Vasil'in
Tam o zaman.

Polis arabası kapıya geldiği zaman
Üç kişi siyah bir otomobilden indiler
Üçü de sivildi, ellerinde çantaları vardı
Ben meyhanenin penceresindeyim
İçerde ve kar içindeydim
Bir demet gül içindeydim
Güle gömülüydüm
Kana.

Polis arabası gittiği zaman
Demir kapının yanında ölü
Gökyüzünü dönemecinin altında
Ve yerde bırakmamak ister gibi sözünü
Elinde bir demet gülle
"Gül, gül!" diye acı bir bağırtıyı uzattığı güllerle
Ipıslak saçlarıyla buzdan yatağına uzanmış.

(O zaman ıhlamur ağaçları kardan görünmezdi. Gözlerim azalırdı,
gizlenirdim. Babam koyu kahverengi çizmeleriyle karları ezer ezer
ezerdi çakıltaşlarının ayaklarının altında oynaştıklarını duyuncaya
kadar. Annem çatı katının yanındaki sivri kuleden gözlerini ayırmazdı,
yeter ki gök kanasındı beyaz beyaz ve kocaman bir alabalığın karnı.
Uşaklar bir köşeye sinerlerdi, hiç konuşmazlardı, bir kristal sürahi
rüzgardan ürperir titrerdi. İniltiye benzeyen bir ses yayılırdı.
Karanlığa yapışırdım, bir kapı karanlığına, bir duvar karanlığına, bir
yokoluş karanlığına. Ölüm çok uzaklardaydı, o zaman çok uzaklardaydı
ölüm.)

Sordu
Karla kaplı kirli bir cümle
Başında kimler vardı?
Bir, emekli postacı Hüseyin
- Çok adres bildiği için adı pezevenge çıkan -
İki, cenaze kaldırıcısı Adem
- Çıplak kafalı, ön dişleri çürümüş -
Üç, akordeoncu kadın
- Hemen hemen hiç konuşmayan, saçları oksijele sarartılmış, Bizanslı bir
kehribar taciri gibi şişman, yaşlı ve kızoğlankız -
Ve sonra ötekiler
Üç Horan Kilisesinin kapıcısı
Çingene çalgıcılar, bademciler
Lotaryacılar
Bir iki garson
En geride
Çengelli iğne satan bir kız çocuğu.

Ve onu kaldırdılar, ben gördüm
İkinci konyağımı içtim bitirdim
Demir Kapıdan çıkardılar ve gördüm
Morg arabasına koydular
Kapısını ittiler, kapı kapandı
Taraklar, istiridyeler açıldı kapandı
Çiçekler titreştiler
Bir balıkçı balık doğradı ve tarttı
Pencereden çekildim.
Günlerdir ilk olarak güldüm, gülümsedim
Yıllardır ilk olarak
Sanki ilk gözyaşının tarihini buldum, üstünü çizdim.

Ve sordu gene
Ölümle kaplı o kirli cümle:
Siz Ruhi Bey nasılsınız
Ben Ruhi Bey nasılım
Anladım anladım
Ve şimdi iyi biliyorum artık nereye.

selluka

16-08-06, 14:41

CENAZE KALDIRICISI ADEM

Bir ölü nedir ki bir ölüm nedir
Acıyla kirlenmektir, acıya sevinmektir.

Siz bilirsiniz, isterseniz biraz gecikiriz
Gelmesine geliriz, birazcık gecikiriz
Ne kadar gecikirsek o kadar iyiyiz
Ben o kadar iyiyim.

Bir zamanlar hamaldım, çelenk taşırdım
En güzel çiçekleri ben sırtımda taşırdım
Caddelerden geçerdim, büyük vitrinlerin önünden
Serlerden bahçelerden güne damlardım
Renklere karışırdım, kentin ışıklarına
İçinden soyulan bir portakal gibi
Kendi içdenizlerimi öper okşardım
Süslenmiş gibi olurdum
Kokular içinde kalırdım.

Sonra bir gün çağırdılar
Sonra bir gün beni gene çağırdılar
Artık hep çağırdılar, dört kişi olduk
Dört kişi gerekliydi, dört kişi olduk
Ölüleri gördük, ölüler koltuktaydılar
Ölüleri gördük ölüler yatakta
Ölüler giyinik, ölüler çıplak
İşte biz dört kişi buna alıştık
Bizi alıştırdılar.

Omuzlarım kesik kesiktir, nasırlıdır
Her zaman bir ölü vardır omuzlarımda
O kadar ölü vardır ki her yanımda benim
- Ölüler içindeyim! ölüler içindeyim! -
Örneğin bir bardak su içsem bir ölü kayar şuramdan
Su içmeyen bir balık gibi kayar
Ölülere takılmış bir uçurtma gibiyim
Biraz öyleyim.

Ve otel müşterileri, onlar
En inandırıcı ölülerimdir benim
Her biri biri ölümü her gün yeniden yaşar
Camlara yapıştırılmış yüzler gibi
- Unutmak utanmaktır, siz bilirsiniz -
Hüzünsüz, anlatımsız, soğuk
Akşamüstü rengidedirler ve yorgundurlar.

Siz daha iyi bilirsiniz, Hıristiyanları soyarlar
Ölüleri çıplaktır onların
Ne yalan söyleyeyim görünce huylanırım
Yeni ölmüş genç kızlar yeni doğmuş çocuklara benzerler
Görünce huylanırım
Bunu karıma da anlatırım, su dökünürüm
Adım mı, Ademdir, iyi adamımdır.

Karıma anlatırım ya, size de anlatırım
Bir gün bir ölü kaldırdık, Aşkenazlardan
Heni şu Leh Yahudilerinden işte
Gözleri o kadar mavi olan, mavi bir suda yüzer gibi gövdesi
Saçları tütün rengnde
Her neyse, uzatmayalım, bir de baktık ki ölünün arka cebinde
Dolarlar, marklar, sterlinler
Önce paylaşmayı düşündük, yalan söylemeyeyim
Götürüp geri verdik az sonra
Götürüp geri verdik, yüz lira aldık
Hepsi hepsi yüz lira
Bir gün bir ölüye asılı iki torba
Torbalar kalçalara inmiş, askılar omuzlarda
İçleri altın dolu
Ölüyse bir okcakarı, Ermeni
Çoluk çocuğu
Elbette geri verdik altınları da.

Ve genç bir kız ölüsünden ametist bir kolye çıkardım
Doğrusu sakladım onu gizlice
Karımdan bile sakladım, karımdan
Niye mi sakladım, uğurdur diye.

Bir karım, iki çocuğum, dört kişiyiz
Kimseler bizimle konuşmaz
Mahallede kahveye çıkmam, anlarsınız
Giderek alıştım içkiye de
Demin de söyledim ya, iyi adamımdır
Benden kötülük gelmez
İnanır mısınız, bir gün gene bir ölüyü kaldıracağız
Tam kaldıracağız, birden farkına vardım
Adam düpedüz yaşıyor
Oysa raporlar filan tamam
Buzluğa girdi mi o anda işi bitik
Başında mirasçılar yas giysileri içinde
Dedim ya, birsden farkına vardım
Evet, o gün bugündür yaşıyor
Cihangir'de oturur, zengindir
Bir iki kez evine de uğradım
Beni pek sevmez.

Ne de olsa herkes biraz ölüdür
Otel müşterileri en önde gelir
Kendileri soyar kendilerini kendileri giydirir
Büyük kentlerin büyük tabutlarıdır oteller
Nedense işte onlar gökyüzüne gömülür.

Bu sabah on birde bitirdim işimi
Gidip uyuyacağım
Belki de
Ya karımla ya da
Bir başka ölüyle yatacağım.

ACABA

Dönelim
Döndürsün bizi
Kalbin akıp giden bulutlara benzeyen sesi
Yağmursuz bir yağmura açılmış kapılardan
Ve akılda kalan bir yokuştan
Ve yalnız çocuklara özgü o sonsuz sinema koltuklarından
Ve çocukluktan
Dönelim
Dönelim mi biz
Gençlikten, oralardan
Mutluluğu bir kabuk gibi saran mutsuzluklardan
Dönelim mi acıya
Acıya, büyük acıya
Ve soralım mı acaba
Ey büyük yalnızlık! insansan eğer
Bir kaya
Dalgalar yalarken onu
O bakarken kaskatı kalabalıklara
Ah, kalbin bulut bulut akan sesi.

Bütünüyle bir semte benziyor Ruhi Bey
Binlerce, on binlerce kedinin hep birden kımıldadığı
Kedilerden örülmüş birsemte
Ve soğuk bir tuvalde yerini bulamamış renkler gibi
Soğuk ve ayakta tutan çelişkileri
Bir görünümden bir başka görünüme kolayca sıçranan
Her şeyin, ama herşeyin çok dıştan farkedildiği
Eh belki de bir satır fazlalığı ya da bir satır eksikliği
Belki de genç bir şairden ödünç laınan.

Yürüyor mu, yüremeyi mi düşünüyor Ruhi Bey
Düşünmesi daha mı sonra koyuluyor yola
Nereye gidecek ama, nereye varacak sanki
Yoksa bir oyun tadı mı buluyor bunda
Oyundan atılmaktan korkmayan bir oyuncu gibi
Boşvermiş de sanki oyunun kurallarına
Üstelik son bölümde, perdenin kapanmasına
Azıcık vakit kalmış
Ya da vakit var daha. Ama ne çıkar
Gövdenin yazgıya başkaldırması mı
Ruhi Beyin
Başkaldırması mı yoksa

Vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı
Vaktinde anlamanın sevinci mi
Ya da biraz geç kalmanın
O gereksiz tedirginliği mi
Hangisi

Ama belli ki sonundayız her şeyin
En sonunda.

DÜŞLÜYOR ÖLÜMÜNÜ RUHİ BEY

Niye ölmemeli öyleyse
Yaşamak mutlu bir devinimse.

Ölüsünü bekliyor Ruhi Bey
Bir yanda Ruhi Bey bir yanda ölü
Ve görmemek ister gibi ölüyü
Oturmuş bir iskemleye.

Ben ki bir ölüyü beklemekle geçirdim geceyi
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini.

Getirdiler beni sayrılar evine bir sabah
Asansörle yukarı çıkardılar
Tertemiz bir yatağa yatırdılar - ben böyle istedim böyle oldu -
Oda numaran 283'dü aklımda doğru kaldıysa
Pencereden tepeler görünüyordu, bulutlar ve birtakım kuşlarla devinen tepeler
Yakınımdan geçiyordu bazı kuşlar da
Beyaz bir saat asılıydı duvarda. Duvarın her yerinden
Bembeyaz saatler asılıydı
Ve her şey o kadar beyazdı ki, ayrıntılar
Yılların eklem yerlerini gösteriyordu sanki
Ve bütün eklem yerlerinde koskocaman bir ölü
Ruhi Beyin ölüsü
Hepsi de ur gibi beni
Sarmıştı ur gibi Ruhi Beyi
O gün sigara içtim akşama kadar
- İkinci gün aldılar sigaramı -
Ve saatler biraz sarardı
Sarardı bütün ayrıntılar.

Ve otuz sekizin altına düşmedi ateşim
Yataktan kalkamadım
O gece uyuyamadım sabaha kadar
Koridorlarda ayak sesleri, bağrışmalar
Kapı gıcırtıları ve acayip sesler

Bilmem böylece kaça çıktı beklediğim ölüler.

Üçüncü gün kan şişeleri, tüpler, serumlar
Doktorlar, hastabakıcılar
Aralıksız girip çıkmalar
Gidip gelmeler
Tepelerden pencereye akan kuşlar
Pencereye sıvanan kuşlar
Ve benim mutluluğumun altında
Kararıp yitti bütün ayrıntılar
Bir daha görünmedi
Ve artık hiç görünmeyen
Şişeler, tüpler, serumlar.

Ve o gün ilk defa ölüsünü gördü Ruhi Bey
Soğumuşgövdesini gördü
Donuk gözlerini, durmuş kalbini
Gördü neye benzerse bir ölü.

- Ben Ruhi Bey nasılım
- Mutlusunuz Ruhi Bey.

Yarın gazetelerde çıkacak ilanlarım
Ruhi Bey öldü
Bu ölüm töreninde mutlaka bulunacağım
Bir daha görmek için ölümü
Çelenkler yığılacak avluya
Ki benim sayısız ölülerime
Yaldızlı yapraklarını kıpırdatarak bakacaklar
Sevgiyle
Ve babam elinde gümüş kırbacıyla
Bir başına bir ölü
Annem bir limon görüntüsünün önünde giyinmiş ölümlüğünü
Ölüler halinde duracak onlar da
Dışımdaki ölüler, içimdeki ölüler
Bir alaşım halinde, donuk güneşin altında
Ve benim mutluluğumun altında
Akıp gidecek bütün kötülükler
Ölümün armaları gibi
Akıp gidecekler en sonunda

Niye ölmemeli öyleyse
Yaşamak mutlu bir devinimse.

KORO

(Çiçek sergicisi, meyhane garsonu, meyhane patronu, kürk tamircisi Yorgo,
Hayrünnisa, genelev kadını, otel katibi, cenaze kaldırıcısı Adem, akordeoncu
kadın, emekli postacı, vb.)

Çelenklerimizle geldik, yoktunuz
Ara sokaklarda, pasajlarda aradık, yoktunuz
Meyhanelere baktık, otellere sorduk, yoktunuz
Nerdesiniz, Ruhi Bey?

RUHİ BEY

O kadar bekledim ki, geliyorum
Ölümümü bekledim, geliyorum
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini
Bekledim geliyorum.

Ben Ruhi Bey, mutlu olan Ruhi Bey
Ölümü gömdüm, geliyorum
Bir sonbahar günüydü, geliyorum
Güneşler buz gibiydi, geliyorum
Ve bütün kötülükler
Ölümün armaları gibiydi
Size anlatırım, geliyorum.

Hepsini, hepsini gömdüm, geliyorum
Havuzun kırık taşlarını - siz bilmezsiniz -
Limonluğu ve kırmızı konağı - siz bilmezsiniz -
Aynalarda kendini seven Ruhi Beyi - siz bilmezsiniz -
Ve bildiğiniz Ruhi Beyi -ya da pek bilmediğiniz -
Gömdüm ben, geliyorum.

KORO

İyi biliriz sizi biz, iyi biliriz
Nerdesiniz Ruhi Bey.

RUHİ BEY

Gömdüm hepsini, geliyorum
Bütün ölülerimi gömdüm, geliyorum.

KORO

Peki ya sonuç, Ruhi Bey, ya sonuç
Biz sizi tanımaz mıyız
Siz ne yaparsınız bundan sonra, biz ne yaparız
Bir bütünün parçalarıyız, bir bütünün parçalarıyız.

RUHİ BEY

Sonuç mu dediniz, ne dediniz, ne dediniz
Sonuç hiç gömülür mü, geliyorum
Ben yalnız ölülerimi gömdüm, geliyorum.

KORO

Doğrusu anlamıyoruz Ruhi Bey
Her insan biraz ölüdür
Biz ki bir bütünün parçalarıyız, biliriz
Her insan biraz ölüdür.

RUHİ BEY

İnsan yaşıyorken özgürdür
Yaklaştım iyice, geliyorum.

KORO

Her insan biraz ölüdür
Biz de biraz ölüyüz.

RUHİ BEY

Ölüler ki bir gün gömülür
İçimizdeki ölüler, dışımızdaki ölüler
İnsan yaşıyorken özgürdür
İnsan
yaşıyorken
özgürdür.

Edip Cansever / Ben Ruhi Bey Nasılım. (1976)

selluka

16-08-06, 14:42

Ölüler ki bir gün gömülür
İçimizdeki ölüler, dışımızdaki ölüler
İnsan yaşıyorken özgürdür
İnsan
yaşıyorken
özgürdür.

ehlocan

02-10-06, 10:09

http://img150.imageshack.us/img150/6756/balksz1zn7.png

ehlocan

21-11-06, 12:48

Yazan: Anthony Neilson
Çeviren: Aslı Mertan Dougherty
Konsept - Yöneten: Naz Erayda
Video Tasarım: Emre Akay
Ses Tasarım: Ömer Sarıgedik
Mobilya Tasarım: Koray Malhan
Işık Tasarım: Cem Yılmazer
Teknik Danışman: Kerem Kurdoğlu
Oyuncular: Güneş Berberoğlu, Uğur Polat, Almıla Uluer

The Censor/Sansürcü, film sansürleme kurulunun, bodrum kattaki karanlık ofisinde geçer. Mutsuz bir adam olan sansürcü en sert porno filmleri sınıflandırmakla görevlidir.

Sansürcü'nün hayatı Miss Fountain'in ofisten içeri girmesiyle değişmeye başlar. Filminin sanatsal önemini anlatmak için her yolu deneyecek olan Miss Fountain, seksi kullanarak aslında bir aşk hikayesi anlattığını savunur.

29 - 30 Kasım Arası
Çarşamba Perşembe - 20:30

Tiyatro Dot
Mısır Apartmanı K:4 D: 23 Beyoğlu - İstanbul

ehlocan

10-01-07, 09:15

http://img181.imageshack.us/img181/9608/upzt7.png

http://img181.imageshack.us/img181/1184/up1te5.png

erten07

12-01-07, 21:16

http://img186.imageshack.us/img186/6410/sisvegece3ap6.jpg (http://imageshack.us)

http://img442.imageshack.us/img442/3364/sisvegece2is3.jpg (http://imageshack.us)

ehlocan

15-01-07, 13:28

erten07 haber ve resimler için teşekkürler nihayet Uğur Polat'ı tekrardan izleyebileceğiz.Birkaç resim de ben ekleyeyim :)

http://img77.imageshack.us/img77/7607/02ep9.jpg

http://img411.imageshack.us/img411/9232/01av3.jpg

ehlocan

15-01-07, 13:30

http://img77.imageshack.us/img77/9295/03pw1.jpg

http://img151.imageshack.us/img151/2372/04bh6.jpg

esma_ela

16-01-07, 11:23

bu adamin ses tonuna, oyunculuguna ve kendisine hastayim...hele o karizmasi yokmu...off perfect man

ebrucu_ze

17-01-07, 21:53

ben böyle müthiş bi oyuncu görmedim.ayrıca böyle karizmatik bi adam da görmedim.sis ve gece,pars kiraz operasyonu ve de mavi gözlü dev i sabırsızlıkla bekliyorum..

sevgi86

21-01-07, 03:10

Dizileri de çok iyiydi ama Beni Unutma'da beni hüngür hüngür ağlatır her izlediğimde çok severim
gerçi artık eskisi kadar sık verilmiyor
bir de Çilekli Pasta var tabi sosyetik bir güzelimizle başrolü paylaşıyordu
yaptığı pastaların havalarda uçuştuğu sahneyi hatırlar mısınız
işte oyunculuk budur
yeditepe istanbulu ve seher vaktini sadece uğur polat için izledim
bir filmi daha vardı kimsecikler(nilüfer açıkalınla birlikte oynamıştı o filmde)
oradaki karakter yeditepe istanbulun alisine o kadar benziyor ki
ama ona "bunalım" rolleri çok yakışıyor
yüzündeki manalı bakış onu ister istemez akıllı bir deli yapıyor

erten07

21-01-07, 21:56

http://img106.imageshack.us/img106/2843/sisgece137ah.jpg (http://imageshack.us)

http://img248.imageshack.us/img248/5465/sisgece123oq.jpg (http://imageshack.us)

esse_m

04-02-07, 02:08

WORKSHOP PROGRAMI BELLİ OLDUYer: İstanbul Tarih 25.01.2007
Duyurusunu çok önceden yaptığımız " Çağdaş Sinema - Oyunculuk " workshop sonunda yapılıyor.Bilgi ve deneyimlerini paylaşmak üzere katılımcılar;

- Ahmet CEMAL
- Ali DÜŞENKALKAR
- Ümit ÇIRAK
- Alin TAŞÇIYAN
- Çağan IRMAK
- Turgut YASALAR
- Uğur POLAT
- Ahu TÜRKPENÇE

Yer : İstiklal Cad. Rumeli Han. Oyuncular Tiyatro Kahve Taksim/İst.

Gün ve Saatler : 4 - 5 Şubat / 11:30 - 18:30 Katılım Ücretsizdir

Ayrıntılı bilgi almak ve katılım listesine yazılmak için ;

E-mail: cagdassinemaoyunculukatolyesi@hotmail.com (cagdassinemaoyunculukatolyesi@hotmail.com)
Tel:0 535 553 08 79 ( Kutay Sandıkcı )
karakutu1980@yahoo.com (karakutu1980@yahoo.com)

http://www.metroliste.com/ListeDetail.jsp?id=218710

SETURK

05-02-07, 09:28

Harika bir oyuncu.

İZMİR'İN KAVAKLARI

07-02-07, 21:21

http://img252.imageshack.us/img252/9074/sansurcu5kq2.jpg

http://img152.imageshack.us/img152/8161/sansurcu6fv5.jpg

http://img180.imageshack.us/img180/3451/sansurcu8rk5.jpg

İZMİR'İN KAVAKLARI

07-02-07, 21:25

http://img252.imageshack.us/img252/9499/sansurcu9sc9.jpg http://img252.imageshack.us/img252/8620/sansurcu10eo4.jpg

http://img152.imageshack.us/img152/4281/221554gq0.jpg

ehlocan

08-02-07, 10:31

Yeni bir dizi haberi :)

RAHMETLİ Kemal Sunal'ın kızı Ezo da, televizyon sektöründen gelen dizi film tekliflerine daha fazla kayıtsız kalamadı. Ezo'yu önümüzdeki günlerde Tutsak adlı dizinin başrolünde izleyeceğiz. Eski adı TGRT, yeni ismi Fox TV olan kanal için çekilen dizi filmde Ezo'ya Kaan Urgancıoğlu eşlik ediyor. Yapımcılığını Artı Film'in üstlendiği, pek çok başarılı diziye yönetmen olarak imza atan Yasemin Türkmenli'nin yönettiği dizide ayrıca Binbir Gece dizisindeki Şehrazat rolüyle büyük üne kavuşan Bergüzar Korel'in annesi, rahmetli Tanju Korel'in eşi Hülya Darcan da rol alacak. Dizide Uğur Polat da ilk kez bir "kötü adam" olarak kamera karşısına geçecek. Dizinin öyküsü ise son derece ilginç. Düşman aile tarafından kaçırıldıktan sonra bir evin çatı katında 7 yıl süreyle tutsak edilen ve bu nedenle konuşma yeteneğini kaybedip, büyük bir psikolojik bunalıma giren kızın, (Ezo Sunal) yıllar sonra annesi (Hülya Darcan) tarafından kurtarılma mücadelesini anlatan dizi, büyük ilgi göreceğe benziyor.

http://www.sabah.com.tr/2007/02/06/gny/yaz1277-70-120-20070206-200.html

yurdanur_mehmet

10-02-07, 12:05

Diğerleri televizyon filmi biz gerçek sinema yaptık

http://www.gazetevatan.com/pics/clear_pixel.gifhttp://www.gazetevatan.com/pics/gulumsefoto/10644_101_1.jpg (http://javascript:;)

“Çekildi, çekiliyor” derken, Ahmet Ümit’in ilk polisiye romanı Sis ve Gece sonunda film oldu. 23 Şubat’ta vizyona girecek filmdeki faili meçhul cinayet, yargısız infaz, etnik köken gibi unsurlar deyim yerindeyse şu anki Türkiye gündemine “cuk oturuyor”

İzleyicileri şok bir finalin beklediği Sis ve Gece’yi Ahmet Ümit, filmin yönetmeni Turgut Yasalar ve gizli servis elemanını canlandıran başrol oyuncusu Uğur Polat’la konuştuk.

Roman Polanski bu kitabı okusaydı mutlaka filme çekerdi... Atilla Dorsay, Ahmet Ümit’in ilk polisiye romanı “Sis ve Gece”yi okuduktan sonra işte bu yorumu yapmış yıllar önce. Ve “Sis ve Gece” sonunda film oldu.

Ahmet Ümit okuyucularının uzun yıllardan beri beklediği bir film olan Sis ve Gece konusu itibarıyla Türkiye gündemine de “cuk oturuyor.” Yargısız infaz, faili meçhul cinayet, kayıplar, etnik köken, gizli servis elemanı... Bunların tümü boşluğa düşen, arayışlar içine giren, iki çocuk babası, evli bir gizli servis elemanının aşkın peşinden koşarken yaşadığı atmosferin içinde anlatılıyor. “Sis ve Gece”nin senaristi ve yönetmeni birçok kişinin Leoparın Kuyruğu filminden hemen hatırlayacağı Turgut Yasalar... Başrolde ise gizli servis elamanı rolüyle Uğur Polat var. 23 Şubat’ta vizyona girecek Sis ve Gece... Ahmet Ümit, Turgut Yasalar ve Uğur Polat’la biraraya geldik.

- 10 yıl önce yazıldı Sis ve Gece. Bir gizli servis elemanının yaşadıklarından yola çıkan bir kitap... “Türkiye gündemi değişmemiş, değişmiyor” desem katılır mısınız?
Turgut Yasalar: O zaman da yargısız infaz vardı şimdi de var, gizli örgüt içinde yaşananlar o zaman da konuşuluyordu şimdi de konuşuluyor, yine birçok şey açığa çıkmıyor. Filmi romana sadık kalarak çekmeye özen gösterdik. Ama tabi ki roman farklıdır, film farklı. Romandaki aşk hikayesi filmde daha ön plana çıktı. Bir de kitabın başlangıcıyla filminki aynı değil. Kurgu farklı oldu.
Ahmet Ümit: 11 yıllık süre içinde çok büyük değişiklikler olmadı. Olsa da roman ya da film güncelliğini yine de korurdu. Kitabımda politik durumun insanların üzerinde yarattığı tramvayı, trajediyi anlatma gayesi taşıdım. Roman ya da film olsun muhteşem bir polisiye örgüye sahip olmalı diye de bakmamak gerekir. Mafyalaşmayı konuşuyoruz, çeteleri, derin devleti konuşuyoruz. Ana karakter gizli servis elemanı Sedat’ın kişiliği üzerinde tüm tarihsel olayların yarattığı izler var.

- Polisiye film denildiğinde aklımıza ilk gelen sahneler yok mu bu filmde, çatışmalar, iz sürmeler, takipler...
T.Y: Bir kısmı var. Özellikle açılış sahnesi hayli etkileyici oldu bu anlamda. İki dakikalık bir açılış sahnesi. Terörle Mücadele timlerinin bir hücre evi baskınıyla başlıyor. Bu sahneyi çekerken polis teşkilatından destek aldık. Maskeli oyuncuların tümü gerçek polis.
A.Ü: Türkiye’de şu anda varolan meselelere tuhaf bir şekilde gönderme yapılıyor. Şiddet ortamı içindeyiz. Irkçı yükseliş var, ırkçı olmayan insanlara karşı tavır gösteriliyor. Hukuk dışılığa net düşen bir durum var. Eğer siz bugün hukuk dışı bir şeyler yaparsanız birgün o hukuk size de gerekebilir. Hukuk çiğnendiği anda olay her yöne gidebilir. Hrant Dink cinayetini azmettiren birileri varsa yarın öbür gün onlar da hukuka ihtiyaç duyabilirler.
Uğur Polat: Tüm bunlar var filmde ve böyle bir polisiyeden hareketle bir aşk anlatılıyor. Başrolde insan var. Karısından uzaklaşmış, zaafları olan, iç dünyası karışmış, bir başka kadına aşık olmuş ve onu kaybetmiş, onun peşine düşmüş bir adam.
Çok yoğun tempoda çalışıp filmi 4.5 haftada bitirdik

- Gizli servis elemanının kendini boşlukta hissetmesinin ana nedenlerinden biri teşkilatta en güvendiği isimlerden birinin bilinmedik biçimde hayatını kaybetmesi...
U.P: Onun kaybından kaynaklanan rahatsızlıkları var Sedat karakterinin. Soruşturmasını üstlenmek istiyor ama olmuyor, sonra başka arayışlar devreye giriyor.

- Beklenmedik son. Kitabı okuyanlar biliyor ama okumayanlar için sürpriz bir son. Şunu merak ediyorum kitabı okuyanlar için de bir sürpriz var mı filmde?
A.Ü: Polisiyelerde her zaman beklenmedik bir final olabilir. Aslında ne oldu? Bizim hikayemizde kayıp Mine’ye ne oldu? Bunu arıyoruz. Sonunun söylemeyelim, bu da sürpriz olsun.

- Şu anda vizyonda çok sayıda Türk filmi var. Sektör için güzel durum, rekabet de artıyor. Siz kendinizi diğer filmlerden nasıl ayrıştırıyorsunuz?
U.P: Onların çoğu televizyon filmi. Bizimki tamamıyla bir sinema filmi. Diğerleri ticari kaygılarla yapılmış ve pazarlanması öyle yapılan filmler. O filmleri televizyonda izlediğinizde de hiçbir şey fark etmez, ama Sis ve Gece öyle değil. Tam bir sinema filmi.
T.Y: 4.5 haftada, kısa bir sürede çektik, çok yoğun bir çekim süreci yaşadık. Oyuncuların motivasyonunu hiç kaybetmedik.

- Gişe beklentisini son zamanlarda yönetmenlerin hemen hemen hepsi söylüyor...
T.Y: Ben iyi bir film yaptığımızı düşünüyorum. İyi bir senaryo ve iyi oyuncularla yola çıktık. Örneğin İlyas Salman var... Yıllar sonra ilk kez bir filmde rol alıyor. Filmin görüntülerine çok özendik. İyi teknikler kullandık. Normal şartlarda belli bir izleyiciyi toplaması lazım. Biz de reklamını, tanıtımını yapacağız ama ben her şeyden çok ilk hafta filme gelecek izleyiciye güveniyorum. Onların beğenmesiyle filmimizin kulaktan kulağa yayılacağını düşünüyorum.

İyi polisiye iyi edebiyattır
1960 yılında Gaziantep’te dünyaya gelen Ahmet Ümit, kitaplarının hemen hemen tümünde varolan gerilim duygusunu 1996 yılında yayınlanan “Sis ve Gece” adlı romanında tümüyle dışa vurdu. “Sis ve Gece” Türkiye’de yankı uyandırdı, tartışmalara yol açtı. Ve Yunanistan’da da yayınlanarak yabancı dile çevrilen ilk Türk polisiyesi unvanını kazandı. Ümit “Bu ülkenin polisiye romanını yazmaya çalışıyorum. Türkiye’de polisiye roman yeni yeni gelişiyor. Bunun aslında mantıklı bir nedeni var. Polisiye roman sanayinin çocuğudur. İyi polisiye iyi edebiyattır. Şiddeti doğru yönlere kanalize edebilir, şiddeti önleyebilir. Polisiye roman çok yazıldı diye uzun yıllar eleştirmenler tarafından küçümsendi” diyor.

Uğur rolünü çok iyi giyindi
Uğur Polat 4.5 hafta süren çekimler sırasında herkesi şaşırtmış. Çünkü çekimler boyunca yüzündeki ifade “gizli teşkilat elemanı Sedat” olarak donmuş kalmış: “Yaratım sürecinde oynadığınız karakter gibi düşünüyorsunuz. Özel hayatınızda da bir şey yapamıyorsunuz. Bir sahne çekip arkanızı dönüp geyik yapamıyorsunuz. Ben en azından öyle değilim. Normal bir filmde bütün karakterler baştan sona vardır, onlarla başlar ve bitirirsiniz. Sis ve Gece’de her sekansta yeni oyuncular çıktı. Bu yüzden o ilişkileri kurmak zordu. Karşıma çıkan herkes de çok iyi oyuncuydu. Türkiye’nin kalbur üstü oyuncularıyla çektik filmi.” Turgut Yasalar ise “Ben filmi montajlarken şunu fark ettim. Uğur çok iyi giymiş rolü. Onun yüzünde sevdiği kadına başka birinin aşık olduğunu öğrendiğinde aldığı ifade çok çarpıcıydı” diyor.

Film kitaba sadık kaldı
Filmi çekmek sanıldığı kadar kolay olmamış. Ee malum finans problemleri... Dört yıldır bu proje üzerinde çalışan Turgut Yasalar: “Bu projenin doğuşu dört yıl öncesine dayanıyor. Ancak finansman sorunlarından dolayı filmi ancak hayata geçirebildik. Ahmet Ümit’in ilk kitabını aldıktan sonra tüm kitaplarını okuma gereği hissettim. Ardından da ‘Sis ve Gece’yi filme çekmek istedim. Bu kararımda kitabın sinematografik olmasının etkisi büyük. Filmde tamamen kitaba sadık kaldık...”

10.02.2007
Haber: Elif ERGU

http://www.gazetevatan.com/pics/gulumsefoto/10644_101_1.jpg (http://javascript:;)

http://www.gazetevatan.com/pics/clear_pixel.gif
http://www.gazetevatan.com/pics/gulumsefoto/10644_101_2.jpg (http://javascript:;)
http://www.gazetevatan.com/pics/clear_pixel.gif
http://www.gazetevatan.com/pics/gulumsefoto/10644_101_3.jpg (http://javascript:;)
http://www.gazetevatan.com/pics/clear_pixel.gif

http://www.gazetevatan.com/root.vatan?exec=cikolata_detay&hkat=1&hid=10644 (http://www.gazetevatan.com/root.vatan?exec=cikolata_detay&hkat=1&hid=10644)

hewal

10-02-07, 12:28

Sevgli ehlocan haber için çok teşekürler..Uğur Polat'ın kötü birini oynayacak olması çok ilginç olacak.Hatırlarsın Seher Vakti dizisinde bağırdığı sahneler için konuşmuştuk seninle zaman zaman agresif bir karakter olsada bağırarak konuşsada ses tonu sahneyi yumuşatıyordu bakalım bu dizide nasıl olacak.

Röp.için teşekkürler yurdanur_mehmet.Sis ve Gece filmini merakla bekliyorum hem rol alan oyuncularından dolayı hemde çok sevdiğim bir romanın filmi olması sebebiyle ..

ehlocan

17-02-07, 19:28

http://img85.imageshack.us/img85/8163/01bq6we1.png

averaj

18-02-07, 04:30

Hani nerde yazarla yönetmenin kavgası?

18 Şubat 2007

Şermin TERZİ

"Sinema tarihi kitaplardan uyarlanmış filmlerin hayal kırıklıklarıyla dolu. Aslında bu, filmini kitaptan uyarlayan herkesin başına gelebilir" diyor Turgut Yasalar. Öyleyse ne demeye kalkıp, kitaptan sinema uyarlaması yapıyor? Çünkü hikayeye vurulmuş.

Hadi onun cephesi böyle, peki kitabının film halini sinemada görünce yüzünü ekşitmeyen yazara pek rastlanmazken, Ahmet Ümit kalkıp neden Sis ve Gece romanının filmleştirilmesine evet, demiş? Ve nasıl olmuş da film bittiğinde yazarı da yönetmeni de memnun etmiş? İşte aşağıda bu soruların cevaplarını bulacaksınız.

Polisiye romanın Türkiye’deki popüler yazarlarından Ahmet Ümit’in, 1996’da yayınlanan Sis ve Gece romanı 11 yıl sonra sinemaya uyarlandı. Ümit’in ilk romanı olmasına rağmen büyük başarı sağlayan Sis ve Gece, yabancı dile çevrilen ilk polisiye Türk romanı olarak da önem taşıyordu. Turgut Yasalar’ın senaryolaştırıp yönettiği filmin başrollerini Uğur Polat, Yetkin Dikinciler, Selma Ergeç paylaşıyor. Sis ve Gece, 23 Şubat’ta gösterime giriyor. Kısa rolüyle müthiş bir performans sergileyen İlyas Salman ise filmin gerçek sürprizi.

İLYAS SALMAN 17 YIL SONRA SİNEMADA

Turgut Yasalar senaryoyu yazarken, televizyonda İlyas Salman’ı görüyor. O sırada Cuma karakterine yoğunlaşmış: "İşte Cuma, dedim. Filmin oyuncularını seçerken bazı karakterlerde karar veremediğimiz isimler oldu ama İlyas Salman isminde çok ısrarcı oldum. Bir taraftan da başarısız olur diye korkuyordum. Kendisiyle buluştuğumuzda, "17 yıl rüyalarımda film çektim" dedi. Kameraya susamıştı. Fakat doğasındaki oyunculuk çok sağlammış ki, unutmamış. Okuma provaları yaptırırken de hálá, nasıl olur acaba, diye korkuyordum. Filmi izleyenleri etkileyen sorgu sahnesini çekeceğimiz gün, bütün gece uyumamış, eli ayağı yaprak gibi titreyerek geldi sete. Sette ona azami ihtimam gösterilmesini istedim. Sorgu sahnesinin provasını yaptığımızda gayet iyiydi. O sahnenin çekimleri gece başlayıp oldukça uzun sürmüştü. Provalarda bir kutunun içinde, elleri kelepçeliydi. Canı yandı. İstemeden de olsa, fiilen işkence yaptık. Dayandı. "Artık çekelim mi" diye sorduğumda, "Hazırım çekelim" dedi. Filmi sesli çektiğimiz için çıt çıkmaması gerekiyordu. Ama o, o kadar etkileyici oynadı ki, sette çıt çıkamadı zaten, hepimiz kalakaldık. Sahne bitiminde gidip kucakladım. Filmin en etkileyici sahnelerinden ama Allah’tan filmin finali sağlam da ezip geçmiyor. Ahmet Ümit ise şöyle diyor: "Kitaplarımın demokratik bir yapısı vardır. Ana karakter yan karakterleri hiçbir zaman ezemez. Yan karakterler de o kadar güçlüdür ki, "Hoop bir dakika burada ben de varım" diye okuyucuya kendini hissettirir. İlyas Salman’ın son derece başarılı bir oyunla canlandırdığı Cuma karakteri de onlardan biri.

YAZAR YAZDI YÖNETMEN VURULDU

Turgut Yasalar

Sis ve Gece’yi almıştım, kütüphanemde okunmak için bekliyordu. Ahmet’in Kukla romanı yayınlandı. Bir yayınevi, Kukla’nın 16 sayfalık kitapçığını basmış. Metroda dağıtılıyordu. İstasyonda okudum ve çok sevdim. Taksim’e döndüğümde Kukla ve Patasana’yı aldım. Okuyunca büyük lezzet aldım ve bütün kitaplarını okumaya karar verdim. Hepsini bir çırpıda okudum ama aralarında Sis ve Gece kadar beni etkileyen olmadı. Vuruldum hikáyeye, bunu film yapmak lazım, dedim. Sis ve Gece 1996’da çıkmıştı, ama ben kitabı 2002’de okumuştum. Okur okumaz Ahmet’le tanışmak istedim.

Ahmet Ümit

Bir arkadaşım, Turgut Yasalar’ın görüşmek istediğini söyledi. "Abi ne görüşecek ya, benimle çok kişi görüşüyor, herkes bir proje söylüyor kimi uyuyor, kimi uymuyor" dedim. Zamanım değerliydi, o yüzden pek görüşmek istemedim. Neticede Beyoğlu’nda salaş bir meyhanede buluşup rakı içtik. Turgut’un bunu ne kadar hayata geçirebileceğini anlamaya çalıştım. Turgut bana romanla ilgili öyle şeyler söyledi ki, ancak metni yazan kişinin, yani benim söyleyebileceğim cümlelerdi. Bunun üzerine, bu iş olur, dedim.

KAVGA ÇIKMADI ÇÜNKÜ EGO-HORMON SEVİYELERİ DÜŞÜK

Turgut Yasalar

Senaryoyu yazmaya başladığımda, temel prensibim romanın kurgusuyla oynamamaktı. Çünkü kitaptaki her karakterin başlıbaşına bir hikáyesi vardı, bunu muhafaza etmek istedim. İlk metin roman gibi, tam 260 sayfaydı. 50 sayfaya indirdik. Senaryoyu defalarca değiştirdim. 10’uncu versiyonu filme çekildi. Sis ve Gece’nin ön çalışmaları üç buçuk yıl sürdü. Arada Ahmet Ümit’le birlikte TRT1’e kitaplarından uyarlanan Şeytan Ayrıntıda Gizlidir dizisini çektik. Birlikte çalışırken birbirimizi daha iyi tanıdık. Genellikle ego problemleri çıkar, biz yaşamadık. Senaryoları Ahmet’e gönderirken, değişiklik yapacaksa egosundan değil gerektiğinden yapacağını biliyordum.

Ahmet Ümit

Sis ve Gece benim romanımdı ama neticede sinema başka bir sanat dalı. "Eyvah, romanımdan bir bölüm gitti, bunu korumalıyım" diye düşünmedim. Değişikliklerin sanat yapıtına ne gibi faydaları olabileceğini düşündüm. Hatta Turgut’a senaryoda uzun bulduğum yerleri atmasını söyledikçe, o atmayalım diyordu. Sis ve Gece, iyi bir film oldu, bu beni çok mutlu ediyor. İyi bir film olmasaydı bile, bana bir şey olmazdı. Kitabım ortada. Şimdi iki kat daha mutluyum, eserimden esinlenen bir başka sanatçı ikinci bir eser ortaya çıkardı. Sis ve Gece, başarılı, kendini kanıtlamaya ihtiyacı olmayan bir roman. Umarım bu film de Turgut’a böyle bir başarı getirir.

KİTAP VE SİNEMA MUZ VE PORTAKAL GİBİ

Turgut Yasalar

Sinema tarihi kitaplardan uyarlanmış filmlerin hayal kırıklıklarıyla dolu. Aslında bu, filmini kitaptan uyarlayan herkesin başına gelebilir. Çünkü edebiyatın özgürlük alanı çok geniş, elinize kalemi alıyorsunuz ve sürekli yazıyorsunuz. Ama sinema en azından bir çerçeveden bakmayı gerektiyor. Sis ve Gece’ye çok sadık kaldım çünkü romanın kurgusu, karakterleri, finali çok sinematogrifikti zaten. Bu yüzden, gelecekteki edebiyat uyarlamalarında kitaba bu kadar sadık kalabilir miyim, bilmiyorum.

Ahmet Ümit

Kitapla sinemayı kıyaslamak, muzla portakalı kıyaslamak gibi bir şey. İkisinin ayrı ayrı lezzetleri var. Her filmde edebi bir lezzet alamazsınız ama bu filme edebi bir lezzet sindiğini gördüm. Her kitabın bir şifresi vardır. Bir kitabı sinemaya uyarlarken, bu şifreyi çözerseniz sinema diline dönüşür. Turgut’un kitabımın şifresini çözdüğüne çok inandım. Bu romanı ben yazdım, bu karakterleri ben yarattım, çekimler için dört buçuk hafta hep bir aradaydık, hikayenin akışını biliyordum ama buna rağmen büyük bir merakla, bir sonraki planda neler olacağını izliyordum.